Ian Anderson in Tilburg speelt Thick as a Brick I & II

Bijna een jaar geleden zag ik Ian Anderson in de Melkweg in Amsterdam met hetzelfde concert. Dit keer (11-11-2013) kwam hij weer eens in Tilburg langs in good old 013. Dat blijft toch een bijzondere gebeurtenis. Het is niet goed om steeds over hetzelfde te bloggen, maar de vondst van een paar bijna perfecte amateuropnames van dit concert deden me besluiten om het er toch nog maar een keer op te wagen. Geweldige beelden en dito geluid. Thick as a Brick live 40 jaar na dato. Deze beelden zijn van een concert in Houston op 27 oktober (ja Peerke!) 2012.

Overigens was er wel wat bijzonders aan deze uitvoering in Tilburg. Mijn schoonzus Mirjam en haar zonen, Turi en Sergio, gingen mee. Hun man en vader Nino Milone was ongeveer een jaar geleden overleden. Hij was een fan van o.a. Jethro Tull en in het verleden zijn we meerdere keren samen naar concerten geweest in Nederland en Duitsland. Hij draaide in de auto bijna altijd een cassette met daarop Thick as a Brick. Een soort lijflied voor zijn gezinsleden dus. Ze kenden het bijna helemaal uit hun hoofd. De kans om dat een keer live te zien wilden ze zich niet laten ontnemen. Terecht!

Het was voor ieder van hen een bijzondere avond die ze op hun eigen manier hebben beleefd. Ze waren in ieder geval onder de indruk van het optreden en beleefden er veel plezier aan. Met een trieste noot daarbij.
Bijzonder detail was de running gag tijdens het optreden waarbij in filmpjes die op de achtergrond getoond werden steeds een duiker voorbij kwam lopen op zoek naar water. Uiteindelijk vond hij de zee.
Waarom is dat bijzonder? Omdat Nino afkomstig is van Sicilië en daar graag en vaak op het strand te vinden was en dan liever in het water dan op het zand. Hij dook daar, snorkelde en viste naar alles wat eetbaar was. Hij heeft bij mij ooit een inktvis op mijn buik gegooid die hij net in zee had gevangen. Merkwaardige sensatie was dat! Na zijn overlijden is zijn as verstrooid in de zee bij Falcone op Sicilië waar hij een groot deel van zijn jeugd woonde. De duiker vond rust in de zee, net als Nino.

Life goes on. Enjoy!

Ian Anderson en band in de Melkweg #jethrotull

Ik blogde twee maanden geleden al dat ik naar het concert van Ian Anderson en band zou gaan. Gisteren was het zover.

In die maanden heb ik veel naar het vervolg Thick as a Brick 2 geluisterd, bijna dagelijks een of meerder keren. Een fantastische cd die niet het niveau van de eerste haalt, maar wel, opnieuw, prachtige muziek laat horen.

Thick as a Brick is in 1972 verschenen en het is eigenlijk één nummer dat op twee zijden van een ouderwetse vinyl langspeelplaat past. Bijna 45 minuten muziek. Dat noodzaakte een band toen om het eind van kant 1 met een intermezzo af te sluiten dat dan op kant 2 weer kon worden opgepikt. Klinkt allemaal als een klok en het is een caleidoscoop aan ritmes en muzikale vondsten aaneengeschakeld tot een episch werk. Ian Anderson schrijft in het programmaboekje dat de oorspronkelijke muziek op ongeveer 10 achtereenvolgende dagen is ontstaan, soms voortbordurend of teruggrijpend op het vorige en vaker iets totaal anders. Thick as a Brick was de eerste LP die ik kocht van Jethro Tull en ik had meteen een meesterwerk in handen. The rest is history.

Als je in de zaal zit en probeert je voor te stellen wat de avond gaat brengen komt natuurlijk toch de gebrekkige stem van Ian Anderson naar voren. De man kan al vele jaren eigenljk niet meer goed zingen en dat wreekt zich nogal eens bij de uitvoering van de nummers. Hoewel de teksten vaak erg geestig en prachtig geconstrueerd zijn biedt de muziek gelukkig meer dan voldoende kwaliteit om een zeer genoeglijke avond te hebben. But still, you wonder...

Dit keer had Anderson een list bedacht en een hulpstem (Ryan O'Donnell) ingeschakeld die een groot deel van de zang op zich nam zodat er ruimte voor rust kwam, maar ook ruimte om ondersteunende gitaar- of fluitpartijen te spelen. De stem was niet beter dan anders en soms zelf een beetje vals. Ach, als Tullfan ben je niet meer zo kritisch daarop :).

Anderson is niet gespeend van humor, English style, en ook deze avond kwam er het een en ander op ons af. Ik begreep dat een aantal van die intermezzo's en figuren in beeld ook bij de oorspronkelijke show van 1972 hoorden. Mooi. Het waren komische beelden en intermezzo's die in de traditie van Tommy Cooper en Monty Python horen. Ik houd van beide dus dat komt goed uit.

De uitvoering van Thick as a Brick was fenomenaal goed. Ik kan er eigenlijk niets op aanmerken. Sinds 1972 doe ik het met de excerpten van een minuut of 10 en die waren ook steeds van prima kwaliteit, maar nu het hele werk integraal uitgevoerd te horen worden, ik heb er gewoon geen woorden voor. Once in a lifetime experience. Het klonk als een klok. Muzikaal in beton gegoten. Strak en ongelofelijk minitieus uitgevoerd. Natuurlijk moest er bij sommige passages geïmproviseerd worden. Een tape die even meeliep, of een Skypefilm met Anna Phoebe die een stukje viool meespeelde, alles werd uit de kast gehaald. Anderson is nooit wars geweest van innovaties en heeft zijn hele muziale carrière daar dankbaar en meestal als een van de eersten gebruik van gemaakt.
De drumpartij van dit nummer heeft me altijd geïmponeerd, al die riedeltjes, versterking van ritmes, variatie in tempi, het moet een genot zijn voor de man.
De tweede helft van Thick as a Brick was eigenlijk het hoogtepunt omdat daar zoveel gebeurt aan vreemde fratsen muzikaal gezien dat je niet weet waar je moet luisteren. Ongehoord.

Na de pauze volgde Thick as a Brick 2, even virtuoos neergezet. Hoogtepunten blijven Banker Bets, Banker Wins en Kismet in Suburbia. Maar ook het ontroerende Wootton Bassett Town. En de rest natuurlijk!. Toetje was Locomotive Breath met een uitgerekt einde. Prachtig.
Daarna nog even wat merchandise ingeslagen. Opmerkelijk en zorgelijk feit: het t-shirt dat ik wilde was er alleen in XXL. Nou ben ik niet fijngebouwd, toegegeven, maar XXL is toch echt aan de ruime kant. Blijkbaar is de doelgroep twee XX toegenomen in de loop der jaren.

Ik heb geprobeerd het een en ander op video vast te leggen. De beeldkwaliteit is pover, to say the least, maar het geluid valt alles mee. Ik had een prima plaats vlak bij het mengpaneel, op een goede hoogt in de zaal. De stoel naast me was leeg waardoor ik eenvoudig een vast camerapunt kon handhaven zonder al te veel pijn in de armen. Helemaal stil houd je het nooit natuurlijk in zo'n ambiance. De filmpjes staan op mijn YouTubekanaal.

Het was een onvergetelijk avond, indrukwekkend en uniek. Het zoveelste hoogtepunt die deze man en zijn muziek me heeft gegeven in de afgelopen 36 jaar.

I'm a happy man!

Mooie zinnen (13) - Blackmore's Night - Play minstrel play

Soms komt er een tip langs dat Ian Anderson, de frontman van Jethro Tull, mijn held, een gastoptreden heeft gedaan bij een andere muzikant. In dit geval is die andere muzikant niemand minder dan Ritchie Blackmore van, heel lang geleden, Deep Purple. De titel van dit nummer is heel geschikt om Ian Anderson te vragen daar een bijdrage aan te leveren. Ten eerste zit er een geweldig mooie dwarsfluitpartij in en ten tweede heeft Jethro Tull onder zijn bezielende leiding een prachtig album afgeleverd getiteld Minstrel in the gallery. Daarover blogde ik al eens eerder.

Dit nummer heeft een sterk traditioneel ("middeleeuws") geluid. Het is dan ook gebaseerd op een lied uit de 17de eeuw. Een lekker deuntje en dan ook nog een dwarsfluit. Ik kan daar enorm van genieten.

De versie die hieronder embed staat is zonder de fluitbijdrage van Ian Anderson, maar wel leuk om naar te kijken. Ritchi Blackmore's levensgezelling Candice Night is een mooiere verschijning dan een lp/cd hoes in beeld. Voor mensen die daar anders over denken, volg deze link.
Bovendien een vrouw die een fluit, nou ja een schalmei dan, bespeelt, wie wil dat niet?

De mooie zin waar het mij in dit lied om gaat is: Hear, listen, can you hear the haunting melody surrounding you? Weaving a magic spell all around you. In dit lied hebben deze woorden geen positieve betekenis. De relatie met de rattenvanger van Hamelen ligt voor de hand.
Ik leg de link met Ian Anderson, de fluitspeler op 1 been die mij in 1976 definitief betoverde met zijn performance, zijn teksten en muziek. Daarmee krijgt dit nummer, in al zijn schoonheid, voor mij een extra dimensie. Bovendien is in de originele uitvoering het fluitwerk fantastisch!

Jethro Tull plays: Thick as a Brick LIVE!

Groot nieuws en ik heb het domweg gemist. Daar ga je dan als "fan". Dan val je door de mand. L. vertelde me dat een collega van haar, samen met haar man Jethro Tull fans, hot news hadden. Ian Anderson, sinds de oprichting en ver daarvoor bezielend artistiek en zakelijk leider van mijn band, kondigde onlangs aan dat in 2012 Jethro Tull voor het eerst sinds 1972 hun killer-LP Thick as a Brick integraal live gaan spelen. Daar valt de kwijlende mond een eindje van open.

Deze LP, toen al een sensatie, bestond uit 1 nummer van bijna 45 minuten in tweeën geknipt omdat de techniek niet toestond meer dan ongeveer 25 minuten muziek op één kant van een LP te zetten. De hoes was een krant van 12 pagina's helemaal volgeschreven met baarlijke nonsense: fictie. Artistiek hoogtepunt. In mijn verzameling aanwezig!

Het is een monumentaal stuk muziek en tekst. Er zijn meerdere leerlingen geweest, zowel in Engeland als in Nederland, die de tekst op hun literatuurlijst mochten zetten op de middelbare school. Het was de eerste LP die ik kocht in 1976 als introductie voor een concert dat ik samen met vriend Joost zou gaan bezoeken in Ahoy Rotterdam. De LP en het concert sloegen bij mij in als een bom en Jethro Tull werd meteen en absoluut mijn band.

Dit nieuws brengt wel heel mooie herinneringen terug. Dat wordt uitkijken naar een concertdatum in Nederland of omgeving. De data voor Engeland in april en begin mei staan al op de website. De rest van de wereld moet gewoon geduld hebben. As usual.

Spannend blijft of het een kopie wordt van de orginele LP of dat Anderson en consorten er een nieuw sausje over hebben gegoten. Of een mix van beide. Dat deed hij eerder met Aqualung en daar werd het nummer, ook een rock-classic van de eerste orde, alleen maar mooier van. Niet persé rockier. In feite maakt het allemaal niet zoveel uit. Het wordt ongetwijfeld een memorabele avond.

Ian Anderson heeft al vele jaren een stem die het niet meer haalt bij het geluid dat hij in de jaren 80 nog op het podium kon produceren. Dat is een behoorlijk probleem omdat het lang uitrekken van woorden en lettergrepen zo typerend is voor dit nummer. Hmmm, ik heb er nou al zin in!

40-jarig jubileum van een klassiek stuk rockmuziek. Iets om naar uit te kijken en enorm veel voorpret aan te beleven. :)

PS: Als ze nou toch bezig zijn dan lijkt me A Passion Play live in 2013 een logische volgende stap ;)

Over Jethro Tull heb ik regelmatig geblogd: zoekresultaat van dit weblog

Blogpost over het eerste concert

Sneltekenen - portret van Ian Anderson

Youtube is een mère a boire op allerlei gebied. Het scoort hoog op de schaal van onbenulligheden, maar evengoed vind je er pareltjes terug uit vervlogen tijden.

Mijn favoriete band is Jethro Tull. Voor mensen die mij kennen is dat geen verrassing. Ik vond onlangs op Youtube dit filmpje dat laat zien hoe iemand een portret van Ian Anderson (geboren 1947), de voorman van Jethro Tull, met houtskool tekent. Het is een combinatie van de oude Anderson (terwijl hij toen natuurlijk jonger was!) en op het moment van tekenen in 2008, behoorlijk op leeftijd.

De muziek, met dwarsfluit, het handelsmerk van Ian Anderson, is van de tekenaar zelf en een vriend van hem. Het filmpje zit goed in elkaar. Het resultaat is vanzelfsprekend de moeite waard! Het won een prijs.

Jethro Tull in Zwolle

Gisteravond was het weer zover! Jethro Tull trad op in Nederland. Dit keer in de IJsselhallen in Zwolle. Zo kom je nog eens ergens als Tullfan.

Het blijft een bijzondere gebeurtenis ook al is dit misschien al de 40ste keer dat ik ze zie optreden. Dat begon ooit in 1976, in Ahoy Rotterdam. De leeftijd van de heren Tull laat een rock & roll optreden niet meer toe. De stem van Ian Anderson is sinds een jaar of 15 danig afgez(w)akt en de mooie hikkende verlengingen van teksten zijn daardoor verworden tot herinneringen.

Dat alles laat onverlet dat de muziek die ze laten horen, nog steeds ongekend is. De composities zijn weergaloos en de uitvoering dito. Gisteravond was daarvan weer een prachtig voorbeeld. Als je de verschillende instrumentalisten (met name de bas, fluit en leadgitaar) een tijdje volgt gedurende het concert kun je zien én horen dat er weinig sprake is van recht-toe-recht-aan spel. Het blijft nuanceren, bijzondere loopjes, niet prominent, maar bij voortduring op de achtergrond. De complexiteit van de meeste nummers is soms nauwelijks te horen maar des te beter te zien. Wat een genot!

Overigens zat er wel een dipje in wat mij betreft. My God en Budapest bleven wat onder de maat. My God is al jaren een zorgenkind dat niet goed uit de verf komt.
Er waren wel een paar nieuwe pareltjes te bewonderen: Rocks on the Road (ik kende de tekst nog maar amper...) en A Song for Jeffrey. De oudjes deden het zowiezo goed, lekker stevige uitvoeringen van Nothing is Easy en A New Day Yesterday mochten er wezen.

Ik ga de volgende keer weer onder het motto: elke keer kan de laatste zijn! En die wil ik voor geen goud missen :-)