Posts tonen met het label 1970. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 1970. Alle posts tonen

woensdag 11 november 2026

De bisschop op bezoek in Tilburg

Vormsel in de parochiekerk van Fatima met mijn vader en moeder (die vergat haar hand op mijn schouder te leggen), pastoor Piet van der Velden en de bisschop van 's-Hertogenbosch, Johannes Bluijssen in juni 1970.

In juni 1970 vindt er een belangrijke gebeurtenis plaats in mijn nog jonge leven. De bisschop van 's-Hertogenbosch komt naar de parochiekerk van Fatima in Tilburg om daar een groep kinderen het vormsel toe te dienen.

Het vormsel is een van de rituelen in de katholieke kerk die de laatste stap betekenen naar het volwaardig lidmaatschap van die kerk. Volgens Wikipedia vervolmaakt het vormsel de doopgenade en geeft de Heilige Geest. Je geloof wordt er sterker van en maakt je een sterke vertegenwoordiger van het geloof. In woord en daad leg je getuigenis af van het Christelijk geloof. 
Tja, mij staat er niets meer van bij eerlijk gezegd. Ik kan me nog herinneren dat ik voor de bisschop stond en de zalving ontving. Ik weet niet (meer) of me toen helemaal duidelijk was wat dat precies betekende. In stropdas en colbertje was ik blijkbaar in staat deze gift van de heer te ontvangen.Op de foto is het moment van de zalving van het heilig chrisma (combo van balsem en olijfolie...) vastgelegd. Het ultieme bewijs dat ik gevormd ben.

Dat was nodig ook, want een jaar later verliet ik de veiligheid van de lagere school in Fatima en ging naar het Sint Odulphuslyceum voor het vervolg van mijn onderwijsloopbaan. Daar leerde ik vooral dingen die met het geloof weinig te maken hadden, hoewel in de onderbouw het schooljaar steevast begon met een heilige mis in de kerk aan de Gasthuisring. Maar het tumult van Odulphus maakte van mij wel de persoon die ik uiteindelijk geworden ben.

338 jaar eerder, in 1632, kwam de toenmalige bisschop van 's-Hertogenbosch Michael Ophovius eveneens naar Tilburg om dezelfde reden. Toen was de parochiekerk aan het marktplein plaats van handeling.

Michael Ophovius door Peter Paul Rubens in 1618.

De bisschop maakte die reis om daar in de parochiekerk aan het marktplein de katholieke kinderen van Tilburg te vormen. Ophovius zetelde op dat moment niet in Den Bosch omdat die stad in 1629 was ingenomen door Frederik Hendrik, de Prins van Oranje, en de protestanten er nu de scepter zwaaiden. Hij verbleef o.a. op kasteel Geldrop dat in handen was van de katholieke Amandus II van Horne.
Dat alles hinderde hem niet om in 1632 naar Tilburg af te reizen en het vormsel toe te dienen.

We weten dit omdat in de dorpsrekening van dat jaar een post is opgenomen voor 27 potten rijnschen wijn (...) welcken wijn alhier is gedroncken wanneer den Bisscop van Shertogenbossche alhier gevermt hadde. Met de bijkomende kosten is daar 25 gulden en 19 stuivers voor betaald.
In de rekening staat december 1632 maar dat kan ook een betaling zijn voor een gebeurtenis die eerder dat jaar plaats heeft gevonden.
In de kantlijn van de dorpsrekening, en in de post zelf staat dat dit is opgeschreven op basis van een specificatie ende quitancie. Beide documenten zijn helaas niet bewaard gebleven bij de rekening.

[3 Dorpsbestuur Tilburg en Goirle, dorpsrekening 1632, invnr 766, scan 26]
Item den
xxxen derselver (december) aen Barbara
de
Gruijter ter saecke van xxvii
potten
rijnschen wijn tsamen mette
 
oncosten daerop geresen betaelt xxv gulden
xix st,
Welcken wijn alhier is
gedroncken ten tijde ende als wanneer
den Bisschop van
Shertogenbosche
alhier
gevermt hadde, naer vuijtwijsen
der specificatie ende
quitancie dus
– xxv gulden xix st

maandag 10 augustus 2026

Op vakantie met mijn ouders

Dorine, Luud, Annie de Nijs, Ben en Martin de Brouwer ca 1960

Mijn ouders waren geen rijke mensen. Mijn vader werkte op een drukkerij die voornamelijk verpakkingen voor pakjes sigaretten drukte (TSO in Goirle, bestaat inmiddels niet meer) en mijn moeder hielp haar zussen en broer in de huishouding en stond wat later in de winkel van haar broer. Armoede heb ik niet gekend, maar luxe evenmin.

Mijn ouders hebben nooit een auto  bezeten. Mijn moeder heeft zich wel eens laten ontvallen dat ze best een auto hadden kunnen betalen maar dat mijn vader dat niet wilde. Waarom zei ze er niet bij en ik heb het hem nooit gevraagd of kunnen vragen. Als ik een reden zou moeten geven dan denk ik dat hij te graag zijn biertje dronk en niet het risico wilde lopen om dat te moeten laten staan omdat hij nog moest rijden. Mijn moeder zou nooit hebben toegestaan dat hij met alcohol op auto had mogen rijden.

In 1968 is het recht op vakantiegeld wettelijk vastgelegd in de verschillende cao's. De regering wilde dat de Nederlandse werknemer meer geld te besteden had in de vakantieperiode. Dat betekende voor veel gezinnen extra mogelijkheden op vakantie.

Ik ben een nakomertje. Mijn broer is 10 jaar ouder en mijn zus 7 jaar ouder. Dus die waren er in 1969 niet meer bij als het vakantie was. Waar ze uithingen weet ik niet maar ze waren er niet bij op de foto's die ik nog in bezit heb. Ze hoefden niet mee, hadden een vakantie baantje of waren elders bezig.

Mijn broer speelde honkbal, een zomersport, dus die zal wel met zijn wedstrijden bezig zijn geweest.

De vakanties die ik mij nog herinner zijn die waar we in het huis van een familielid of een kennis daarvan tijdelijk woonden en op die manier vakantie vierden. Ik herinner me een vakantie in Rotterdam bij mijn ome Frans en tante Riet in huis. Die hadden een spannend huis met hoge plafonds en een heus souterrain waar hun kinderen sliepen en hun kamers hadden. En wij dus ook. Die vakantie waren mijn broer en zus er ook bij want dat was in 1963.

De vakantie van 1969 en 1970 brachten we door in Zuid-Limburg, in het dorpje Voerendaal om precies te zijn. Daar woonden we tijdelijk in het huis van kennissen van iemand, neem ik aan. Geen directe familie van ons. Ik herinner me nog dat ik daar de eerste landing op de maan heb gezien in 1969.

Vanuit Voerendaal maakten de tochtjes naar plaatsen in de omgeving zoals Valkenburg en Vaals. Waarom die plaatsen ook met een 'V' beginnen is mij een raadsel...

Vlakbij het huis waar we logeerden was ook een behoorlijke heuvel die Ubachsberg heet, met het gelijknamige dorpje. 

Ik heb foto's waar ik met mijn vader bij een miniatuur van een kasteel/burcht gehurkt zit. Er zitten ook foto's bij van een kerk en een gemeentehuis in miniatuur en van het slot Neuschwanstein waar ik bij poseer. Waar lag dat 'Madurodam in Limburg'?

Onderzoek online biedt uitkomst. Dat lag in Valkenburg en was een initiatief van Arthur Thuijs en zijn gezin. Arthur legde zich toe op het maken van miniatuurgebouwen en wilde daar zijn beroep van maken. Hij bouwt ook maquette's en noemt zijn bedrijf Multiart. In augustus 1968 opent Thuijs een park met 52 historische miniatuurgebouwen in Vaals. Hij doopt de miniatuurstad toepasselijk "Dreiländerblick". Zijn versie van kasteel Neuschwanstein en het Gravesteen in Gent oogsten veel bewondering.

Ondanks dat zorgt ambtelijke tegenwerking er voor dat Arthur met zijn plannen moet uitwijken naar een nieuwe plaats. Die vind hij in Valkenburg op de top van Cauberg waar nu het casinoplein is. Het park wordt omgedoopt tot Cosmorama Miniatura.

Ook dit project loopt dood op ambtenarij en in 1972 loopt het contract met de gemeente Valkenburg af. Arthur Thuijs gaat in 1974 zijn geluk beproeven in de Verenigde Staten.

En toevallig ben ik in die paar jaar op dat park geweest met mijn ouders.

Ik zit gehurkt met mijn moeder voor een miniatuur van de Westerkerk in Amsterdam in 1969.

Ik sta voor een miniatuur van kasteel Neuschwanstein in 1969
Onbekend stadhuis uit de jaren 50-60.
Mijn vader en ik voor een miniatuur van het Gravesteen in Gent.



maandag 23 maart 2009

Jethro Tull - Witches Promise

Jethro Tull bij Top of the Pops in 1970. De Engelse inspiratie voor ons eigen TopPop. Tegen de tijd dat ik Tull (dat was in 1976) leerde kennen waren ze al lang geen hit-groep meer. Ze maakten nog steeds prachtige muziek, maar dat paste nauwelijks nog op een single.

Vreemd om dan een optreden van deze mannen te vinden in het zo poppie Top of the Pops! Het ziet er ook vreemd uit.

Het verhaal bij het filmpje is ook nog aardig. Ian Anderson vertelde in een interview dat hij de regisseur tot wanhoop had gedreven. Bij de repetities was keurig doorgenomen waar iedereen moest staan, welke camerastandpunten er waren, wanneer welke camera aanstond etc. Toen de opname begon was Ian Anderson het meeste weer vergeten en deed zijn act, weliswaar enigszins ingetogen, maar toch een bevreemdend geheel met rollende ogen, scheve bekken en wat er verder bij kwam kijken. Soms wist ie weer dat er een camera aansprong, of ontdekte hij er eentje en speelde dan het spelletje weer mee. Maar je kunt zien dat de cameramensen geen bewegende mensen gewend waren en ze bewogen soms voorzichtig mee, of verloren hem uit beeld.
Dat krijg je met voorgekookte TV en een echte live-performer... geen hokjes graag!!

Wat te denken van de psychedelische kleurenwisselingen en de brave dansjes van het uitgekozen publiek. Je ziet dat het allemaal niet bij elkaar hoort eigenlijk... zoeken naar een juiste formule!

Kijk en oordeel zelf.