Harry's Bar

Misschien dat sommigen van de lezers er wel eens van gehoord hebben, van Harry's Bar. Het schijnt een fenomeen te zijn, maar dan in beperkte kring. Ik had er in ieder geval tot voor een aantal jaren nooit van gehoord. Totdat mijn helden van Jethro Tull er ineens een nummer over maakten. Dan moet je wel natuurlijk. Nou ben ik in mijn jeugd een heuse kroegtijger geweest. Uitgaan moest en dat deed je gewoon zo vaak als het mocht en kon.
Na de komst van de jaren des onderscheids tref je mij nog maar heel erg zelden in een café aan. Het trekt me gewoon niet meer. Ik heb er niets te zoeken en de aanwezigen zitten zeker ook niet op mij te wachten. Een ideale combinatie om je er verre van te houden.

Harry's bar kent een mooie ontstaangeschiedenis in de eerste helft van de 20ste eeuw in Venetië. Het is een pracht voorbeeld van: wie goed doet goed ontmoet. Ene Guiseppe Cipriani is Harry's Bar in 1931 begonnen in Venetië en vanwege de beroemde cliëntèle kreeg dat café naam en faam. Harry's Bar is de plek waar het beroemde gerecht Carpaccio is geboren en de cocktail met de naam Bellini. De eerste ken ik en eet ik graag, de tweede kende ik niet en zal ik ook nooit proeven aangezien ik van de blauwe knoop ben. Een bar met een reputatie dus.
Er kwamen nieuwe vestigingen in andere steden en tegenwoordig zijn er vele Harry's Bars te vinden. Over de hele wereld. Ook in Amsterdam.

Twee jaar geleden bezochten we Triëst en daar, op een prachtig plein aan zee zag ik Harry's. Restaurant en café. Niet "Bar". Toch maar een foto gemaakt. Had wel een mooie exclusieve uitstraling.



Ian Anderson verkeerde ongetwijfeld in een heel melancholische bui toen hij het nummer Another Harry's Bar schreef. Het is een ronduit trieste tekst met een heel klein zweempje hoop. Of niet? Het nummer heeft ook die uitstraling: muziek voor in een rokerige, niet bepaald hippe tent. Cocktail lounge music. Muzak. Maar als Tull het speelt, tja dan lijkt het tenminste nog ergens op! ;) En met de herfst al voelbaar op de huid...



[Het idee voor deze post kwam door een artikel in de NRC DeLUXE die zat bij de krant van zaterdag 17 september (maar het is wel het oktobernummer... HUH?) met een prachtig artikel over de 80ste verjaardag van Harry's Bar in Venetië.]

Triëst - prachtige stad

Zaterdag 1 augustus 2009

Een hele oude wens ging afgelopen vakantie in vervulling: een bezoek aan Triëst. Waar deze fascinatie vandaan komt, dat weet ik niet. Het is al lang een bijzondere plek in de atlas, op een randje land tussen verschillende landen, lang deel geweest van het aloude Oostenrijk-Hongarije. Dat snijvlak van landen en water, een rare plaats voor een stad misschien? Het blijft raden.

Nu ben ik er geweest en het was een belevenis. Triëst is een hele mooie stad tegen een berg geplakt. Gesticht in de Romeinse tijd en eeuwenlang gestreden voor een eigen positie tussen alle grootmachten om de stad heen. De status van vrijhaven bracht voorspoed en onafhankelijkheid die ten slotte verloren ging toen de stad onderdeel werd van de Donaumonarchie Oostenrijk-Hongarije. De stad werd een meltingpot van volkeren.

Prachtig wandelen over de boulevard langs het water en de welvaart van de stad schreeuw je tegemoet. Geweldig mooie gebouwen schreeuwen om aandacht en zijn bijna allemaal opgeknapt zodat ze hun oude grandeur weer bezitten.
In het tijdperk dat de stad bij Oostenrijk-Hongarije hoorde was het daar de enige havenstad en die positie heeft de stad geen windeieren gelegd.
De wandeling naar het oude fort bovenop de berg was zwaar. Één lange klim die, aan het eind van een dag, behoorlijk zwaar telde, maar daarna voldoening gaf. De wandeling terug voerde langs een smalle steeg met veel trappen die heel mooie stukjes Triëst blootlegde en eindigde bij het theater in romeinse stijl, maar pas in de 16de eeuw gebouwd.

Het diner op het grote plein aan het water tussen een vijftal monumentale gebouwen in prime state was een luxe, een feest voor oog, smaakpapil en oor. Op het plein was de band Gong bezig om de soundcheck af te ronden. Ze speelde een paar nummertjes in de ondergaande zon. Perfect plaatje. Die dingen kun je niet, hoef je niet, te organiseren die gebeuren gewoon in dat soort steden.

Aanrader.

Mijn foto's van Triëst op Flickr