Ian Anderson en band in de Melkweg #jethrotull

Ik blogde twee maanden geleden al dat ik naar het concert van Ian Anderson en band zou gaan. Gisteren was het zover.

In die maanden heb ik veel naar het vervolg Thick as a Brick 2 geluisterd, bijna dagelijks een of meerder keren. Een fantastische cd die niet het niveau van de eerste haalt, maar wel, opnieuw, prachtige muziek laat horen.

Thick as a Brick is in 1972 verschenen en het is eigenlijk één nummer dat op twee zijden van een ouderwetse vinyl langspeelplaat past. Bijna 45 minuten muziek. Dat noodzaakte een band toen om het eind van kant 1 met een intermezzo af te sluiten dat dan op kant 2 weer kon worden opgepikt. Klinkt allemaal als een klok en het is een caleidoscoop aan ritmes en muzikale vondsten aaneengeschakeld tot een episch werk. Ian Anderson schrijft in het programmaboekje dat de oorspronkelijke muziek op ongeveer 10 achtereenvolgende dagen is ontstaan, soms voortbordurend of teruggrijpend op het vorige en vaker iets totaal anders. Thick as a Brick was de eerste LP die ik kocht van Jethro Tull en ik had meteen een meesterwerk in handen. The rest is history.

Als je in de zaal zit en probeert je voor te stellen wat de avond gaat brengen komt natuurlijk toch de gebrekkige stem van Ian Anderson naar voren. De man kan al vele jaren eigenljk niet meer goed zingen en dat wreekt zich nogal eens bij de uitvoering van de nummers. Hoewel de teksten vaak erg geestig en prachtig geconstrueerd zijn biedt de muziek gelukkig meer dan voldoende kwaliteit om een zeer genoeglijke avond te hebben. But still, you wonder...

Dit keer had Anderson een list bedacht en een hulpstem (Ryan O'Donnell) ingeschakeld die een groot deel van de zang op zich nam zodat er ruimte voor rust kwam, maar ook ruimte om ondersteunende gitaar- of fluitpartijen te spelen. De stem was niet beter dan anders en soms zelf een beetje vals. Ach, als Tullfan ben je niet meer zo kritisch daarop :).

Anderson is niet gespeend van humor, English style, en ook deze avond kwam er het een en ander op ons af. Ik begreep dat een aantal van die intermezzo's en figuren in beeld ook bij de oorspronkelijke show van 1972 hoorden. Mooi. Het waren komische beelden en intermezzo's die in de traditie van Tommy Cooper en Monty Python horen. Ik houd van beide dus dat komt goed uit.

De uitvoering van Thick as a Brick was fenomenaal goed. Ik kan er eigenlijk niets op aanmerken. Sinds 1972 doe ik het met de excerpten van een minuut of 10 en die waren ook steeds van prima kwaliteit, maar nu het hele werk integraal uitgevoerd te horen worden, ik heb er gewoon geen woorden voor. Once in a lifetime experience. Het klonk als een klok. Muzikaal in beton gegoten. Strak en ongelofelijk minitieus uitgevoerd. Natuurlijk moest er bij sommige passages geïmproviseerd worden. Een tape die even meeliep, of een Skypefilm met Anna Phoebe die een stukje viool meespeelde, alles werd uit de kast gehaald. Anderson is nooit wars geweest van innovaties en heeft zijn hele muziale carrière daar dankbaar en meestal als een van de eersten gebruik van gemaakt.
De drumpartij van dit nummer heeft me altijd geïmponeerd, al die riedeltjes, versterking van ritmes, variatie in tempi, het moet een genot zijn voor de man.
De tweede helft van Thick as a Brick was eigenlijk het hoogtepunt omdat daar zoveel gebeurt aan vreemde fratsen muzikaal gezien dat je niet weet waar je moet luisteren. Ongehoord.

Na de pauze volgde Thick as a Brick 2, even virtuoos neergezet. Hoogtepunten blijven Banker Bets, Banker Wins en Kismet in Suburbia. Maar ook het ontroerende Wootton Bassett Town. En de rest natuurlijk!. Toetje was Locomotive Breath met een uitgerekt einde. Prachtig.
Daarna nog even wat merchandise ingeslagen. Opmerkelijk en zorgelijk feit: het t-shirt dat ik wilde was er alleen in XXL. Nou ben ik niet fijngebouwd, toegegeven, maar XXL is toch echt aan de ruime kant. Blijkbaar is de doelgroep twee XX toegenomen in de loop der jaren.

Ik heb geprobeerd het een en ander op video vast te leggen. De beeldkwaliteit is pover, to say the least, maar het geluid valt alles mee. Ik had een prima plaats vlak bij het mengpaneel, op een goede hoogt in de zaal. De stoel naast me was leeg waardoor ik eenvoudig een vast camerapunt kon handhaven zonder al te veel pijn in de armen. Helemaal stil houd je het nooit natuurlijk in zo'n ambiance. De filmpjes staan op mijn YouTubekanaal.

Het was een onvergetelijk avond, indrukwekkend en uniek. Het zoveelste hoogtepunt die deze man en zijn muziek me heeft gegeven in de afgelopen 36 jaar.

I'm a happy man!

Hilary Mantel - Het boek Henry

Dit boek is het vervolg van Wolf Hall waarover ik al eerder schreef. Deze opvolger is een stuk dunner dan Wolf Hall was. Met iets meer dan 400 pagina's een lekker behapbaar boek.

Dit boek beschrijft de opkomst en vooral de ondergang van Anne Boleyn, de tweede vrouw van Henry de 8ste. Opnieuw vanuit het perspectief van Thomas Cromwell, de vertrouweling van de koning. Hij is ook archiefmeester in het boek en dat is voor mij als archivaris natuurlijk een enorme pré!
Opnieuw is het de stijl van Mantel die me makkelijk voor haar boek wint. Los van het buitengewoon interessante inkijkje in het gekonkel en de achterkamertjes van het vroeg 16de eeuws Engelse hof. Zij schrijft in een vloeiende stijl en dat maakt de complexiteit van het verhaal goed te verteren.
Ingewikkeld is het namelijk wel. Een keur aan personages komt voorbij met ieder hun eigen belang of belangetje. En dan lees je in het nawoord dat ze voor de overzichtelijkheid er nog een aantal niet heeft opgenomen in het boek. Dank je Hilary! De lijst met belangrijkste personages achterin het boek kan dan ook soelaas bieden voor wie de draad even kwijt is geraakt.

Het boek beschrijft dus de wisseling van de wacht aan het hof. Het begint in Wolf Hall (de plaats, niet het boek!) bij de familie Seymour die de volgende vrouw van koning Henry VIII gaat leveren. Het is die wisseling van de wacht die het aantal personages ineens verdubbeld omdat de Seymours langzaam in het boek opkomen terwijl de Boleynen het noodlot niet kan ontgaan. Maar ze spelen nog wel een rol. Het overlijden van Henry's eerste vrouw, Catharina van Aragon, maakt weer een heel ander scala aan belangen en intriges mogelijk.

Boeiend is en blijft de rol van Cromwell. In beide boeken is zijn invloed en macht voelbaar, maar in die staatsvorm met een bijna absoluut vorst en een heleboel gegadigden om het stokje over te nemen als het om het verdelen van de buit gaat, loop je eigenlijk voortdurend spitsroeden.
Cromwell heeft de koning in dit boek steeds aan zijn zijde, voornamelijk omdat hij er steeds opnieuw in slaagt om de wensen van de koning aan te voelen en te begrijpen uit de hints en zinspelingen die hij krijgt. Zolang je daarin maar slaagt en de knopen voor de koning doorhakt zonder dat er teveel spetters op hem terechtkomen, ben je in genade. Dan is the sky the limit. Die machinaties, met op de achtergrond een groeiende onvrede onder de edelen aan het hof dat hij, Cromwell, zo'n vooraanstaande rol vervult zonder zelf van adel te zijn, zijn intrigerend en boeiend beschreven.

Het derde en laatste deel is in voorbereiding en heeft als titel: The Mirror and the Light. Daarin zal Cromwell ongetwijfeld het onderspit delven. Tegen sommige krachten is niemand opgewassen.
Ik ga het lezen!

C.J. Sansom - Kloostermoord

Weer wat geleerd. Ik kende al de naam Samson, al was het maar van de sjek, Samsom, van de PvdA en nu blijkt er ook een familienaam Sansom te zijn. Wel handig om de letters goed en duidelijk uit te spreken.

Dit boek lag in de winkel, moord, klooster, Cromwell, Henry VIII, dat leken mooie ingrediënten voor een spannend verhaal. Achteraf maakte het boek dit niet waar. Het is een beetje klungelig geschreven. De verhaallijn is rommelig, de personages worden voor mijn gevoel niet goed uitgewerkt en komen daarmee niet echt tot leven. Het blijft een beetje hangen in goede bedoelingen. De tijdgeest komt er ook niet echt goed in naar voren. Hoewel het verhaal zich afspeelt in de periode na de dood van Anne Boleyn en de kloosters in Engeland het zwaar te verduren kregen komt dat allemaal niet sterk in het verhaal naar voren. Beetje slappe hap, met de eenzame rouwdouwer en de sympathieke monnik.

Uit het feit dat ik het boek wel heb uitgelezen mag je afleiden dat het niet helemaal treurig gesteld is met dit boek. Ik zou het aan niemand cadeau doen.

Laurent Binet - HhhH (Himmlers hersens heten Heydrich)

Verrassend boek. Himmler en Heydrich zijn toch de twee namen uit de Tweede Wereldoorlog die onlosmakelijk verbonden zijn met de verschrikkingen van de Endlösung. Die beide namen in de ondertitel, en verborgen in de titel, van dit boek te zien prikkelde me voldoende om het te gaan lezen. De schrijver Laurent Binet is mij volkomen onbekend.

In dit boek beschrijft hij, ja wat beschrijft hij eigenlijk. Hij beschrijft het schrijven van het boek zelf terwijl hij het boek schrijft. Dat leidt tot merkwaardige intermezzo's die je normaal niet tegenkomt in dit soort historische boeken. Heel bijzonder. Het zijn wel de overpeinzingen van een schrijver en die herken ik. Ook in de stukken die ik schrijf, zeker als ze historische onderwerpen betreffen, bekruipt je regelmatig de twijfel over juistheid van gegevens, of laat je dingen weg vanwege de vaart van het artikel. Allerlei overwegingen spelen daar in mee.

Binet neemt dat allemaal op in zijn boek, zijn beschrijving van de aanslag op Heydrich, gepleegd in 1942 in Praag. Alle toevalligheden die hij tijdens zijn research tegenkomt, de tegengestelde verklaringen, getuigenissen, alle boeken en films met die aanslag als onderwerp of waar die aanslag in ter sprake komt. Snippers informatie die soms wel soms niet in het verhaal passen. Hoe betrouwbaar zijn ze. In hoeverre kun je als auteur/onderzoeker jezelf vrijwaren van romantiseren als je officiële en niet officiële bronnen gebruikt.

Uiteindelijk krijg je als lezer wel een beeld van de aanslag, goed beschreven ook, vanuit het perspectief van de plegers en hun submilieu in Praag, van Heydrich zelf en vanuit het Duitse gezag.

Een bijzonder boek. Mij sprak deze stijlkeuze heel erg aan. Geen recht-toe-recht-aan verhaal over de volgorde van gebeurtenissen, maar ook introspectie van de schrijver van het verhaal. Zijn zoektocht naar de waarheid op basis van heel beperkte bronnen over bepaalde hoofdpersonen in het verhaal. Hij wil geen fictie schrijven, maar wordt daar min of meer toe gedwongen, geïnspireerd door wat hij van anderen leest, hoort en ziet. Ook als "slachtoffer" van de tijd waarin je zelf leeft als auteur, de perceptie op het verleden van de periode waarin je het verhaal schrijft.

Als je eens wat anders wilt lezen dan een historische roman, of een historische documentaire, al dan niet geromantiseerd, dan is dit het boek dat je moet kiezen. Curieus.

Irvin D. Yalom - Het raadsel Spinoza

L. was razend enthousiast over dit boek en wist zeker dat ik er ook lyrisch over zou zijn. Ik zou er veel van mezelf in herkennen. Alsof dat me lyrisch maakt! ;) Niet dus.

Het is een heel goed boek en ik heb het met veel plezier gelezen. Het beschrijft het leven van Bento (Benedictus of Baruch) de Spinoza. Hij was een Portugese Jood die in het godsdiensttolerante Nederland onderdak vond. Nou ja, tolerant als je geen katholiek was dan. Aangezien er maar heel weinig feitelijks over zijn leven bekend is, heeft de schrijver er nogal wat bij verzonnen. Maar dat is natuurlijk zijn voorrecht.
Spinoza was een filosoof die sinds de publicatie van zijn boeken velen heeft geïnspireerd met zijn ideeën over vrijheid en god/natuur. Het kostte hem wel zijn Joods zijn. Hij kreeg een zogenaamde Cherem of banvloek tegen zich uitgesproken door de Joodse religieuze gemeenschap vanwege zijn ketterse opvattingen.
Het deel van het boek dat daarover gaat, met name zijn ideeën over God en over de authenticiteit van de bijbelteksten is bijzonder intrigerend. Herkenbaar en als je het terugplaatst in de tijd kun je je ook voorstellen dat dat soort ideeën in geen enkel land getolereerd zouden worden. Dat is zelfs nu nog gevaarlijke taal in menig "modern" land. De dialogen waarin Bento zijn ideeën uiteenzet en toelicht zijn wat mij betreft de beste hoofdstukken van het boek. Briljant. De latere hoofdstukken met voornamelijk nog gesprekken tussen Spinoza en zijn vriend Franco zijn een stuk minder inspirerend. Zijn vrouwvijandigheid komt netjes aan bod.

Het boek heeft echter nog een hoofdpersoon: Alfred Rosenberg. Dat klinkt ook behoorlijk Joods. Je kon de man niet erger beledigen. Alfred Rosenberg was een van de hoofdrolspelers in de Nazipropaganda van het eerste uur. Hij was afkomstig uit het Baltisch gebied waar veel Duits bloed woonachtig was. Zijn carrière begon in 1919 bij de DAP omstreeks het tijdstip dat Hitler er lid van werd. Hij was al jong sterk anti-semitisch en anti-communistisch. Van zijn leven is veel meer bekend.
Hij was een nogal eenzaam en gesloten type. De hoofdstukken in het boek die Rosenberg als onderwerp hebben zijn werkelijk fascinerend. Dat vond ik tenminste. Het geeft een mooi inzicht in de redelijke mens die toch volslagen verkeerde beslissingen kan nemen. In dit geval met dramatische afloop. NIet alleen werkte hij natuurlijk mee aan het verfoeilijke systeem van Nazi-Duitsland, maar hij betaalde er ook de ultieme prijs voor. Als enige van de beschuldigde kopstukken hield hij vol dat de rassendoctrine van de Nazi's goed en terecht was. Dat kostte hem zijn leven.

Bizar detail is dat de levens van Spinoza en Rosenberg elkaar raakten toen in 1941 de Spinoza bibliotheek door de Duitsers werd geconfisqeerd. Dat paste in een operatie die behelsde materiaal te verzamelen van tegenstanders van Nazi-Duitsland. Rosenberg was de leider van die operatie.
Wonder boven wonder bleef de Spinoza boekencollectie intact en kwam terug naar Nederland. De bibliotheek is nu nog steeds te raadplegen in Den Haag.

Prachtig historisch gegeven op originele wijze vertolkt door Yalom. Een wijs boek.
Had L. toch een beetje gelijk :-)

Lars Kepler - Contract

Het schrijversduo Lars Kepler stond in 2010 ook op de leeslijst van de vakantie. Dat boek kreeg een dikke voldoende, dus daarom opnieuw een nieuwe titel gekocht.

Contract is wederom een vlot geschreven boek met een verhaal dat niet al te gecompliceerd is. Lekker recht-toe-recht-aan mensenrechtenschendingen en een strijd tussen groot-kapitaal en de linkse kerk. Er vallen wel een heleboel lijken in dit verhaal. De politie met name moet hard op zoek naar versterking van de gelederen.

Voor het overige valt er eigenlijk niet teveel te vertellen over dit boek. Het is spannend, je kunt je voorstellen dat het echt is gebeurd of kan gebeuren. Dat laatste vind ik altijd wel prettig. Ik wil me er wat bij voor kunnen stellen en als dat volledig voorbij de geloofwaardigheid gaat, dan haak ik meestal af. Bij dit boek dus niet.

Lekker vakantieboek!

De boktor op vakantie

De boktor is een insekt dat een slechte naam heeft opgebouwd. Als je de boktor in je huis hebt zitten, dan heb je een probleem. Ze vreten je balken van binnen leeg en als je dat niet in de gaten hebt, dan stort er het een en ander in.

Wij zaten rustig bij ons huisje in Frankrijk toen ineens een joekel van een kever op de muur zat. Ontzagwekkend groot.

Dan slik je even en probeert er achter te komen wat het voor een beest is. Ik ben niet zo goed thuis in de lokale fauna van de Provence. Wat navraag via Facebook maakte duidelijk dat we met een boktor te maken hadden. Thuis heb ik het nog eens nagezocht en het lijkt het meest op de de zgn. Heldenboktor (ook wel heldebok of grote eikenbok), die zo'n 5 centimeter groot kan worden, afgezien van de enorme antennes. Een fors exemplaar was het.

Dit exemplaar kroop op een gegeven moment achter het luik, waar hij net achter paste, kroop langzaam naar boven en viel bij een poging verder de muur op te komen op de grond. Daar is hij blijven liggen en de volgende morgen was er niets meer te zien.

Na de minischorpioen van vorig jaar was dit opnieuw een schrikbarende kennismaking met de insecten rondom de Middellandse zee.

Ik ben benieuwd wat we volgend jaar tegen gaan komen.!

Stephan Enter - Grip

Stephan Enter is waarschijlijk iemand die van bergsport houdt. Dat heb ik minder. De titel van dit boek verwijst er in ieder geval wel naar. De groep mensen die in het boek voorkomen kennen elkaar als klimmers, als klimgroep.

Het boek kent veel flashbacks die de geplande ontmoeting in het verhaal van een passende achtergrond voorziet. Het is een bekende methode om meer van de karakters in het boek in het verhaal te verwerken. Na een vakantie waarin ik wederom veel pagina's verslonden heb, zie je dit heel vaak terugkomen in boeken. Niks mis mee, ik zeg het maar even. Bovendien doet de een het beter dan de ander. Enter beheerst deze vorm in ieder geval goed.

Waar gaat dit verhaal nou eigenlijk over? Een groep mensen, drie mannen en een vrouw. En jawel, alledrie hebben ze een zwak voor de vrouw, hebben ze gevoelens voor de vrouw in de groep en is er eentje die het lot uit de loterij krijgt. Die man organiseert een soort van reunie met hun twee klimvrienden en de reis naar het huis van deze man in Wales vormt de draad waaromheen we de persoonlijkheden leren kennen. Stereotiepe mannen. Mannen die met vragen zitten. Mannen die antwoorden willen op die vragen.

De vragen worden wel gesteld, maar niet beantword. Zo blijft er veel onbenoemd in dit boek en met name het eind vond ik buitengewoon frustrerend. Ik houd wel van een goed einde en niet zo van open einden. Dat heeft soms een zweem van gemakzucht. Je verhaal niet tot een eind willen of kunnen breien en dan blijft er nogal wat in de lucht hangen. In dit geval zelfs letterlijk.

Dat einde blijft me storen. Dat is jammer want voor de rest is het boek zeker lezenswaardig. Dus wie van open einden houdt: lees dit boek!

Paolo Giordano – De eenzaamheid van de priemgetallen

Hoe beschrijf je een boek als dit? Het is hoe dan ook een boek dat je rustig kunt lezen. Paolo Giordano heeft een aangrijpend en geweldig goed boek geschreven.

Er zijn twee hoofdpersonen wiens tragische levens elkaar op een gegeven moment raken en daarna ondanks hun eigen problematiek en levenspaden nooit meer los komen van elkaar. Ze kiezen niet zozeer voor elkaar als wel zijn ze tot elkaar veroordeeld. En zo negatief is het dan ook weer niet, maar zo voelde het wel voor mij als lezer. Beide personen maken een heel ernstige persoonlijke tragedie mee die diep ingrijpt in hun levens. Ze waren op het moment dat het gebeurde al niet helemaal opgewassen tegen het leven, maar daarna nog minder. Maar ze er slagen allebei wel in om met hun beperkingen te leven. Je kunt het een liefdesverhaal noemen, maar dan wel een heel bijzonder liefdesverhaal.

Met meisje Alice krijgt een ongeluk op een skipiste als kind en raakt gehandicapt aan haar been. Ze wil eigenlijk niet skiën maar wordt min of meer door haar vader gedwongen. De jongen, Mattia, is er een van een tweeling. Hij heeft een hoge intelligentie en zijn zusje is geestelijk gehandicapt. Hij laat haar op een gegeven moment ergens achter, ook als kind, en als hij terugkomt is ze weg en er wordt nooit meer iets van haar gehoord of iets teruggevonden.

Het meisje krijgt anorexia en de jongen verdwijnt in een eigen autistische wereld. Ze slagen er wel in een leven op te bouwen, maar het gaat hortend en stotend. Met name de beschrijving van de jongen geeft een knap inzicht hoe iemand wel weet wat er van hem verwacht wordt, maar hij kan het niet in daden omzetten wanneer het om het intermenselijk contact gaat. Hij krijgt het domweg niet voor elkaar. Het meisje slaagt daar weliswaar iets beter in, maar blijft slachtoffer van haar ziekte. Daarmee worden het mensen die weinig grip hebben en krijgen op hun eigen leven vanwege de traumatische gebeurtenis.

Ze leren elkaar op de middelbare school kennen en herkennen elkaars eenzaamheid zonder die uit te spreken. Dat schept op de een of andere manier een band die ze sterk voelen maar waarmee ze allebei nauwelijks raad weten. Zo blijven hun levens innig verbonden maar spelen tegelijkertijd hun levens zich honderden kilometers van elkaar af. Ze slagen er eigenlijk niet in om echt contact te maken met elkaar ondanks hun verbondenheid. Tweelingpriemgetallen.

Het is een prachtig boek. Ik raad het iedereen aan.

Antiekmarkt in L'Isle sur la Sorgue - 22 juli 2012

Op zondag 22 juli vertrokken we naar de, volgens de toeristenboeken, bekende antiekmarkt in L'Isle sur la Sorgue. Het bleek geen vergeefse tocht. De reis er naar toe voerde ons door prachtige landschappen waar de lavendelvelden een prominente plaats innamen. Vanaf bepaalde punten zag je diep in de vallei prachtige paars gekleurde velden liggen die een streling voor het oog zijn.

Het vinden van een parkeerplaats was een uitdaging, maar het lukt altijd al moesten we deze keer wel wat verder lopen. Gelukkig zijn we lopen gewend en hadden we passend schoeisel aangetrokken.

Het plaatsje wordt doorsneden door enkele stroompjes waar in vroeger eeuwen watermolens langs stonden. De restanten daarvan sieren hier en daar het stadje nog voor de toerist. De markt was drukbezocht hoewel het helaas niet alleen antiek was dat er op de kramen lag. Toch was er voldoende te zien. Geen oude rommel, maar over het algemeen heel mooi spul. We hebben niets gekocht. Kijken kan ook veel voldoening schenken.
Daarnaast was er nog een gewone markt met de gebruikelijke kraampjes met inhoud die je op elke markt in elke willekeurige plaats kunt aantreffen. Daar waren we snel klaar mee. Het wandelen door het plaatsje was wel mooi met al dat stromende water en mooie doorkijkjes. Een watervalletje hier een bruggetje daar, het blijfrt de moeite waard om te zien. Water is bijna net als vuur: het verveelt maar zelden. En ondanks de mooie en sfeervolle uitstraling kan het heel vernietigend zijn.

We hebben hier de lunch gebruikt in een prachtig etablissement "Carré d'Herbes" dat wat uit de drukte lag, prachtig ingesloten tussen wijnranken en ander groen. Heel sfeervol, midden in het plaatsje en het eten was er pima. Daar hebben we geruime tijd gezeten. Het was er heel druk en dat betekende wachten. In dit geval was dat abslouut geen straf.

Voor wie een leuk uitje zoekt op donderdag en zondag in deze streek: aanrader!

Conny Braam – De handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek

Dit boek stond al geruime tijd op mijn verlanglijstje. Waarom? Het beschrijft een gegeven dat eigenlijk te schandalig is voor woorden. Het misbruik van verdovende middelen ten behoeve van soldaten in de Eerste Wereldoorlog. En de hofleverancier voor zowel de Duitse als de geallieerde troepen stond in Amsterdam.
Om dat gegeven heen schreef Conny Braam deze roman. Want het verhaal is rondom dat gegeven geschreven.

Als je er even over nadenkt en je ook wel eens hebt afgevraagd waarom die soldaten toch steeds weer uit de loopgraven zijn gestapt en het spervuur van mitrailleurs instapten dan is het niet verbazingwekkend dat daar naast alcohol ook andere middelen nodig voor zijn. Dat kan natuurlijk een heilig geloof zijn in God, Volk, Koning en Vaderland, maar als de angst van de werkelijkheid zich eenmaal in je heeft gevreten, dan moeten er ook andere elementen een rol gaan spelen. De officier met zijn revolver in de hand die je dwingt is dan misschien niet meer in alle gevallen genoeg.
Verdovende middelen, en zeker cocaïne zijn dan een probaat middel. Je krijgt er een enorme energie van, je wordt vechtlustig. Wat meer kan een legercommandant verlangen. De simpele eenvoud van dat gegeven is verbijsterend. De gevolgen tamelijk desastreus. De verdovende middelen werden namelijk ook gebruikt om gewonden te kalmeren, daar was bv. morfine weer geschikt voor, maar het resultaat is wel dat je met een groot aantal verslaafden zit na afloop van de oorlog.

Het verhaal in dit boek gaat over de handelsreiziger. De verkoper in de buitendienst van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek. Deze man doet zijn werk met overtuiging en daadkracht en levert aan Engelsen en Duitsers. Nederlanders zijn in het verleden nooit erg kieskeurig geweest als het gaat om de handel en met wie ze de handel dreven. Ook niet in dit geval.
Deze man is echter wel enorm naïef en ik kon dat in het begin van het verhaal nog wel begrijpen, maar als je ziet wat er bij hem op het pad komt, dan snap ik niet dat er geen alarmbellen gingen rinkelen.

Parallel aan zijn verhaal is er het relaas van een Engelse soldaat die zwaar gewond raakt in zijn gezicht en met een masker door het leven moet en met een cocaïneverslaving. Deze levenspaden van beiden kruisen zich op een gegeven moment. De handelsreiziger levert op een gegeven moment privé cocaïne aan twee mensen waarvan de en die genoemd soldaat is en de tweede een filmster die steeds verslaafder raakt. Hij houdt van haar als ze gesnoven heeft en ongeremd met hem het bed deelt, maar hij ziet ook haar teloorgang. De man si echter zo wereldvreemd, en dat wordt in het verhaal ook enkele malen benadrukt, dat hij blijkbaar gheen weet heeft van de slechte gevolgen die cocaïnegebruik heeft. Voor iemand die van het verkopen van dat spul zijn werk heeft gemaakt is dat ronduit ongeloofwaardig, Goed hij is een leeghoofd en bewijst dat ook telkens, geboeid door het materialistische, vrouwen en drank, maar als je mensen in je omgeving ziet die er zoo het slachtoffer van zijn en dan nog geconfronteerd wordt met dubieuze leveranties dan zouden er toch bellen luid moeten klinken.
Maar dat is dan natuurlijk ook bezien vanuit de kennis en wetenschap die ik nu heb over deze drug. Oordelen achteraf is makkelijk.

Dat gezegd hebbende, blijf ik het wel een heel goed boek vinden. Al was het alleen maar om dat ene gegeven: drugs dienen het leger en daarmee de staat. Vietnam heeft daar ook diepe sporen achtergelaten.
Het nummer White Rabbit van Jefferson Airplane laat dat al tientallen jaren op exemplarische wijze horen.



Link naar de tekst van White Rabbit.

Jussi Adler-Olsen – De Bedrijfsterrorist

Jussi Adler-Olsen schrijft boeken die me tot nu toe allemaal geboeid hebben. Dit was er weer zo een. Dit boek had me meteen vol in de grip. Spannend van begin tot het eind. Het verhaal speelt zich af in Nederland. Dat is op zich al merkwaardig, maar maakt het verhaal niet beter of slechter. Ik vond het echt erg spannend geschreven en de situaties die ontstonden boeiden mij. Het is een absolute aanrader voor mensen die in allerlei complottheorieën geloven.

De verhalen en gebeurtenissen geven wel aanleiding om kritisch naar berichtgeving te blijven. Is alles wel zoals het wordt verteld? De Bijlmerramp speelt in dit verhaal ook een rol. Daar is natuurlijk al genoeg over gespeculeerd, maar hoe zit het nou eigenlijk? Adler-Olsen gebruikt het mooi in dit boek.
Het beschrijft ook aardig hoe streven naar winstmaximalisatie niet perse het beste in mensen naar boven haalt. De een ziet en herkent dat en probeert zich te verbeteren, de ander blijft er lekker in zwelgen en gaat door tot het bittere einde. Heb je stil verlangen naar Indië? Ook dan zit je goed met dit boek. Liefde, verraad, geweld, politiek, wereldhandel, terrorisme, bedrijfsspionage, geheime diensten, verborgen agenda's, belangenverstrengeling, trouw, drugs, hoeren, Irak, Koerden, Molukkers, Belgen.... teveel om op te noemen. In een geweldig boek.

Kortom: houd je van een spannend, goed geschreven boek? Neem dit boek en geniet er van.

Avignon op herhaling - 23 juli 2012

Avignon blijft een prachtige stad en het is daarom geen straf om er opnieuw een bezoek aan te brengen. Dit keer gingen L. en ik samen met A. en A. de stad bezoeken. Het was overigens de bedoeling dat L, A. en A. op zoek gingen naar uitbreiding van de garderobe. Ik heb me daarom afgescheiden en ben alleen op pad gegaan. We hebben nog wel samen geluncht op het Place d'Horloge bij een pizzaboer. Lekker trouwens.

Net als de vorige keer was het plein voor het Palais des Papes het vertrekpunt. Ik vertrok richting uitzichtpunt aan de Rhône. Dat is een mooie hoog gelegen plaats, waar een prachtig brede weg toegang toe biedt. Die loopt in een grote slinger omhoog en bovenaan zijn er diverse punten waar je een prachtig uitzicht hebt over Avignon zelf, maar vooral over de Rhône en het achterland. Tot mijn verbazing zag ik vandaaruit de machtige Mont Ventoux liggen die ook bij ons huisje de omgeving domineert. Bij alle uitstapjes die we tot nu toe hebben gemaakt zijn we die berg nooit uit het zicht verloren. Zo ver zijn we niet weggeweest omdat het heuvelachtige landschap reizen over zelfs wat korter afstanden nogal tijdrovend maakt. Over 50 km doe je makkelijk een uur.

Daarna was het tijd voor de lunch. De pizza smaakte heerlijk. Vervolgens ben ik naar de rivier gelopen. Ik had vanuit de uitzichtpunten gezien dat er een pontje over de rivier voer. Beneden zag ik dat het ook nog eens gratis was dus daar heb ik onmiddellijk gebruik van gemaakt. Het pontje voer redelijk dicht bij de bekend Pont St.-Bénezet langs zodat ik die vanaf het water kon fotograferen. Weer eens wat anders. Aan de overzijde klom je op een eiland dat in de Rhône ligt. Dat zie je niet zo snel want het is nogal groot., maar de rivier stroomt er aan twee kanten langs. Ik heb daar lekker langs het water gewandeld en foto's genomen van de Pont Benezet maar ook van de skyline van Avignon vanaf die kant. De stad lag er prachtig bij. Vervolgens ben ik lekker in de schaduw gaan liggen en heb de ogen gesloten. De krekels maakten een hels kabaal, dus rustig liggen was er niet bij.

Daarna was het tijd om weer huiswaarts te keren en de drie reisgenoten op te pikken met hun aankopen. Hoewel het druk was in de stad, verliep de terugreis voorspoedig en reden we opnieuw door een adembenemend landschap richting Montbrun. Autorijden kan dan heerlijk zijn, zeker als de wegen ruim zijn en prachtige vergezichten toestaan voor de chauffeur.

Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik Avignon bezoek. Ik ben tenslotte een echte gölliepaop.

Wandelen in en rond Montbrun les Bains

De keuze van ons vakantieverblijf was mede bepaald door een omgeving waar je kon wandelen. Nou kan dat natuurlijk overal, maar in verband met een medische beperking van L. mag het niet te veel hoogteverschil hebben, de wandeling.

De eerst dag dat we hier waren zijn we meteen naar de plaatselijke VVV gegaan om te kijken wat er aan wandelroutes beschikbaar was. Dat bleek aanzienlijk te zijn. We schaften een mapje aan met 11 wandelingen in en rond Montbrun. De meeste waren weliswaar te lang, variërend van 8 tot en met 25 km per wandeling, maar een aantal bleken wel goed te doen.
We hebben ze inmiddels allemaal gewandeld. De heuvels in de omgeving zijn goed te bewandelen en de routes zijn prima aangegeven en begaanbaar. Nogal wat paden met steenslag, maar dat is wel net zo prettig omdat er dan geen gemotoriseerd verkeer over dendert.

Wandelen in een heuvelachtig landschap is altijd geweldig mooi. Je komt steeds weer op plekken met prachtige vergezichten die de camera uit de tas schreeuwen. Na verloop van tijd moet je daar mee ophouden want een foto kan nauwelijks de werkelijkheid van dat soort vergezichten recht doen. De verleiding blijft echter groot. Vandaar ook enkele van die foto's die dit stukje illustreren.

Drie van de wandelingen gingen deels ook over geitenpaadjes. Smalle steenslagsporen meestal langs nogal diepe afgronden. Niet dat het echt gevaarlijk was, maar je moest wel opletten en niet teveel uitglijden op de losse stenen. Het geeft ook een gevoel van enige spanning en bovendien krijg je dan ook weer prachtige uitzichten. Mijn hoogtevrees wordt er wel mee op de proef gesteld, maar ik sla me er tot nu toe goed doorheen. Het is een kwestie van goed blijven lopen en kijken en als de angst wat meer toeslaat je vooral concentreren op de vijf meter voor je voeten. Ik heb een filmpje gemaakt van zo'n paadje, maar dat houden de lezers van dit blog nog even te goed. Het notebook waar deze verslagen op gemaakt en geupload worden is niet in staat tot fatsoenlijke bewerking van videomateriaal. Volgend jaar is dat anders!

De voldoening na elke wandeling is groot evenals de verbazing dat het laatste stuk teruglopen naar het huisje zo verraderlijk is. Vals plat omhoog en na een behoorlijke inspanning in warm weer is dat de killer die ons elke keer weer met een plof in de stoelen doet neervallen. Voldaan, dat wel.

Dus als iemand een omgeving zoekt om lekker in te wandelen, aangenaam weer en een goed onderkomen, dan kunnen wij dit van harte aanbevelen. Chateau des Gipières in Montrbun les Bains.

Kathleen McGowan – Het Medici Mysterie

Toen ik dit boek kocht puur en alleen om de titel en een korte blik op de achterkant kon ik niet bevroeden dat het het laatste deel van een trilogie was. Even heb ik getwijfeld om het te gaan lezen. Zou ik toch niet beter eerst de andere twee delen lezen? Met de wetenschap dat het lezen van drie boeken van Dan Brown niet leidde tot meer bewondering maar eerder een “war heb ik dit meer gelezen” gevoel ben ik toch maar begonnen.

Het is een boek in een traditie van Maria Magdalena verhalen. Zo mogen we dat inmiddels wel stellen. Opnieuw is de bloedlijn van Jezus en en zijn vrouw Maria Magdalene hoofdthema van dit boek. Dat is van de ene kant mooi, want door al die andere boeken, waarvan ik er een paar heb gelezen, is er het een en ander herkenbaar. Van de andere kant begin ik dan wel sceptisch aan z'n boek: blijft het me boeien? Ik heb het uitgelezen, dus dat beantwoordt de laatste vraag in ieder geval.

Het is een goed geschreven boek met veel tijdswisselingen. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af aan het eind van de 15de eeuw tijdens het leven van Cosimo de' Medici en zijn kleinzoon Lorenzo. De schare aan wereldberoemde kunstenaars hoort daar vanzelfsprekend bij: Botticelli, Michelangelo, Donatello. Deze periode van de Florentijnse geschiedenis is interessant genoeg. De orde van het heilig graf en de bloedlijn, het klinkt allemaal nogal bekend en de bekende haat-liefde verhouding met de strenge katholieke dogma's en bijbehorende sektes die over lijken gaan zijn niet bepaald nieuwe elementen in dit soort boeken. De plot is van het deel dat in de “huidige” tijd speelt is nogal voorspelbaar en niet verrassend. Dus komt het aan op de schrijfstijl en de gebeurtenissen in het verhaal. Die zijn toch wel goed geschreven. Ik werd er in ieder geval voldoende door gegrepen. Met name de stukken die zich in 15de eeuws Florence afspelen zijn spannend geschreven.

Kern van het boek is de liefde. What else is new. De leer van de liefde die verkondigt en (deels) op schrift gesteld is door Jezus en zijn vrouw moet bewaakt worden en vooral ten uitvoer gebracht. Dat laatste blijft een zwak element, want hoe dat nou gestalte moet krijgen blijft erg in de lucht zweven. Er is in ieder geval ene Dichter-Prins voor nodig die op 1 januari onder een bepaald gesternte wordt geboren en de juiste bloedlijnen van families in adellijk Europa. Dat die bestaan uit zeer gefortuneerde dames en heren die er bovendien nog eens bijzonder apetijtelijk uitzien mag geen verbazing wekken.

Conclusie: onderhoudend, voor kunstliefhebbers van de renaissance bijzonder interessant en soms nogal Amerikaans. Film? Toch eens een van die andere boeken op de kop tikken ;)

Tony Judt – Het land is moe

Citaat: Conformeren is verleidelijk, want een gemeenschapsleven wordt een stuk eenvoudiger als iedereen het meet elkaar eens lijkt te zijn en elk afwijkend geluid door de ongeschreven regels van het compromis wordt gedempt. Met maatschappijen en gemeenschappen waar die ongeschreven regels van het compromis ontbraken of afbrokkelden, liep het niet goed af. Conformeren eist echter wel zijn tol. Een gesloten circuit van opvattingen waarin geen ruimte voor ontevredenheid en oppositie is, dan wel waarin die alleen binnen afgebakende beperkingen mogelijk zijn, raakt zijn vermogen kwijt om energiek en fantasierijk op nieuwe ontwikkelingen te reageren.
Dit raakt me persoonlijk omdat ik hiermee zelf wordt geconfronteerd, zowel in mijn werk als in mijn eigen functioneren. De potentie in denkkracht en vermogen tot afwijkende meningen in je eigen organisatie levend houden zonder dat het een ongeregeld zootje wordt. Een formidabele uitdaging die te vaak in het nadeel van de criticus eindigt.

Wat valt er over die boek in het bestek van mijn weblog te zeggen? Judt is een overtuigd sociaal-democraat die met lede ogen heeft aanschouwd hoe die groepering de afgelopen 30 jaar enorm aan zeggingskracht heeft ingeboet. Hij bepleit dat de sociaaldemocratie zichzelf snel moet heruitvinden om de belangrijke rol die hij ze toedicht in het palet van politieke groeperingen weer in te nemen. Na de afgelopen periode van neoliberalisme die ontegenzeggelijk hortend en stotend tot een eind is gekomen na de ene financiële crisis na de andere, waarbij vooral de bancaire sector een beschamende rol heeft gespeeld en in sommige gevallen nog steeds speelt.

Dat gezegd hebbende heb ik het antwoord van de sociaal-democratie in dit boek niet teruggevonden. Met andere woorden, Judt komt niet verder dan het signaleren van een behoefte. Zijn behoefte.
Hij schrijft over het verleden en de economische systemen die zich achtereenvolgens over de wereld hebben uitgerold en verliest daarbij in mijn ogen de belangrijkste conclusie uit het oog: de bestaande politieke bewegingen hebben niet langer de antwoorden op de problemen waar we mee te maken hebben. Er is inderdaad ontzettend veel veranderd en de consumptieve kracht van de nieuwe generatie is ongekend. Bovendien is ons economisch systeem nog steeds geënt op groei. Die groei vereist toenemende consumptie. Maar de constatering moet ook zijn dat de groei er voor een groot deel uit is. Misschien moeten we in het westen eens gaan nadenken over andere economische overlevingsstrategieën dan groei.

Wat ik wel een heel interessant punt in zijn betoog vindt: ongelijkheid leidt tot instabiliteit. Hij laat zien dat er al heel lang een systeem is gegroeid, met name in Noord-West-Europa, waarbij het herverdelen van de welvaart een belangrijke drijfveer is geweest. Door met name het belastingsysteem werden de gezamenlijke belangen van een samenleving gefinancierd en voor brede lagen van de bevolking bereikbaar. Het gaat dan met name om gezondheidszorg, onderwijs en mobiliteit (infrastructuur en openbaar vervoer).
Hij constateert dat de solidariteit onder de bevolking daarin aan het veranderen is. De toegenomen welvaart heeft het voor steeds meer mensen minder noodzakelijk gemaakt om van die gemeenschappelijke voordelen te profiteren. De belastingdruk wordt als hinderlijk ervaren omdat die gemeenschappelijke voorzieningen steeds minder relevant zijn. Dat wil zeggen: ze zijn het wel maar het wordt niet meer als zodanig ervaren. En dan is belasting betalen minder aantrekkelijk.
De ongelijkheid is toegenomen en dat uit zich het meest in de toegenomen inkomensverschillen waarbij een kleine groep steeds meer afstand neemt van een grote middengroep die weer afstand neemt van een kleinere groep achterblijvers. Cijfers laten zien dat in samenlevingen (landen) waar de ongelijkheid het kleinst is, geweldsdelicten minder vaak voorkomen.
Voor de Nederlandse situatie kennen we allemaal de opkomst van de PVV als voorbeeld van het kanaliseren van dit ongenoegen. Daarbij handig allerlei uitgangspunten van links tot rechts adopterend. De toenemende weerstand tegen zichzelf verrijkende directeuren en managers van bedrijven is een ander aspect dat de toegenomen ongelijkheid zichtbaar maakt.

Judts advies om na te denken stemt niet hoopvol, want dat lijkt me nogal wiedes. Denken doen we allemaal, alleen zijn er steeds meer verschillende opvattingen die samenwerken moeilijk maken.
In mijn ogen maakt de complexe werkelijkheid van economie en politiek het bijna onmogelijk om een allesomvattend antwoord te formuleren. We zullen dus opnieuw al experimenterend en ongetwijfeld pijnlijke vergissingen makend doorgaan, op zoek naar een nieuw evenwicht. Hopelijk zonder dat er een oorlog aan te pas moet komen zoals tot nu toe meestal het geval is geweest.
Werken aan vrede dus en blijkbaar is het actief streven naar gelijkheid daarbij heel belangrijk.

Daarmee vallen er in ieder geval een paar partijen af om mijn stem aan te geven op 12 september.

De markt in Nyons - 19 juli 2012

Op deze opnieuw zonnige donderdag gingen we op pad om de markt in Nyons te bezoeken. De Capitoolgids prees die aan en dan moet het goed zijn! Het was een kleine 50 km weg maar door de heuvels van de Provence duurt dat dan toch een uur voor je er bent. Al voor we de stad inreden zagen we rijen auto's in de berm van de weg geparkeerd staan. Dat beloofde niet veel goeds. Een drukte van belang op deze markt! Maar dat maakt het natuurlijk ook aantrekkelijk en gezellig. We konden de auto gelukkig in de stad kwijt, dat scheelde een wandeling langs de weg.
De markt was omvangrijk en gezellig. Deed hier en daar ook middeleeuws aan met vleesproeven en kazen in alle soorten en maten. Voor al de enorme blokken nougat waren verleidelijk, maar we bleven sterk: niet kopen en niet te lang naar kijken! Wel bijzonder dat er kramen waren met alleen nougat waar stukken vanaf werden gesneden. Moeizaam, want nougat behoord taai te zijn.

De kraampjes met verse kruiden in zakken, waar je nog per gram kon kopen en ruiken, vooral ruiken... Heerlijk! Turks fruit, gesuikerd en al, het zag er bijzonder verleidelijk uit. We hebben ons beheerst.
Verder natuurlijk de kraampjes met kleding, vooral heel zomers en kleurrijk. Deed ons denken aan onze jeugd in de na-hippiedagen. Inclusief leren hoeden en leren touwtjes voor om de nek. Je kon het er allemaal kopen. Er waren ook enkele standwerkers. Dat is altijd interessant om die hun waar te zien aanprijzen. Dat hoort ook bij de markt: een beetje roepen en schreeuwen en mensen die proberen zo neutraal mogelijk te kijken mee te laten doen. Werkt altijd!
Als laatste noem ik nog de kramen met aardewerk. Ook dat was kleurrijk en mooi.

Aan het eind van de marktstraatjes kwamen we uit de pont romaine over de Eygues. Een heel hoge brug met prachtig uitzicht over het stroonpje en ook over delen van de stad. Onderweg kwamen we enkele muziekgroepen tegen, van divers pluimage. Zwoele zangeressen maar het meeste indruk maakte een jazz/bluesgroep op een plein die werkelijk voortreffelijke muziek ten gehore brachten en daarvoor ook een verdien applaus kregen. Een groep jonge muzikanten met vrolijke, semi-arabische muziek heb ik nog op de film gezet.

Ik ben nog even alleen naar een fraaie toren gaan kijken die hoog boven de stad stond en onderdeel uitmaakte van een kapelletje. Heel mooi en ook de weg ernaartoe was mooi. Door overdekte steegjes met trappen en hele steile stukken. Bijzonder stukje Nyons gezien. De kapel zelf was wel open maar je kon er niet in. Hij was ook erg klein en er konden maximaal 4 mensen in staan denk ik.

We gebruikten de lunch bij Miss Marple een kleine zaakje op het pleintje met de groentemarkt. Je kon er kiezen uit vijf gerechten waarvan wij de grootste helft niet verstonden en je kreeg er ook alleen drie soorten drinken bij: wijn, ijsthee of druivensap. We kozen voor het laatste. Heel smakelijk een groentetaartje gegeten met salade en beetje pasta met saus. Voortreffelijk en voor een hele schappelijke prijs. Daarna terug over de markt die al aan het opbreken was. De rit terug bracht ons bij ons huisje waar we een heerlijk rustige middag hebben doorgebracht. Lezend en wel!

Op vakantie in Frankrijk

Op vrijdag 13 juli gingen we op pad in de nieuwe auto van L. een Citroën DS 4. we reden naar Frankrijk dus we veronderstelden dat we onderweg wel enkele exemplaren zouden tegenkomen. Niets van dat alles! Nul. Zero. Pas voor de deur van het notel zagen we een exemplaar :)

Het was een beetje trieste dag met veel grijs en regen. We hoopten natuurlijk dat na 640 kilometers de overblijfplaats Besançon soelaas zou bieden en ons een warm welkom zou bieden. Helaas pakte dat anders uit. Ons hotel was prima voor een nachtje slapen, maar het regende toen we eenmaal waren ingecheckt. En dat heeft het de hele avond gedaan.

Een kort bezoek aan het Musee de Temps was wel leuk. We hadden maar ongeveer 30 minuten tijd maar L. had gezien dat ze een slinger van Foucault hadden geïnstalleerd. Die hebben we uitgebreid staan bekijken. Met die slinger had eeuwen eerder Galileo al bewezen dat de aarde om haar as draaide. En daarmee schudde hij aan de fundamenten van het toenmalige godsdenken dat er vanuit ging dat, omdat Jezus op aarde was geboren, de aarde vanzelfsprekend het middelpunt van het heelal was en alles om de aarde heendraaide. De aarde stond stil. Niet dus.

De slinger die in de toren van het museum hangt was 13 meter lang en een grote koperkleurige bal slingert daar heen en weer en verandert door het draaien van de aarde heel langzaam de slingerrichting. Zoveel tijden hadden we niet, dus dat moesten we maar geloven. Toch iets bijzonders gezien in het Museum van de tijd en de stad van klokkenmakers. Er stond in dat museum ook een fraaie oude archiefkist. Je komt ze ook overal tegen.

Daarna de regen in om een restaurant te zoeken. Aangezien het net 6 uur is, kun je nergens terecht behalve bij de vette hap. Ondanks mijn aanvankelijk zwakte hebben we toch op een open keuken gewacht op aandringen van L. Een heerlijke biefstuk met frites en salade gegeten. Daarna terug naar het hotel en lezen en typen. De eerste dag zit er bijna op. Ik hoop wel op zon morgen,. Ik wil in de korte broek probleemloos buiten gaan zitten en boeken lezen. Veel boeken. Duimen dus.

Hilary Mantel - Wolf Hall

Opmerkelijk: het verhaal speelt zich helemaal niet af in of rond Wolf Hall. Die residentie van de familie Seymour vormt onderwerp van het slot van boek. Na 660 pagina's komt er een afspraak om 5 dagen in Wolf Hall te vertoeven. Einde boek.

Dit boek gaat over het leven en functioneren van Thomas Cromwell, vertrouweling en kanselier van Thomas Wolsey, kardinaal, aartsbisschop van York en kanselier en daardoor vertrouweling van koning Henry VIII. Het boek sluit naadloos aan bij de serie De Tudors die enkel jaren op de Nederlandse televisie is uitgezonden en die ik met interesse heb gevolgd. Sommige scenes kwamen bij het lezen van dit boek weer helder terug.
Het levensverhaal van Thomas Cromwell is interessant leesvoer. De schrijfstijl van Mantel is prima en die combinatie maakt het boek bijzonder lezenswaardig. Mijn interesse in geschiedenis en de aansluiting bij de tv serie deden de rest. Ik heb deze dikke pil in korte tijd uitgelezen. Het kostte geen moeite om telkens de draad weer op te pakken. De vakantie bood een uitgelezen mogelijkheid om dit werk te verslinden.
Cromwell is een fascinerende figuur die van lage komaf door handig opereren, inspelend op situaties en kansen grijpend opklom tot de belangrijkste persoon in 16de eeuws Engeland. Zoals nu wel wordt beweerd dat de ambtenaren op ministeries hun ministers regelmatig de baas zijn omdat zij vele jaren werkzaam zijn op een departement en daarmee beter het klappen van de zweep kennen dan de ministers die soms maar enkele jaren hun ambt uitvoeren en in feite voorbijgangers zijn. Thomas Cromwell was eigenlijk de hoogste ambtenaar van het land en manoevreerde zichzelf in die positie door een fijn spel van belangenverstrengeling en goede keuzes op de juiste momenten. Hij leende de machtigen geld, kende daarmee hun kwetsbaarheid, maar loste tegelijkertijd hun geldproblemen op en dat maakte hem ook populair. Zijn kunde op het gebied van de rechtsgeleerdheid, zijn fenomenale netwerk en zijn vermogen om de juiste dingen te zeggen op een manier die de ander bijna altijd aansprak of tenminste liet denken dat hij zelf op het idee was gekomen, maakte hem tot een machtig man.

Het boek beschrijft de periode vanaf de onrust in het huwelijk van Henry VII met Catharina van Aragon, zijn eerste vrouw, tot de winter van 1534 wanneer Anne Boleyn, de tweede vrouw van Henry VIII, hoopt op een nieuwe zwangerschap na de geboorte van dochter Elizabeth en een miskraam.

Zoals ik al zei leest het boek als een trein. Ik had er wel moeite mee dat Thomas Cromwell als de “hij” persoon in het boek staat. Dat was wennen bij het lezen. Welke “hij” zei nou precies wat? Je bent gewend om vanuit de ik te lezen en dan is elke hij die eigenlijk een ik moet zijn lastig te onderscheiden van een hij die ook daadwerkelijk een hij is. Maar goed, dat wetende kost het wat meer moeite en oplettendheid om de woorden van Cromwell te identificeren als die van hem in gesprekken die hij met anderen voert. Een stijlkeuze die, kortom, goed te rechtvaardigen valt.

Ik raad het van harte aan, dit boek. De opvolger Bring up the bodies verscheen eerder dit jaar en die hoop ik binnenkort op de kop te tikken.

North Sea Jazz 2012 - zaterdag 7 juli

Dit jaar was het de negende aflevering van North Sea Jazz die ik bijgewoond heb. Volgend jaar een klein lustrumfeestje! Opgeluisterd door dochterlief die aangaf ook een keer mee te willen. Zo wordt dit langzaamaan een familiehappening.

Dit jaar ging mijn zoon B. weer mee samen met zijn vriendin T. Zij zijn samen op pad gegaan en ik in mijn uppie. Het werd wederom een mooie avond met nieuwe ontdekkingen. Dit keer heb ik het programma pas op de zaterdagmiddag vastgesteld vlak voor vertrek. Prachtige service vanuit de website naar de Spotify-nummers van de verschillende artiesten zodat je een indruk krijgt wat voor muziek ze maken. De eerste paar klanken moeten dan beslissend zijn. Dat is niet altijd maatgevend bleek opnieuw. Maar niet getreurd: de meerderheid van mijn keuzes bleek prima!

Ik begon in de late middag om 17u met Tin Men & The Telephone. Op advies van een collega. Het bleek een goede keuze. Het is een merkwaardig trio dat veel lol beleeft aan het bewerken van gewone geluiden tot iets muzikaals. Zo kwam er een serie koeien voorbij, een irritante vlieg/mug, een sexy dame die op tv mannen probeert te verleiden om te bellen en een TomTommevrouwenstem met muzikale omlijsting. Daar tussendoor ook nog andere nummers. Komisch en muzikaal. Dit speelde zich af in de Volgazaal waar ik nog vaker zou terugkeren die avond. Al met al een goed begin van de avond. Onderstaande video geeft een goed idee van hun optreden.


Vervolgens bezocht ik de Afrikaanse klanken van Sean Kuti & Egypt 80. Het blijft muziek waarop het moeilijk stilstaan is. Dus was iedereen wel enigszins in beweging die dit optreden bijwoonde. Swingend van begin tot eind. Egypt 80 was de begeleidingsgroep van de vader van Sean, Fela Kuti, maar leeftijd heeft niets te maken met muziek maken en swing overbrengen. Klonk als een klok. Twee danseressen maakten het bijzonder onderhoudend.

Toen op naar de grote Nilezaal voor een optreden van Rodrigo & Gabriela and C.U.B.A. Dat was dus een misser wat mij betreft. Het kon me niet bekoren. Nog even volhouden, maar toen op weg naar de volgende op het lijstje. Gelukkig dat ik daar op tijd was.

Rudder was de naam van de band en daar stonden vier mannen op het podium die geweldige muziek maakten. Sax, keyboard, drum en basgitaar. Vooral de klanken van de saxofoon waren geweldig en smolten vaak samen met de tonen van de keyboard. Zal vast iets vernufigs achter zitten maar voor mij werkte het wel. De mannen hadden er ook zin in. Zonder enige opsmuk behalve een gekke hoed brachten ze een uur lang fantastisch sfeervolle muziek. Ik heb er twee filmpjes van op youtube gezet en onder dit bericht geëmbed. Hoogtepunt van de avond.


Hierna ging ik luisteren naar Kapok. Een Nederlandse groep met hoorn, gitaar en drums. Weer bijzonder door de hoorn op deze manier, eigenlijk als soloinstrument, in de muziek. Ik was niet laaiend enthousiast, maar het klonk wel goed en de swing zat er af en toe ook in. Beloftevol.

Daarna een toefje Tigran Trio, met een goede pianist. Het was alleen een beetje zwalkend, van alles wat. Lekker strak snel pianospel afgewisseld met baladachtige nummers. Niet helemaal mijn cup of tea. Snel weer door naar de volgende.

Daar kan ik kort over zijn. Hugh Laurie is dermate populair door zijn geweldige, ook door mij bewonderde, optreden als dokter House, dat de zaal heel snel vol zat en iedereen die wachtte voor de deur vriendelijk werd verzocht weg te gaan. En geloof me: het was er bomvol met wachtenden. Helaas moest ik dat dus missen. En velen met mij. B. en T. konden er ook niet in anders had ik via hen nog een verslag kunnen geven. Niet dus. Dan maar even snacken.

Om 22u begon Herd. Een Finse band met een vibrafoon. Voor mij is dat een symbool van old school jazz, de vibrafoon. Maar deze jongens maakten er een prima optreden van. Het klonk goed, was leuk, onderhoudend en swingend. Een filmpje ter illustratie staat hieronder. Aanrader en misschien door mijn vooringenomenheid was het een prima optreden waar ik nauwelijks genoeg van kon krijgen. Heerlijke basloopjes ook.

Als afsluiter stond bij mij Robert Cray op het programma. Weer in de grote Nilezaal. Ik heb het exact anderhalf nummer uitgehouden. Het kon me echt niet bekoren. Beetje slap eigenlijk. Je hebt artiesten daar is de grootste zaal niet groot genoeg voor. Die vullen heel Nederland als het moet, maar deze man klonk alsof hij liever in wat kleinere ruimtes thuishoorde. Ik kon er niet goed in komen en dan is het beter om weer verder te gaan.

Het had een groot deel van de avond geregend en ondertussen was het weer droog. Dus ben ik lekker naar buiten gegaan, heb nog wat gegeten en gedronken. Op een afstandje hoorde ik BRUUT optreden. Klonk energiek en het publiek reageerde enthousiast. Nog een shirt gekocht, het eerste in 9 jaar, en daarna tevreden met de bus terug naar de parkeerplaats en teruggereden naar huis. B. en T. hadden er ook van genoten. Volgend jaar weer!