North Sea Jazz 2012 - zaterdag 7 juli

Dit jaar was het de negende aflevering van North Sea Jazz die ik bijgewoond heb. Volgend jaar een klein lustrumfeestje! Opgeluisterd door dochterlief die aangaf ook een keer mee te willen. Zo wordt dit langzaamaan een familiehappening.

Dit jaar ging mijn zoon B. weer mee samen met zijn vriendin T. Zij zijn samen op pad gegaan en ik in mijn uppie. Het werd wederom een mooie avond met nieuwe ontdekkingen. Dit keer heb ik het programma pas op de zaterdagmiddag vastgesteld vlak voor vertrek. Prachtige service vanuit de website naar de Spotify-nummers van de verschillende artiesten zodat je een indruk krijgt wat voor muziek ze maken. De eerste paar klanken moeten dan beslissend zijn. Dat is niet altijd maatgevend bleek opnieuw. Maar niet getreurd: de meerderheid van mijn keuzes bleek prima!

Ik begon in de late middag om 17u met Tin Men & The Telephone. Op advies van een collega. Het bleek een goede keuze. Het is een merkwaardig trio dat veel lol beleeft aan het bewerken van gewone geluiden tot iets muzikaals. Zo kwam er een serie koeien voorbij, een irritante vlieg/mug, een sexy dame die op tv mannen probeert te verleiden om te bellen en een TomTommevrouwenstem met muzikale omlijsting. Daar tussendoor ook nog andere nummers. Komisch en muzikaal. Dit speelde zich af in de Volgazaal waar ik nog vaker zou terugkeren die avond. Al met al een goed begin van de avond. Onderstaande video geeft een goed idee van hun optreden.


Vervolgens bezocht ik de Afrikaanse klanken van Sean Kuti & Egypt 80. Het blijft muziek waarop het moeilijk stilstaan is. Dus was iedereen wel enigszins in beweging die dit optreden bijwoonde. Swingend van begin tot eind. Egypt 80 was de begeleidingsgroep van de vader van Sean, Fela Kuti, maar leeftijd heeft niets te maken met muziek maken en swing overbrengen. Klonk als een klok. Twee danseressen maakten het bijzonder onderhoudend.

Toen op naar de grote Nilezaal voor een optreden van Rodrigo & Gabriela and C.U.B.A. Dat was dus een misser wat mij betreft. Het kon me niet bekoren. Nog even volhouden, maar toen op weg naar de volgende op het lijstje. Gelukkig dat ik daar op tijd was.

Rudder was de naam van de band en daar stonden vier mannen op het podium die geweldige muziek maakten. Sax, keyboard, drum en basgitaar. Vooral de klanken van de saxofoon waren geweldig en smolten vaak samen met de tonen van de keyboard. Zal vast iets vernufigs achter zitten maar voor mij werkte het wel. De mannen hadden er ook zin in. Zonder enige opsmuk behalve een gekke hoed brachten ze een uur lang fantastisch sfeervolle muziek. Ik heb er twee filmpjes van op youtube gezet en onder dit bericht geëmbed. Hoogtepunt van de avond.


Hierna ging ik luisteren naar Kapok. Een Nederlandse groep met hoorn, gitaar en drums. Weer bijzonder door de hoorn op deze manier, eigenlijk als soloinstrument, in de muziek. Ik was niet laaiend enthousiast, maar het klonk wel goed en de swing zat er af en toe ook in. Beloftevol.

Daarna een toefje Tigran Trio, met een goede pianist. Het was alleen een beetje zwalkend, van alles wat. Lekker strak snel pianospel afgewisseld met baladachtige nummers. Niet helemaal mijn cup of tea. Snel weer door naar de volgende.

Daar kan ik kort over zijn. Hugh Laurie is dermate populair door zijn geweldige, ook door mij bewonderde, optreden als dokter House, dat de zaal heel snel vol zat en iedereen die wachtte voor de deur vriendelijk werd verzocht weg te gaan. En geloof me: het was er bomvol met wachtenden. Helaas moest ik dat dus missen. En velen met mij. B. en T. konden er ook niet in anders had ik via hen nog een verslag kunnen geven. Niet dus. Dan maar even snacken.

Om 22u begon Herd. Een Finse band met een vibrafoon. Voor mij is dat een symbool van old school jazz, de vibrafoon. Maar deze jongens maakten er een prima optreden van. Het klonk goed, was leuk, onderhoudend en swingend. Een filmpje ter illustratie staat hieronder. Aanrader en misschien door mijn vooringenomenheid was het een prima optreden waar ik nauwelijks genoeg van kon krijgen. Heerlijke basloopjes ook.

Als afsluiter stond bij mij Robert Cray op het programma. Weer in de grote Nilezaal. Ik heb het exact anderhalf nummer uitgehouden. Het kon me echt niet bekoren. Beetje slap eigenlijk. Je hebt artiesten daar is de grootste zaal niet groot genoeg voor. Die vullen heel Nederland als het moet, maar deze man klonk alsof hij liever in wat kleinere ruimtes thuishoorde. Ik kon er niet goed in komen en dan is het beter om weer verder te gaan.

Het had een groot deel van de avond geregend en ondertussen was het weer droog. Dus ben ik lekker naar buiten gegaan, heb nog wat gegeten en gedronken. Op een afstandje hoorde ik BRUUT optreden. Klonk energiek en het publiek reageerde enthousiast. Nog een shirt gekocht, het eerste in 9 jaar, en daarna tevreden met de bus terug naar de parkeerplaats en teruggereden naar huis. B. en T. hadden er ook van genoten. Volgend jaar weer!

North Sea Jazz - 9 juli 2011 - #nsj11

Zaterdagmiddag togen mijn zoon B. en ik voor de 3de keer samen naar het North Sea Jazz festival in Rotterdam. Het was mijn 8ste bezoek sinds 2004. Het programma beloofde veel goeds en dat kwam ook uit.

We waren wat later dan normaal omdat ik eerst nog moest werken tot 16.00u. Daarna meteen naar Rotterdam. Parkeren op P6 (bevalt al jaren prima), met de bus naar Ahoy en dan begint het inchecken, munten kopen, timetable verwerven en dan scheiden onze wegen. Ieder werkt zijn eigen programma af.

Alle zalen hebben de naam van een rivier gerkegen en ik begon mijn avond in Maas, de sportarena. Deze keer anders ingedeeld en lekker ruim. De keuze was gevallen op Amadou & Mariam. Afrikaanse muziek. Ik vond dit jaar helaas weinig oosters in het programma, dus leek me dit een prima alternatief. Dat bleek een goede keuze. Het was een levendig optreden en ook weer niet. De hoofdpersonen zijn behoorlijk inert waarbij vooral Mariam een toonbeeld van onbeweeglijkheid was. Ze lachte weinig, keek strak en streng, en eindigde elk nummer met een gelaten "yeah".  Maar ondanks dat was het een heel goed optreden! De muziek swingde lekker en de danseressen  /achtergrondzangeressen op het podium zorgden voor meer dan genoeg beweging en dynamiek. Door mijn late aankomst heb ik alleen het laatste halfuur gezien en ik vond het jammer dat ik er niet van het begin af aan aanwezig kon zijn. Sfeervol begin!


Daarna liep ik naar de Congo om John McLaughin te zien en horen spelen. Daar was het afgeladen vol. Het gitaarspel van McLaughlin is niet helemaal my cup of tea, maar het klonk wel goed. Bovendien was er kort na mijn binnenkomst een heuse drumbattle gaande op het podium tussen de twee drummers. Dat zie je niet vaak meer tegenwoordig. Dat heb ik nog even aangehoord, was verder prima maar niet bijzonder genoeg voor mij. Het vermelden van zijn naam was wel goed voor drie nieuwe volgers op Twitter van de man zelf (bijna), zijn manager en nog een andere muzikant. Jammer, maar die volg ik allemaal niet terug.
Tijd voor de eerste snack van de avond: bami met saté. NSJ zonder food is niet zoals het hoort.

Daarna opnieuw naar Maas voor het optreden van Kytecrash, het nieuwe initiatef van Kyteman Colin Benders die ik een keer in Venlo heb gezien met zijn vorige groep Kyteman's Hiphop Orkest. Deze keer was Eric Vloeimans, zijn leraar, ook van de partij en samen met twee toetsenisten, een drummer, een bassist en een DJ voor dubs spatte het weer van het podium af. Perfect optreden dat door een enthousiast publiek werd gewaardeerd. Helaas zijn mijn filmpjes minder vanwege de grote afstand en een heel hinderlijk floorlight dat recht in mijn lens scheen. Volgende keer beter.

Volgende halte was Giel Beelen die op grote hoogte (in Tigris) de DJ uithing die hij is. Lekkere muziek waar het goed op dansen was. Helaas was de positionering niet zo best, steeds mensen die er door moeten en dat blijf ik toch hinderlijk vinden. Maar Giel swingde en had er zichtbaar plezier in. Zijn publiek ook trouwens.

Daarna was het weer snacktijd, deze keer samen met B. Handig die mobiele apparaten waarmee je tijdens optredens contact kunt houden en afspraken maken. We hebben ons vergrepen aan een echt overheerlijk Indiase kip curry die geweldig goed op smaak was en een aangename verdoving in de mond bracht. Jammie!

Met een grote ijsco als toetje in de hand vertrok ik naar het Portico Quartet in Yenisei. Daar was het heel druk en ik bleef op afstand staan om niet iedereen, inclusief mezelf, met ijs te bevlekken. Van een afstandje hoorde ik wel iets van de muziek, maar eigenlijk niet genoeg. Vanwege de drukte in de zaal kwamen er beveiligingsmensen staan om nieuwe bezoekers tegen te houden. Verstandig. Dat hinderde mij wel om er echt even voor te gaan zitten. Ik verkaste daarom naar de Braziliaanse klanken van Adriana Calcanhotto in Darling. Lekker rustige muziek waar je een hele avond rustig op kan blijven dobberen. Leuk om even meegemaakt te hebben.

Maar hoofdact voor mij was Seal in Nile. Wat een geweldenaar. Goede wijn behoeft geen krans. Ik ben geen bijzondere fan van deze zanger hoewel hij prachtige nummers op zijn repertoire heeft staan. Maar deze man is wel een eersteklas performer. Wat weet hij goed een zaal te bespelen, hij kent zijn publiek en heeft duidelijk vaker voor een grote volle zaal gestaan. Zijn band leverde een topprestatie door een heel strak optreden weg te geven. De muziek was fenomenaal en klonk als een klok. Fantastisch optreden dus van deze Seal. Natuurlijk ontbraken zijn grote succesnummers niet waarvan ik er twee bijna helemaal op film heb gekregen: Kiss from a rose en Crazy. Zonder meer een hoogtepunt van deze dag. Kwalitatief bijzonder hoogstaand, sfeervol en heel veel enthousiasme op het podium en bij het publiek. Dat is een optimale combinatie voor een dik uur genieten.

Als afsluiting had ik voor Pharaoh Sanders gekozen in de Hudson. Een tenorsaxafonist van 71 jaar. Een begeleidend trio op piano, bas en drums maakten er een heel soepel optreden van. Opnieuw is dit soort van muziek niet mijn favoriete soort, maar de uitvoering was heel goed, het klonk geweldig en het was daarmee gewoon een prima concert. Pharoah kreeg een staande ovatie na zijn optreden en dat was terecht. Hij en zijn trio speelden fantastisch.

Ik heb vier filmpjes samengesteld uit alle beelden en in een speellijst op YouTube gezet. Hieronder een korte samenvatting van de avond. En door de links naar alle rivieren heb ik mijn voorliefde voor geografie ook nog even kunnen botvieren. Wat een heerlijk feest! North Sea Jazz 2012 staat al op de kalender :)

Fuego - vuur in de muziek

Vandaag in de NRC van gisteren gelezen over het Colombiaanse Bomba Estereo. Ze traden gisterenavond op op Lowlands en vanavond in de Melkweg in Amsterdam. De beschrijving van hun muziek sprak me aan en dan is YouTube altijd een goudmijntje om even een eerste indruk te krijgen.

Colombiaanse Cumbia, een zweem van Afrika, de Caraïben, hiphop en electro. Wat moet je daar van verwachten? Ongegeneerde swing in ieder geval. Altijd een tikje verleidelijk, sensueel, blijf hier maar eens op stilstaan.
Ik hoop op de programmering van North Sea Jazz 2010 :-).
Ze kunnen er makkelijk staan voor wat betreft hun muziek en de mix van stijlen die ze herbergen en ik sta dan vooraan!

North Sea Jazz 2009

Gisteren was ik voor de 5de keer bij het North Sea Jazz festival. Al weer enkele jaren is de thuisbasis het Ahoy-complex in Rotterdam. Het gebouw ging om 16.30u open, wij stapten om 17.00u naar binnen.

Het is een goede traditie geworden om me enigszins voor te bereiden door het online programma te bestuderen, wat door te klikken bij artiesten van de wie de naam iets bij me oproept. Want, eerlijk is eerlijk, de meeste namen zeggen me helemaal niets.

Ik begon bij Elisabeth Kontomanou, maar zij kon me niet bekoren. Hoewel de muzikanten prima speelden en de muziek overtuigend goed klonk, kon de stem van deze Grieks-Afrikaanse mevrouw mij niet bekoren.
Ik vertrok naar de Maas-zaal waar het The Lorca Project met het Metropole Orchestra een concert verzorgde. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, maar er bleken enkele Spanjaarden de zang te vertolken, op onvervalste Iberische wijze, huilerig en met uithalen. De Arabische melodie is nog niet uit het schiereiland weg! Samen met het orkest en enkele muzikanten van Spaanse origine klonk het heel apart, en goed. Hoogtepunt was een mannelijke Spaanse danser die op onvervalste wijze de Flamenco danste, met veel stamp en klapwerk en hij mocht een paar keer een hartelijk applaus in ontvangst nemen. Een verrassing was dit dus voor mij.

De ervaring heeft me geleerd dat je soms jezelf moet laten verrassen en meestal is dat iets wat uit het oosten komt. Niet noodzakelijkerwijs natuurlijk, maar mij is het elke jaar nog overkomen. Dit jaar viel de eer te beurt aan Dhafer Youssef. Een oud (= een soort van luit) spelende Tunesiër die met zijn band een prachtig swingend en tegelijkertijd gevoelig optreden verzorgde. Zijn zang was uit een andere dimensie met onmiskenbare arabische invloed. Ik vond het prachtig en een hele zaal met mij. Normaal is er nogal wat beweging in een zaal tijden NSJ, want het leuke is nou juist dat als je uitgeluisterd bent bij een artiest, je dan gewoon naar de volgende kunt gaan kijken. Er is keuze genoeg. Maar in deze zaal zat weinig dynamiek, behalve op het podium dan. Toen het optreden voorbij was stond iedereen meteen op om een staande ovatie te geven aan deze groep muzikanten. Volgende keer komt hij vast op mijn lijstje te staan.


Ik zag ze dit jaar voor de derde keer op North Sea Jazz en het was even overweldigend als de vorige keren. Een enorme bak herrie en een pimp die de zaal meekrijgt zijns ondanks. Heerlijke sfeer en iedereen doet mee. Als je het gemist hebt, dan moet je zeker een ander optreden van deze jongens bij gaan wonen. Het is anders, het is imponerend en het is intensief. Geen moment rust. Death jazz die de trommelvliezen doet klapperen, zoals de recensent in de NRC schreef. Deze keer was ik er met mijn zoon Ben en gelukkig vond hij het net zo indrukwekkend als ik. Lekker los gaan in een stampvolle zaal die tegen het eind het kookpunt bereikt. Heerlijk optreden.



De Hot 8 Brass Band trad op bij het binnenkomen van de bezoekers en na afloop van de optredens, als je lekker wegloopt, naar buiten. Dan zijn de mensen in een feeststemming en de drank doet de rest. Dansen geblazen, zeker als er een paar fanatiekelingen toeschouwers over de streep helpen. Tekent de sfeer op het North Sea Jazz Festival. Ook in 2009.



Tussendoor heb ik nog geluisterd naar Lee Ritenour, Joe Bonamassa, BB King, Duffy, Spanish Harlem Orchestra, Joshua Redman Trio en Renske Taminiau.
Geweldig dat zoiets bestaat, gewoon bij artiesten binnenlopen, of langslopen en een paar nummers meepikken, onderweg naar het volgende optreden of een heerlijk tussendoortje. Die zijn namelijk ook niet te versmaden!

North Sea Jazz 2007 - zondag

Afgelopen zondag, 15 juli, was het weer zo ver. Mijn 4de bezoek aan het North Sea Jazz festival. Deze keer was het de zondagavond.

We waren op tijd vertrokken en hebben nog wat genoeglijke uurtjes in de zon op het plein voor Ahoy gezeten, gekletst en geluisterd naar een heel fijn orkest uit België: The Rhythm Junks. Een heel scala aan stijlen met overtuiging gespeeld. Een goed begin van een prachtige avond.

Zoals gewoonlijk ben ik alleen op pad gegaan, op zoek naar mijn muzikale pareltjes.
(de foto's komen van de website van NSJ)



Ik begon bij Mike Stern, de gitarist. Daar heb ik een zeer genoeglijk half uur doorgebracht. Lekkere muziek, gedreven, snelheid en een kei van een bassist. Vanwege zijn gewicht (denk ik) zat hij er op zijn gemak bij en baste (electrisch) dat het een lieve lust was. Aansluitend ging ik op zoek naar Africando, maar de salsa kon me niet bekoren. Ik had spijt dat ik Mike Stern had achtergelaten. Daarna ging ik nog kijken bij Anjani, een zangeres. Dat was een typisch geval van nightclub-cocktail-lounge-zang dat mij in het geheel niet kan bekoren. Daar was ik ook weer snel weg.
Aangezien de zon volop scheen ben ik naar het dak gelopen waar Jules Deelder het aanwezige publiek vergaste op muziek uit zijn ongetwijfeld uitgebreide platencollectie. Ik zag enkele hoezen voorbij komen die toch zeker 40 tot 50 jaar geschiedenis lieten zien. Daar ben ik een minuut of 10 blijven hangen.

Om 6 uur zou Candy Dulfer beginnen, maar aangezien Amy Winehouse haar naam teveel eer aan had gedaan, was zij vervangen door de bassist Marcus Miller en gelegenheidsband. Die speelden eerst.WOW, wat een genot. Prachtig bassspel, opnieuw, swingend van begin tot eind en een keur aan artiesten versterkte het muzikale gezelschap op het podium. Een heuse dj, een toetsenist met lekker grote oorbellen in en nog meer helden. Helaas ken ik ze niet, maar ik kon wel horen dat ze wisten wat muziek maken was. Improviseren was het thema en ze genoten er zichtbaar van. Een geweldig optreden dat met toenemend enthousiasme door het publiek werd beloond. Dat optreden heb ik helemaal meebeleefd. Chapeau!

[update] Filmpje van youtube: improvisatie op Rehab van Marcus Miller en band.


Daarna ben ik even bij Randy Brecker langsgeweest. Ook daar viel ik met mijn neus in een bassolo die er mocht wezen. En zo kwam het thema van de avond, voor mij dan, langzaam tot leven. De bas. Toch wel een prachtig instrument.
Toen volgde alsnog het optreden van Candy Dulfer en band, maar de zang beviel me niet bijzonder. Ik zag wel een heerlijk nummer met een zwarte dwarsfluitiste die mijn hart stal. Mijn Jetrho Tull inborst kwam tot leven en opnieuw had ik een juist moment gekozen om binnen te wandelen.

Het Tangaria Quartet met Richard Galliano was de volgende stop. Accordeonmuziek met viool en band uit Zuid-Amerika. Het kon me niet echt bekoren, hoewel twee van de 5 nummers die ik gehoord heb heel erg mooi waren. Vervolgens ging ik even langs bij Elvis Costello en de Allen Toussaint band. Het kon me niet boeien. Voor mijn gevoel viel dit optreden uit de toon.

Toen was het de beurt aan Sly & the family Stone. Geen muziek waar ik erg warm van wordt, m.u.v. Dance to the music dan, maar het hele Amerikaanse aan dat optreden, waar met veel bombarie een artiest op het podium komt die zo'n 30 jaar zijn neus niet buiten de deur had laten zien, dat was wel weer aardig. De fotografen wisten niet in welke bochten ze zich moesten wringen om DE foto te maken. Voor het overige stelde het wat mij betreft niet zo veel voor. Not my cup of tea.

Daarna ging ik opnieuw naar boven waar in de Volgazaal Esperanza Spalding met haar electrische minicontrabas, pianist en drummer een heel fijn optreden verzorgde met zang en prachtige muzikale partijen op bas, drum en piano. Een heel fijn optreden, geen geweld, geen gedoe, ingetogen, kleine zaal, select publiek, beschaafd maar vol vuur. Heel bijzonder.

Tenslotte kwam dan de grote Snoop Dogg, de hiphopkoning uit de US naar de Nilezaal. Met veel bombarie, opnieuw. Videobeelden van zijn aankomst bij Ahoy, zijn tocht door de gangen en een uitzinnig publiek dat er duidelijk heel veel zin in had. De man werd met groot geweld onthaald en stelde absoluut niet teleur. Je kunt er van houden of niet, in de deinende masse die zijn optreden bijwoonde moest je er wel met volle teugen van genieten. Via mijn dochter ben ik al wat jaren enigszins in de hiphop thuisgeraakt en ik houd wel van die rauwe, ongenuanceerde uit-de-goot muziek. Vertolkt door een man die van gekkigheid niet weet wat hij moet doen en zich daarom maar een compleet zilveren en/of gouden microfoon van bijzondere proporties heeft laten aanmeten om heel duidelijk te maken dat hiphop en bling-bling synoniemen zijn.
Maar hij hield iedereen een uur bezig met dansen, schreeuwen, meezingen en allerlei handbewegingen. Het is lang geleden dat ik op één avond zoveel vloeken heb gezegd en gehoord!

Met jazz heeft het helemaal niets te maken, maar beleving en contact met het publiek, dat is er wel. Meer dan ik de hele avond had gezien en gehoord. Kortom: het was wederom een hele bijzondere avond. Veel nieuwe dingen gehoord en gezien en ik kan nauwelijks wachten op mijn eerste lustrum bij fucking NSJ!