Ian Anderson in Tilburg speelt Thick as a Brick I & II

Bijna een jaar geleden zag ik Ian Anderson in de Melkweg in Amsterdam met hetzelfde concert. Dit keer (11-11-2013) kwam hij weer eens in Tilburg langs in good old 013. Dat blijft toch een bijzondere gebeurtenis. Het is niet goed om steeds over hetzelfde te bloggen, maar de vondst van een paar bijna perfecte amateuropnames van dit concert deden me besluiten om het er toch nog maar een keer op te wagen. Geweldige beelden en dito geluid. Thick as a Brick live 40 jaar na dato. Deze beelden zijn van een concert in Houston op 27 oktober (ja Peerke!) 2012.

Overigens was er wel wat bijzonders aan deze uitvoering in Tilburg. Mijn schoonzus Mirjam en haar zonen, Turi en Sergio, gingen mee. Hun man en vader Nino Milone was ongeveer een jaar geleden overleden. Hij was een fan van o.a. Jethro Tull en in het verleden zijn we meerdere keren samen naar concerten geweest in Nederland en Duitsland. Hij draaide in de auto bijna altijd een cassette met daarop Thick as a Brick. Een soort lijflied voor zijn gezinsleden dus. Ze kenden het bijna helemaal uit hun hoofd. De kans om dat een keer live te zien wilden ze zich niet laten ontnemen. Terecht!

Het was voor ieder van hen een bijzondere avond die ze op hun eigen manier hebben beleefd. Ze waren in ieder geval onder de indruk van het optreden en beleefden er veel plezier aan. Met een trieste noot daarbij.
Bijzonder detail was de running gag tijdens het optreden waarbij in filmpjes die op de achtergrond getoond werden steeds een duiker voorbij kwam lopen op zoek naar water. Uiteindelijk vond hij de zee.
Waarom is dat bijzonder? Omdat Nino afkomstig is van Sicilië en daar graag en vaak op het strand te vinden was en dan liever in het water dan op het zand. Hij dook daar, snorkelde en viste naar alles wat eetbaar was. Hij heeft bij mij ooit een inktvis op mijn buik gegooid die hij net in zee had gevangen. Merkwaardige sensatie was dat! Na zijn overlijden is zijn as verstrooid in de zee bij Falcone op Sicilië waar hij een groot deel van zijn jeugd woonde. De duiker vond rust in de zee, net als Nino.

Life goes on. Enjoy!

Ian Anderson en band in de Melkweg #jethrotull

Ik blogde twee maanden geleden al dat ik naar het concert van Ian Anderson en band zou gaan. Gisteren was het zover.

In die maanden heb ik veel naar het vervolg Thick as a Brick 2 geluisterd, bijna dagelijks een of meerder keren. Een fantastische cd die niet het niveau van de eerste haalt, maar wel, opnieuw, prachtige muziek laat horen.

Thick as a Brick is in 1972 verschenen en het is eigenlijk één nummer dat op twee zijden van een ouderwetse vinyl langspeelplaat past. Bijna 45 minuten muziek. Dat noodzaakte een band toen om het eind van kant 1 met een intermezzo af te sluiten dat dan op kant 2 weer kon worden opgepikt. Klinkt allemaal als een klok en het is een caleidoscoop aan ritmes en muzikale vondsten aaneengeschakeld tot een episch werk. Ian Anderson schrijft in het programmaboekje dat de oorspronkelijke muziek op ongeveer 10 achtereenvolgende dagen is ontstaan, soms voortbordurend of teruggrijpend op het vorige en vaker iets totaal anders. Thick as a Brick was de eerste LP die ik kocht van Jethro Tull en ik had meteen een meesterwerk in handen. The rest is history.

Als je in de zaal zit en probeert je voor te stellen wat de avond gaat brengen komt natuurlijk toch de gebrekkige stem van Ian Anderson naar voren. De man kan al vele jaren eigenljk niet meer goed zingen en dat wreekt zich nogal eens bij de uitvoering van de nummers. Hoewel de teksten vaak erg geestig en prachtig geconstrueerd zijn biedt de muziek gelukkig meer dan voldoende kwaliteit om een zeer genoeglijke avond te hebben. But still, you wonder...

Dit keer had Anderson een list bedacht en een hulpstem (Ryan O'Donnell) ingeschakeld die een groot deel van de zang op zich nam zodat er ruimte voor rust kwam, maar ook ruimte om ondersteunende gitaar- of fluitpartijen te spelen. De stem was niet beter dan anders en soms zelf een beetje vals. Ach, als Tullfan ben je niet meer zo kritisch daarop :).

Anderson is niet gespeend van humor, English style, en ook deze avond kwam er het een en ander op ons af. Ik begreep dat een aantal van die intermezzo's en figuren in beeld ook bij de oorspronkelijke show van 1972 hoorden. Mooi. Het waren komische beelden en intermezzo's die in de traditie van Tommy Cooper en Monty Python horen. Ik houd van beide dus dat komt goed uit.

De uitvoering van Thick as a Brick was fenomenaal goed. Ik kan er eigenlijk niets op aanmerken. Sinds 1972 doe ik het met de excerpten van een minuut of 10 en die waren ook steeds van prima kwaliteit, maar nu het hele werk integraal uitgevoerd te horen worden, ik heb er gewoon geen woorden voor. Once in a lifetime experience. Het klonk als een klok. Muzikaal in beton gegoten. Strak en ongelofelijk minitieus uitgevoerd. Natuurlijk moest er bij sommige passages geïmproviseerd worden. Een tape die even meeliep, of een Skypefilm met Anna Phoebe die een stukje viool meespeelde, alles werd uit de kast gehaald. Anderson is nooit wars geweest van innovaties en heeft zijn hele muziale carrière daar dankbaar en meestal als een van de eersten gebruik van gemaakt.
De drumpartij van dit nummer heeft me altijd geïmponeerd, al die riedeltjes, versterking van ritmes, variatie in tempi, het moet een genot zijn voor de man.
De tweede helft van Thick as a Brick was eigenlijk het hoogtepunt omdat daar zoveel gebeurt aan vreemde fratsen muzikaal gezien dat je niet weet waar je moet luisteren. Ongehoord.

Na de pauze volgde Thick as a Brick 2, even virtuoos neergezet. Hoogtepunten blijven Banker Bets, Banker Wins en Kismet in Suburbia. Maar ook het ontroerende Wootton Bassett Town. En de rest natuurlijk!. Toetje was Locomotive Breath met een uitgerekt einde. Prachtig.
Daarna nog even wat merchandise ingeslagen. Opmerkelijk en zorgelijk feit: het t-shirt dat ik wilde was er alleen in XXL. Nou ben ik niet fijngebouwd, toegegeven, maar XXL is toch echt aan de ruime kant. Blijkbaar is de doelgroep twee XX toegenomen in de loop der jaren.

Ik heb geprobeerd het een en ander op video vast te leggen. De beeldkwaliteit is pover, to say the least, maar het geluid valt alles mee. Ik had een prima plaats vlak bij het mengpaneel, op een goede hoogt in de zaal. De stoel naast me was leeg waardoor ik eenvoudig een vast camerapunt kon handhaven zonder al te veel pijn in de armen. Helemaal stil houd je het nooit natuurlijk in zo'n ambiance. De filmpjes staan op mijn YouTubekanaal.

Het was een onvergetelijk avond, indrukwekkend en uniek. Het zoveelste hoogtepunt die deze man en zijn muziek me heeft gegeven in de afgelopen 36 jaar.

I'm a happy man!

Thick as a Brick two #zinin #jethrotull

Het is er toch van gekomen. Ik heb me er een tijdlang tegen verzet, maar afgelopen week viel dan toch de cd in de bus met daarop de sequel op Thick as a Brick, genaamd TAAB2 (Thick As A Brick 2 dus). Waarom dat verzet? Dat ligt gevoelig.
Ian Anderson is sinds jaar en dag de mannetjesputter van de band en heeft nu in zijn eentje deze nieuwe CD gemaakt en geschreven. Dat deed hij met het eerste exemplaar al, maar toch is dat anders. Dat vond ik tenminste. Hoewel Jethro Tull al jarenlang in verschillende samenstellingen optreedt ben (en blijf) ik van mening dat gitarist Martin Barre daar onlosmakelijk onderdeel van moet uitmaken. Ik heb concerten bezocht van soloproducties van Ian Anderson, zonder Barre, maar dat mocht van mij wel. Tja.

Zo kun je behoorlijk principieel in het leven staand, jezelf een heleboel ontzeggen.

Na diverse berichten van fans over het mooi en lelijk van deze nieuwe cd ben ik toch overgegaan tot aankoop. De eerste keer dat ik ernaar luisterde stond ik er niet echt voor open. Ik was niet onder de indruk. Maar er zijn toch die prachtige loopjes, die fluit, de herkenbare sfeer, harmoniën, de krakende stem...
Nog maar een keer luisteren.
En nog een keer.
En dan komt dat oude gevoel weer terug. Er zijn maar weinig albums van Tull geweest die ik van meet af aan van voor tot achter mooi vond. Het is geen muziek die je makkelijk toelaat in de wondere wereld van wat het werkelijk is. Het kost moeite en doorzettingsvermogen. Een behoorlijke stap over de drempel die Ian Anderson telkens weer opwerpt.
Ik ben er inmiddels overheen gestapt. De drempel en mijn redeloze verzet. Het is een prachtig stuk muziek. Het past als een oude jas, warm, vertrouwd, prettig geurend naar prachtige herinneringen. Ik luister er vaak naar. Het is jaren geleden dat ik zo vaak naar (dezelfde) muziek heb geluisterd.

De volgende stap is ook gezet. Ik jubelde vorig jaar over de mededeling dat Jethro Tull in 2012 een tour zou maken waarbij ze Thick as a Brick voor het eerst sinds 1972 weer integraal live ten gehore zou gaan brengen. Nou ja, Ian Anderson en zijn laatste selectie muzikanten dan. Zonder Martin Barre dus. Jammer. Ik heb de kaartjes gekocht voor het Melkwegconcert in november. Far out! Thick as a Brick 1 en 2 live. Iets om naar uit te kijken!

Trailer voor TAAB2:

Op Youtube is (voor zolang het duurt) de muziek van TAAB2 ook te beluisteren:

Mooie zinnen (13) - Blackmore's Night - Play minstrel play

Soms komt er een tip langs dat Ian Anderson, de frontman van Jethro Tull, mijn held, een gastoptreden heeft gedaan bij een andere muzikant. In dit geval is die andere muzikant niemand minder dan Ritchie Blackmore van, heel lang geleden, Deep Purple. De titel van dit nummer is heel geschikt om Ian Anderson te vragen daar een bijdrage aan te leveren. Ten eerste zit er een geweldig mooie dwarsfluitpartij in en ten tweede heeft Jethro Tull onder zijn bezielende leiding een prachtig album afgeleverd getiteld Minstrel in the gallery. Daarover blogde ik al eens eerder.

Dit nummer heeft een sterk traditioneel ("middeleeuws") geluid. Het is dan ook gebaseerd op een lied uit de 17de eeuw. Een lekker deuntje en dan ook nog een dwarsfluit. Ik kan daar enorm van genieten.

De versie die hieronder embed staat is zonder de fluitbijdrage van Ian Anderson, maar wel leuk om naar te kijken. Ritchi Blackmore's levensgezelling Candice Night is een mooiere verschijning dan een lp/cd hoes in beeld. Voor mensen die daar anders over denken, volg deze link.
Bovendien een vrouw die een fluit, nou ja een schalmei dan, bespeelt, wie wil dat niet?

De mooie zin waar het mij in dit lied om gaat is: Hear, listen, can you hear the haunting melody surrounding you? Weaving a magic spell all around you. In dit lied hebben deze woorden geen positieve betekenis. De relatie met de rattenvanger van Hamelen ligt voor de hand.
Ik leg de link met Ian Anderson, de fluitspeler op 1 been die mij in 1976 definitief betoverde met zijn performance, zijn teksten en muziek. Daarmee krijgt dit nummer, in al zijn schoonheid, voor mij een extra dimensie. Bovendien is in de originele uitvoering het fluitwerk fantastisch!

Jethro Tull op televisie

Toen Jethro Tull voor het eerst op TV kwam en ik het kon zien was het al 1978. Het fameuze concert vanuit Madison Square Garden in New York was het eerste concert dat wereldwijd live werd uitgezonden. Zo pioneerden de jongens van Tull op hun weg naar onsterfelijkheid. Ik stationeerde me voor de televisie, hoopte op weinig storende activteiten van mijn ouders en had mijn camera op statief gezet met de juiste instelling zodat ik foto's kon maken zonder hinderlijke strepen. Dat werkte goed en die foto's zijn nog steeds mijn trots. Een videorecorder hadden we niet. Gelukkig verscheen jaaaaren later de officiële video van dat geweldige concert. Tull at its peak!

Dat was in 1987 anders. Toen beschikte ik wel over een videorecorder en de uitzending van Kippevel staat dan ook op een videoband. Jan Douwe Kroeske presenteerde dat programma. Na digitalisering kan ik die nu online zetten en daarmee weer eens wat auteursrechten schenden. Maar wie lijdt daar u nog onder? Ik neem het risico.
Een videoband van 24 jaar geleden die nog redelijke kwaliteit beelden oplevert, dat is wel een verrassing. Gelukkig maar. Dergelijke verrassingen beleef ik graag!

In 1987 verscheen de LP (ja, zo'n grote zwarte schijf) Crest of a Knave.
Het was voor mij een jaar van verandering. Een langjarige relatie ging uit en ik (her)ontmoette mijn huidige vrouw. En dan een plaat met een familiewapen op de hoes terwijl ik net mijn familiegeschiedenis had uitgezocht en gepubliceerd én gekozen had om de archiefschool te gaan doen. Sommige dingen komen mooi samen.
1987 was dus een memorabel jaar, dat moge duidelijk zijn! Op 11 oktober trad Jethro Tull op in het Congresgebouw in Den Haag. Natuurlijk was ik van de partij, zoals elke keer dat Tull in Nederland optrad en optreedt. Vervolgens kwam het ook nog eens op tv, nou ja, kleine stukjes van het concert, een interview en een oude en nieuwe videoclip. Ja, Jethro Tull maakte ook videoclips hoewel ik me altijd heb afgevraagd waar je die kon zien.

Nu digitaal online te bekijken. Letterlijk uit de oude (video)doos. ;)

Harry's Bar

Misschien dat sommigen van de lezers er wel eens van gehoord hebben, van Harry's Bar. Het schijnt een fenomeen te zijn, maar dan in beperkte kring. Ik had er in ieder geval tot voor een aantal jaren nooit van gehoord. Totdat mijn helden van Jethro Tull er ineens een nummer over maakten. Dan moet je wel natuurlijk. Nou ben ik in mijn jeugd een heuse kroegtijger geweest. Uitgaan moest en dat deed je gewoon zo vaak als het mocht en kon.
Na de komst van de jaren des onderscheids tref je mij nog maar heel erg zelden in een café aan. Het trekt me gewoon niet meer. Ik heb er niets te zoeken en de aanwezigen zitten zeker ook niet op mij te wachten. Een ideale combinatie om je er verre van te houden.

Harry's bar kent een mooie ontstaangeschiedenis in de eerste helft van de 20ste eeuw in Venetië. Het is een pracht voorbeeld van: wie goed doet goed ontmoet. Ene Guiseppe Cipriani is Harry's Bar in 1931 begonnen in Venetië en vanwege de beroemde cliëntèle kreeg dat café naam en faam. Harry's Bar is de plek waar het beroemde gerecht Carpaccio is geboren en de cocktail met de naam Bellini. De eerste ken ik en eet ik graag, de tweede kende ik niet en zal ik ook nooit proeven aangezien ik van de blauwe knoop ben. Een bar met een reputatie dus.
Er kwamen nieuwe vestigingen in andere steden en tegenwoordig zijn er vele Harry's Bars te vinden. Over de hele wereld. Ook in Amsterdam.

Twee jaar geleden bezochten we Triëst en daar, op een prachtig plein aan zee zag ik Harry's. Restaurant en café. Niet "Bar". Toch maar een foto gemaakt. Had wel een mooie exclusieve uitstraling.



Ian Anderson verkeerde ongetwijfeld in een heel melancholische bui toen hij het nummer Another Harry's Bar schreef. Het is een ronduit trieste tekst met een heel klein zweempje hoop. Of niet? Het nummer heeft ook die uitstraling: muziek voor in een rokerige, niet bepaald hippe tent. Cocktail lounge music. Muzak. Maar als Tull het speelt, tja dan lijkt het tenminste nog ergens op! ;) En met de herfst al voelbaar op de huid...



[Het idee voor deze post kwam door een artikel in de NRC DeLUXE die zat bij de krant van zaterdag 17 september (maar het is wel het oktobernummer... HUH?) met een prachtig artikel over de 80ste verjaardag van Harry's Bar in Venetië.]

Jethro Tull plays: Thick as a Brick LIVE!

Groot nieuws en ik heb het domweg gemist. Daar ga je dan als "fan". Dan val je door de mand. L. vertelde me dat een collega van haar, samen met haar man Jethro Tull fans, hot news hadden. Ian Anderson, sinds de oprichting en ver daarvoor bezielend artistiek en zakelijk leider van mijn band, kondigde onlangs aan dat in 2012 Jethro Tull voor het eerst sinds 1972 hun killer-LP Thick as a Brick integraal live gaan spelen. Daar valt de kwijlende mond een eindje van open.

Deze LP, toen al een sensatie, bestond uit 1 nummer van bijna 45 minuten in tweeën geknipt omdat de techniek niet toestond meer dan ongeveer 25 minuten muziek op één kant van een LP te zetten. De hoes was een krant van 12 pagina's helemaal volgeschreven met baarlijke nonsense: fictie. Artistiek hoogtepunt. In mijn verzameling aanwezig!

Het is een monumentaal stuk muziek en tekst. Er zijn meerdere leerlingen geweest, zowel in Engeland als in Nederland, die de tekst op hun literatuurlijst mochten zetten op de middelbare school. Het was de eerste LP die ik kocht in 1976 als introductie voor een concert dat ik samen met vriend Joost zou gaan bezoeken in Ahoy Rotterdam. De LP en het concert sloegen bij mij in als een bom en Jethro Tull werd meteen en absoluut mijn band.

Dit nieuws brengt wel heel mooie herinneringen terug. Dat wordt uitkijken naar een concertdatum in Nederland of omgeving. De data voor Engeland in april en begin mei staan al op de website. De rest van de wereld moet gewoon geduld hebben. As usual.

Spannend blijft of het een kopie wordt van de orginele LP of dat Anderson en consorten er een nieuw sausje over hebben gegoten. Of een mix van beide. Dat deed hij eerder met Aqualung en daar werd het nummer, ook een rock-classic van de eerste orde, alleen maar mooier van. Niet persé rockier. In feite maakt het allemaal niet zoveel uit. Het wordt ongetwijfeld een memorabele avond.

Ian Anderson heeft al vele jaren een stem die het niet meer haalt bij het geluid dat hij in de jaren 80 nog op het podium kon produceren. Dat is een behoorlijk probleem omdat het lang uitrekken van woorden en lettergrepen zo typerend is voor dit nummer. Hmmm, ik heb er nou al zin in!

40-jarig jubileum van een klassiek stuk rockmuziek. Iets om naar uit te kijken en enorm veel voorpret aan te beleven. :)

PS: Als ze nou toch bezig zijn dan lijkt me A Passion Play live in 2013 een logische volgende stap ;)

Over Jethro Tull heb ik regelmatig geblogd: zoekresultaat van dit weblog

Blogpost over het eerste concert

Mooie zinnen (11) - Jethro Tull - Minstrel in the Gallery

Minstrel in the Gallery is het titelnummer van de gelijknamige LP van Jethro Tull die in 1975 verscheen. Het jaar voordat ik Tull "ontdekte". Het is een prachtige LP met stuk voor stuk juweeltjes van nummers. De typisch Tulliaanse wisselingen in tempo en dynamiek, tussen acoustisch en snoeihard, het komt er allemaal op voor. De korte nummers, Grace, en de lange zoals Baker Street Muse.

De titelsong gaat over een performer, een minstreel in dit geval, die zijn publiek observeert. Het zijn niet de meest charmante observaties die hij daarbij te berde brengt. Bij het optreden van een minstreel ging niet perse om de mooie zang, maar eerder om de amusementswaarde. Hij geeft zijn gehoor dan ook een enorme veeg uit de pan. Uiteindelijk moet echter de minstreel erkennen dat hij niet zoveel verschilt van zijn publiek.
Voor de tekst moet je hier zijn. Ik kies er geen regel uit, prachtig woordgebruik.

Minstrel in the Gallery speelden ze jarenlang tijdens hun concerten waarbij met name de heerlijke tussenstuk met  gitaar de bezoekers tevreden stelde. Ik kwam gisteren toevallig een video tegen uit 1975 waar dit nummer dus voor het eerst in het concert voorkwam. In kleur, van prima kwaliteit. Alleen is het geluid van een ander concert. Dat zie je vaker dat de diehard fans bij een film zonder geluid, of met geluidskwaliteit van bedenkelijk niveau, er gewoon een opname onderleggen uit dezelfde concertserie, zo kort mogelijk bij de datum waarop het beeld is geschoten. Koesteren die jongens! Dat tussenstuk zit hier trouwens niet in, maar dat kun je wel op de LP-versie beluisteren.

Ik ben zo vrij geweest om alleen Minstrel in the Gallery er uit te plukken en de overige footage te laten voor wat het is. Die kun je desgewenst hier integraal zien.

Veel vrouwelijke Tullfans raakten niet uitgepraat over Ian Anderson en zijn imposante cod piece!

Mooie zinnen (4) - Jethro Tull: Rare and Precious Chain

Een prachtig sfeervol nummer met oosterse invloed. Ian Anderson is al jarenlang geïnteresseerd in o.a. Indiase muziek. Hij speelde meerdere malen met de dochter van Ravi Shankar, Anoushka.

Het lied weerspiegelt voor mij een verlangen dat je vast wilt leggen of dat vast ligt door een soms onzichtbare ketting. Het verlangen, de relatie, hoe je het ook noemt, die wel verbondenheid vraagt, maar evenzeer vrijheid. Vrijheid om te zijn wie je bent. De sfeervolle muziek en dito tekst (die ik zeker niet helemaal doorgrond) komen op mij over als erotiserend, vandaar ook mijn interpretatie van verlangen. Is het waar, is het een droom, is het fictief: geen idee.

De zin waar ik in dit lied voor val is: No excuses for who I am.

Dat kun je op twee manieren interpreteren. De zanger wil zich niet verontschuldigen voor wie hij is en wat hij doet. De ander moet dat accepteren. In de andere interpretatie biedt de zanger juist wel zijn verontschuldigingen aan en hij geeft toe dat zijn houding ontoelaatbaar is. Het hangt er maar van af in welke stemming de luisteraar verkeerd wat hij/zij er in hoort. Een dubbelzinnigheid die vaker terug te vinden is in de teksten van Ian Anderson.

Enjoy!

De volledige lyrics

Jethro Tull op een off day

Ik had er wel eens over gehoord, maar gisterenavond maakte ik het zelf mee. De mannen van Jethro Tull hadden hun dag niet. Er kan altijd iets mis gaan tijdens een concert, maar er was meer aan de hand. De inzet van Songs From The Wood was helemaal verkeerd en dat kwam niet meer helemaal goed, en het begin van Pastime With Good Company leidde tot podiumoverleg omdat er iets niet in orde was. Het leek alsof Martin Barre niet op de hoogte was van het nummer dat op de setlist stond: hij bakte er dan ook niet zoveel van (out of key!) en zijn gezicht sprak boekdelen. Bij een andere song hing Ian Anderson zijn gitaartje (ukelele?) om zijn nek en kwam toen tot de ontdekking dat hij in dat nummer niet voor zou komen... En dat zijn dan de hele erge opvallende dingen die mis gingen.

Jethro Tull speelde altijd heel strak, als een hecht team, ook al wisselde de samenstelling wel eens. Dat was niet zo op woensdagavond 19 mei. Jammer!

Dat alles wil niet zeggen dat er niets te genieten viel! Er waren nummers bij die klonken als een klok, waarvan A New Day Yesterday er eentje was. Fantastisch uitgevoerd.

Omdat ik inmiddels toch zo'n 50 concerten van Jethro Tull achter de rug heb, permitteer ik me nu de luxe om er iets uit te pikken en dat te volgen gedurende het optreden. We stonden dit keer recht voor de rechterluidsprekertoren, aan de kant van Martin Barre, de gitarist. Daarnaast konden we gedurende een aanzienlijk deel van het concert zijn podiumversterkers horen. Daardoor was ik bij uitstek in staat om zijn spel van dichtbij en en detail te beluisteren. De prachtige muzikale vulsels, riffs, loopjes, ritmes en wat al niet meer, die hij produceert in veel nummers en de geweldige krachtige uithalen die de ruggengraat van weer andere nummers zijn, waren zo buitengewoon goed te onderscheiden. Het is en blijft een geweldige gitarist. Het mooie was dat ook zijn slippertjes goed zichtbaar en hoorbaar waren.

Van de andere kant was de mix heel beroerd zo aan één kant van het geluid. Dat werd gedurende het concert wel steeds beter, maar bij switches van akoestische nummers naar de stevigere songs en andersom was het telkens weer aanpassen.

Ik had een paar filmpjes gemaakt, maar helaas is het geluid heel beroerd. Zo vlak voor de boxen is geen ideale plaats om goede audio te krijgen. Alweer Jammer!

Na afloop waren de meningen verdeeld. Er waren veel mensen die genoten hadden en het een geweldig concert vonden en er waren mensen die er niets aan vonden. Ze hebben allemaal hetzelfde concert bijgewoond, dezelfde muziek gehoorde en toch een totaal andere ervaring gehad. Iemand zei: "Ik vond het niet goed en ik vond het niet slecht." The magic of perception. :)

O ja: volgende keer ga ik weer!

Mooie zinnen in songteksten (1)

Dit is de eerste aflevering van een serie met zinnen of zinsneden in songteksten die mijn leven hebben beïnvloed of die om een andere reden een bijzonder plaats innemen in mijn leven.

Er zullen nogal wat liederen van Jethro Tull voorbij gaan komen, dat kan ik nu al zeggen, maar ik zal proberen er enigszins variatie in aan te brengen. Ik beloof niets.

De eerste zin:
He is not the kind you have to wind up on sundays (uit: Wind Up, van het album Aqualung (1971) van Jethro Tull)

De jonge jaren gaan vooraf aan de jaren waarin de wijsheid en het inzicht komt. Ik was misdienaar in de parochiekerk van Fatima in Tilburg. Niets bijzonders, dat waren er wel meer. Het grote voordeel was dat je wel eens uit de les weg moest omdat er een huwelijksmis of begrafenismis was. Altijd leuk om er even uit te zijn. Het avontuur van de begrafenismis was het ritje met de taxi, met meneer pastoor, naar het kerkhof. Wij hadden thuis geen auto en de taxi voor meneer pastoor was geen volkswagen Kever, maar hij kreeg een luxe taxi. De auto die me het meest is bijgebleven was een New Yorker. Een giga auto met elektrische ramen. Ik zweer het.

Het goedgelovige verdween in de loop van jaren zeventig en hoewel ik in de kerk de mis bleef dienen, taande mijn geloof. In 1976 leerde ik Jethro Tull kennen. Ik weet niet meer wanneer ik de LP Aqualung voor het eerst kocht, maar dit lied deed me de ogen openen. De zin "He is not the kind you have to wind up on sundays" kreeg door mijn jarenlange misdienaarschap een bijzondere lading en de strekking van het lied sloeg bij me in als een bom. Of God nou wel of niet bestond was in niet direct relevant, maar je hoefde je geloof niet op zondag een slinger te geven. Soms verwoordt een zin of een paar zinnen gedachten die je zelf maar niet helemaal op een rijtje krijgt.

Op mijn kamer had ik een Jezusbeeld, een staande figuur met uigestrekte armen, van metaal en die stond in een houten kapelletje. Op de voorkant van het dakje van het kapelletje plakte ik deze zin. Een persoonlijke revolutie.

In dit nummer zitten nog een een paar regels die me uit het hart gegrepen zijn en die ik probeer te volgen:
how do you dare tell me that I'm my Father's son
when that was just an accident of Birth.
I'd rather look around me compose a better song
'cause that's the honest measure of my worth.

Beoordeel mensen op wat ze presteren, of dat nou op professioneel of menselijk gebied is (of beiden) en niet op basis van afkomst of diploma's of uiterlijk...

Nog elke keer krijg ik kippenvel als ik het nummer hoor.

Sneltekenen - portret van Ian Anderson

Youtube is een mère a boire op allerlei gebied. Het scoort hoog op de schaal van onbenulligheden, maar evengoed vind je er pareltjes terug uit vervlogen tijden.

Mijn favoriete band is Jethro Tull. Voor mensen die mij kennen is dat geen verrassing. Ik vond onlangs op Youtube dit filmpje dat laat zien hoe iemand een portret van Ian Anderson (geboren 1947), de voorman van Jethro Tull, met houtskool tekent. Het is een combinatie van de oude Anderson (terwijl hij toen natuurlijk jonger was!) en op het moment van tekenen in 2008, behoorlijk op leeftijd.

De muziek, met dwarsfluit, het handelsmerk van Ian Anderson, is van de tekenaar zelf en een vriend van hem. Het filmpje zit goed in elkaar. Het resultaat is vanzelfsprekend de moeite waard! Het won een prijs.

Youtube parels - Jethro Tull in 1969

Netvibes is niet alleen geweldig om RSS feeds met informatie enigszins overzichtelijk te presenteren. De widget om films van Youtube te tonen heeft mij al heel wat leuke dingen opgeleverd.
Mijn favoriete muziekgroep dateert van heel wat jaren geleden, toen een videofilm nog niet bestond en camera's gewoon foto's maakten. Als er dan opnamen uit 1969 online komen van een televiesieuitzending waarin de enthousiaste en jonge groep muzikanten te zien is, dan maakt mij dat heel erg blij. En zoiets komt gewoon "vanzelf" binnen. Fantastisch!

Het zijn vanzelfsprekend unieke opnames, een beetje in de vorm van een documentaire, maar dat stelt niet al te veel voor.
Meest opmerkelijke moment: een dwarsfluitsamenspel tussen Ian Anderson en Martin Barre als intro op Bourrée. (deel 2) Mooier wordt het maar zelden in het leven.



deel 2
deel 3

Jethro Tull - Roots to branches

Youtube blijft me verbazen.
Ik kom daar heel regelmatig nieuwe beelden van Jethro Tull tegen die zo mooi zijn dat ik het er warm van krijg.
Hieronder een voorbeeld. Prachtig beeldmateriaal van een paar jaar terug met de oude line-up, met toetsenist Andrew Giddings en bassist Jonathan Noyce.
Het lijkt wel een soort van proefopname. Het is live, maar ik hoor geen publiek en ik zie ook geen publiek. Meestal betekent het dat er ook geen publiek is.
Een hele strakke uitvoering van Roots to Branches. Geweldig nummer.


Lyrics

Jethro Tull - Witches Promise

Jethro Tull bij Top of the Pops in 1970. De Engelse inspiratie voor ons eigen TopPop. Tegen de tijd dat ik Tull (dat was in 1976) leerde kennen waren ze al lang geen hit-groep meer. Ze maakten nog steeds prachtige muziek, maar dat paste nauwelijks nog op een single.

Vreemd om dan een optreden van deze mannen te vinden in het zo poppie Top of the Pops! Het ziet er ook vreemd uit.

Het verhaal bij het filmpje is ook nog aardig. Ian Anderson vertelde in een interview dat hij de regisseur tot wanhoop had gedreven. Bij de repetities was keurig doorgenomen waar iedereen moest staan, welke camerastandpunten er waren, wanneer welke camera aanstond etc. Toen de opname begon was Ian Anderson het meeste weer vergeten en deed zijn act, weliswaar enigszins ingetogen, maar toch een bevreemdend geheel met rollende ogen, scheve bekken en wat er verder bij kwam kijken. Soms wist ie weer dat er een camera aansprong, of ontdekte hij er eentje en speelde dan het spelletje weer mee. Maar je kunt zien dat de cameramensen geen bewegende mensen gewend waren en ze bewogen soms voorzichtig mee, of verloren hem uit beeld.
Dat krijg je met voorgekookte TV en een echte live-performer... geen hokjes graag!!

Wat te denken van de psychedelische kleurenwisselingen en de brave dansjes van het uitgekozen publiek. Je ziet dat het allemaal niet bij elkaar hoort eigenlijk... zoeken naar een juiste formule!

Kijk en oordeel zelf.

Jethro Tull als dansmuziek?

Soms zie je dingen op Youtube en dan gaan de haartjes overeind staan.
De Netvibes widget waarmee je op youtube films kunt zoeken op basis van woorden, staat bij mij al van meet af aan op Jethro Tull. Levert regelmatig leuk nieuw beeldmateriaal op, of zelfgeknutselde video's van recentere nummers. Leuk als verstrooing.

Vandaag kwam ik zo de onderstaande twee video's tegen van een vrouw, genaamd KarenEng, die het blijkbaar leuk vind om op muziek te dansen, semi-erotisch, en dat op Youtube te plaatsen. Haar profiel wordt goed bezocht (DUH) en ze stikt van de "vrienden". Ik heb me ook geabonneerd en een favoriet gekozen. Je bent lid van een community of niet. :-)
Dat je, als je wilt dansen, nummers van Jethro Tull kiest vind ik heel bijzonder omdat dat niet bepaald dansbare muziek is vanwege de rare tempi en maten. Maar goed, zij doet het!
Vind ik het mooi? Mwah, het lijkt een aantrekkelijke vrouw (de kwaliteit van het beeldmateriaal laat te wensen over) en ze beweegt goed. Het blijft een merkwaardige mix van dans en muziek dat nog het meest lijkt op digitaal exhibitionisme....

Oordeel zelf.


En nog meer bizar. Ze danst ook op Living in the Past, waar Ian Anderson een tijdlang een geintje over maakte met betrekking tot Cliff Richard.
Hij vertelde dat dit nummer een heuse hit was voor hen in 1970 en dat ze op moesten treden in de studio voor Top of the Pops, waar o.a. ook Cliff Richard aanwezig was. Living in the Past was geen dansnummer omdat het in 5/4 maat is. Je kon er alleen maar op dansen als je tweeëneenhalf been had. Cliff Richard danste er toch op. Ian Anderson eindigde deze inleiding dan met de zin: Now these rumours about Cliff are not true... two and a half legs... :-)

Google Images: nieuwe toevoeging van de Life collectie

Je hebt van die dagen dat er van alles voorbij komt en je hebt er wat aan of je doet er wat mee.

Vandaag las ik op het Archiefforum:
Het gigantische fotoarchief van tijdschrift LIFE (1750-heden) is vanaf heden doorzoekbaar d.m.v. Google Image Search.

So what... even kijken, zoeken op Tilburg... geen treffers... Bummer!

Maar een zoektocht naar foto's van Jethro Tull levert een prachtige serie op uit 1970 van een harige, slecht geklede, Aqualung-like, grimasproducerende Ian Anderson. Fotogeniek als altijd...

Wat houd ik van die kerel!

http://images.google.com/images?q=Jethro+Tull+source%3Alife

Jethro Tull in Zwolle

Gisteravond was het weer zover! Jethro Tull trad op in Nederland. Dit keer in de IJsselhallen in Zwolle. Zo kom je nog eens ergens als Tullfan.

Het blijft een bijzondere gebeurtenis ook al is dit misschien al de 40ste keer dat ik ze zie optreden. Dat begon ooit in 1976, in Ahoy Rotterdam. De leeftijd van de heren Tull laat een rock & roll optreden niet meer toe. De stem van Ian Anderson is sinds een jaar of 15 danig afgez(w)akt en de mooie hikkende verlengingen van teksten zijn daardoor verworden tot herinneringen.

Dat alles laat onverlet dat de muziek die ze laten horen, nog steeds ongekend is. De composities zijn weergaloos en de uitvoering dito. Gisteravond was daarvan weer een prachtig voorbeeld. Als je de verschillende instrumentalisten (met name de bas, fluit en leadgitaar) een tijdje volgt gedurende het concert kun je zien én horen dat er weinig sprake is van recht-toe-recht-aan spel. Het blijft nuanceren, bijzondere loopjes, niet prominent, maar bij voortduring op de achtergrond. De complexiteit van de meeste nummers is soms nauwelijks te horen maar des te beter te zien. Wat een genot!

Overigens zat er wel een dipje in wat mij betreft. My God en Budapest bleven wat onder de maat. My God is al jaren een zorgenkind dat niet goed uit de verf komt.
Er waren wel een paar nieuwe pareltjes te bewonderen: Rocks on the Road (ik kende de tekst nog maar amper...) en A Song for Jeffrey. De oudjes deden het zowiezo goed, lekker stevige uitvoeringen van Nothing is Easy en A New Day Yesterday mochten er wezen.

Ik ga de volgende keer weer onder het motto: elke keer kan de laatste zijn! En die wil ik voor geen goud missen :-)

Jethro Tull in Brussel en Heerhugowaard

Afgelopen weekend was het zover. Voor de tweede keer in 7 maanden kon ik Jethro Tull twee dagen achter elkaar in actie zien. Dit keer zonder violiste, maar een full electric concert!! De drummer Doane Perry was weer present na een operatie en drumde in een heerlijk strak ritme twee achtereenvolgende avonden.

Guitarist Martin Barre was ook in topvorm en combineerde opperste concentratie en virtuositeit moeiteloos op beide avonden. Na de optredens met orkest en de violisten was dit weer een "ouderwets" optreden met fluitende guitaren en dreunende drums.

Ian Anderson was minder spraakzaam dan bij sommige andere concerten die ik heb gezien, maar hij was wel de master of the evening die met een uitgekiend showmanship de zaal elke keer weer weet mee te krijgen. Zijn stem blijft een zorgenkind, hoewel het aangepaste tempo bij sommige songs wel helpt.

John O'Hara aan (of op) de keyboards en David Goodier op de (6-snarige) bas completeerde het gezelschap.

Vorst Nationaal in Brussel was de plek op vrijdagavond 1 juni. Helaas liet de akoustiek te wensen over in die grote zaal, maar als je daar doorheen luisterde viel er toch volop te genieten. Ik was er met Lian en twee andere fans uit Nederland.

Het publiek was erg enthousiast en stak dat niet onder stelen of banken. Het leverde een inspirerend optreden op. Na twee uur stapten we opgewekt de Brusselse avond in met een mooie herinnering op zak.



Een dag later ging de reis naar Heerhugowaard in Noord-Holland. Dit keer vergezelde mijn zwager Nino en Tull-reisgenoot Fred Greve mij. Ik stuurde ons richting noorden, maar helaas kwamen we al snel vast te staan vanwege werkzaamheden aan de weg. Die ellende nam zoveel tijd in beslag dat we de eerste 3 nummers gemist hebben.

De Waerdse Tempel is een spiksplinternieuwe concertzaal, niet al te groot, wat een prettig intieme sfeer opriep. Soms iets te intiem want er waren nogal wat "muziektoeristen" die hun eigen verhalen blijkbaar interessanter vonden dan sommige nummers die Tull vertolkte. Een ergerlijk fenomeen dat helaas al jaren in opmars is.
De kleine zaal had wel een perfecte akoustiek waardoor de kwaliteit van de muziek geweldig goed uit de verf kwam. Muzikanten van de hoogste categorie, dat zijn het! Opnieuw was het een hele mooie avond, dit keer met een pauze en wat minder muziek... De horeca moet ook leven!

De setlist van de tweede avond volgt hieronder. In Brussel speelde Jethro Tull ook nog Beside Myself.

Someday the sun won't shine for you
Living in the Past
Jack in the Green
The Donkey and the Drum
Watercarrier
Thick as a Brick (extract)
Pastime With Good Company (voorheen King Henry's Madrigal)
Fat Man
Bouree
- pauze -
Nothing is Easy
Sweet Dream
After You After Me (Martin Barre and band)
Aqualung
America (and variations)
My God
Budapest

Locomotive Breath

Coreopsis Jethro Tull

Het moet niet gekker worden...

De band Jethro Tull heeft een bloem/plant naar zich vernoemd gekregen!!
Coreopsis 'Jethro Tull'
Coreopsis 'Jethro Tull' is een mutant van Coreopsis hybr. 'Zamfir'. Deze werd gewonnen door Richard Saul uit Atlanta (Georgia) USA en in 2005 benaamd. De groeiwijze is kruipend en het langwerpige blad is groen van kleur. Bloeit van mei - oktober met aparte, gele, dubbele fluitvormige bloemen. 'Jethro Tull' is kwekersrechtelijk beschermd en wordt in 2007 door CNB te Lisse (NL) in de handel gebracht.
(deze beschrijving komt van www.planetarium.nl)

De fluitvormige bloemen doen het natuurlijk.

Voor specificaties zie:
http://www.cnb.nl/greenteam/newplants/cultivars/np345.htm

Ik mag geen foto "gebruiken" van die website, dus moet een link de oplossing brengen.

Dat wordt investeren in het najaar van 2007 als deze plant in Nederland leverbaar wordt. Dan kan ik alvast nadenken over een andere indeling van onze tuin.