Maandag 3 augustus 2009
Op 3 augustus bezochten Lian en ik
Venetië. Een stad die bij ons beiden al een tijdje op het lijstje stond. Het is er eindelijk van gekomen. We logeerden in een
bed & breakfast in Prozollo op een steenworp afstand van Venetië. We zijn met de auto naar de stad gereden hoewel dat ook met de trein had gekund. We waren echter te laat om de trein van 9 uur te kunnen nemen. Met de auto ging het ook prima en met behulp van onze Truus (
TomTom) bereikten we zonder problemen een parkeergarage. We werden naar de 8ste verdieping gedirigeerd en dat bleek de buitenlucht en dus hoogste verdieping te zijn. De auto stond voor een andere rij auto's en we werden dan ook vriendelijk verzocht om onze autosleutels in de auto achter te laten. Spannend experiment, maar met dubbel geparkeerde auto's op een garagedek is dat onvermijdelijk.
Vertrouwend op de betrouwbaarheid van de parkeerwachten lieten we de auto, met inhoud en geopend achter.
Venetië is natuurlijk een prachtige stad. Zo bestaat er geen tweede. De hele dag zie je geen auto. Dat is voor een stad al heel bijzonder. Boten zijn er daarentegen genoeg. Het is een hele bijzondere stad, door al het water en de prachtige gebouwen die er in de meeste gevallen al eeuwenlang staan. Dat is trouwens goed te zien, want er zijn maar weinig gebouwen die zonder kleerscheuren de eeuwen hebben doorstaan. Niettemin maakt de stad een verpletterende indruk door de rust en tegelijk de drukte die het in zich heeft. We hebben de drukste straten, pleinen en stegen bewandeld en tegelijkertijd de rustigste. Hele delen van Venetië zijn nog nagenoeg maagdelijk en rustig, een verademing om daar eens doorheen te lopen. We hebben een tijdje gezeten op een plein in de wijk Piava.
Daar liepen alleen wat mensen doorheen die op weg waren naar de bootdienst die een eindje verderop aanmeerde. Voor het overige waren er wat katten die ons gezelschap hielden. Serene rust. Een typische Venetiaanse woonwijk.
Op de terugweg naar de auto kwamen we langs de kerk waarin het gebeente van
Santa Lucia lag. Sint Lucia heeft als gedenkdag 13 december en dat is mijn verjaardag. Op elke kalender die ik in de loop der jaren zag, en tijdens mijn studie voor archivaris in het boek van Grotefend, kwam ik haar naam tegen op mijn verjaardag. Dit was mijn kans. Ik liep de kerk in en was gelukkig gekleed genoeg om door te mogen lopen. Het was er niet druk. Zoekend naar iets wat St. Lucia moest zijn liep ik door de grote kerk. Ik zag wel iemand liggen in een deels glazen kist, maar dat bleek iemand anders te zijn.
Teruglopend bleek dat Lucia lag op het hoofdaltaar in een glazen schrijn met gouden randen. Daarvoor stond een jonge vrouw te bidden met tranen in haar ogen. Een wat oudere vrouw stond schuin achter haar en prevelde ook gebeden. Een man stond daar weer naast. Ik keek nieuwsgierig naar het schrijn. Toen zag ik dat je er achter langs kon lopen. Ik begaf me op weg en inspireerde de anderen die dat blijkbaar nog niet gezien hadden. Achter het altaar kwam je op een verhoging terecht en keek je recht in de glazen kist. Het gezicht van Lucia was een koperen namaak, maar haar voeten leken op gelooide huid met gaten er in. Merkwaardig gezicht was dat. Aan beide zijden van de kist waren plexiglas bakken geplaatst waar je een wens op schrift kon in stoppen. Er stond nadrukkelijk bij dat het niet de bedoeling was om er geld in te doen. Daar reageert Lucia blijkbaar niet (goed) op. Beide bakken zaten goed vol met papiertjes. Lucia ging een drukke tijd tegemoet.
Ik had niets te wensen en bovendien geloof ik er niet in dat zoiets helpt. Ik ben meer het type dat van eigen kracht uit gaat en de hulp van boven beschouw ik als handig en nuttig voor de mensen die er waarde en geloof aan hechten.
Mijn verjaardagheilige kruiste toevallig mijn pad. Ik ben blij dat ik haar even heb bekeken. Nu weet ik wie St. Lucia is.
Al mijn foto's van Venetië op Flickr
