Posts tonen met het label foto's. Alle posts tonen
Posts tonen met het label foto's. Alle posts tonen

dinsdag 14 juni 2016

Broer Ben in foto's

Een avondje surfen in het wilde weg levert soms verrassende informatie op. Zo kwam ik vanavond een serie foto's tegen van mijn broer die ik niet eerder gezien had. Broer Ben is in 1996 overleden door een auto-ongeluk en ik heb al eens eerder over hem geblogd. In die blogpost zei ik dat ik zou proberen meer foto's van hem online te krijgen. De eigen collectie schiet helaas deerlijk te kort.
Maar de sportman die hij was liet sporen na in de fotografie. Hij overleed in 1996, het internet zoals dat nu onze maatschappij domineert, bestond nog nauwelijks. Digitaal online verwachtte ik daarom niet zo veel te vinden. Dat blijkt nu onterecht. Gelukkig maar.

Ik vond een serie prachtige foto's van mijn broer via Het geheugen van Nederland. Of eigenlijk via Google natuurlijk :).

In 1965 won mijn broer de prijs als meestbelovende jonge speler van Nederland en kreeg daarvoor de Ron Fraser-Award uitgereikt. Twee foto's zijn daar nog het bewijs van. Ik herken ook Hamilton Richardson waar hij later mee samen speelde bij Sparta. Een piepjonge broer, nog geen 17 jaar op deze foto's! Wij schelen 10 jaar dus ik heb geen al te specifieke herinneringen meer aan zijn uiterlijk in die jaren.



Drie jaar later kreeg Ben een prachtige kans. Hij mocht vijf weken gaan trainen bij de wereldvermaarde New York Yankees. Die kans greep hij met beide handen aan ook al zou zijn studie daar onder gaan lijden. Er zijn foto's van zijn vertrek vanaf Schiphol met de Amerikaan Bill Allhouse technisch adviseur van de KNHB (links) en waarschijnlijk enkele andere bondsbonzen.


Op 12 april kwam hij terug (met NY cap!) en dat was opnieuw reden om foto's te maken.


Tot slot nog enkele foto's, uit juli 1968, van broer Ben in zijn tenue van HSC Tilburg waar hij toen nog honkbalde. Het jaar daarop vertrok hij naar Sparta Rotterdam.


Meteen even zijn Wikipedialemma aangepast en dat van Ron Fraser met winnaars van de award.
Een vruchtbare avond heet zoiets. Met een weemoedige lach om de mond.

vrijdag 6 december 2013

Chris Wild - The Retronaut #dish13

Op dag 2 van DISH 2013 was er een keynote van Chris Wild. Hij opereert op het internet als The Retronaut. Die naam is een prachtige vondst. Hij beschouwt zichzelf als een tijdreiziger, terug in de tijd wel te verstaan. Zijn weblog is een plaats waar veel oude foto's een plaats krijgen en hij heeft heel veel volgers.

Chris Wild hield een inspirerend praatje en later stond ik bij hem aan de chefs' table waar hij nog meer vertelde over zijn visie en aanpak. De titel van zijn keynote was: Disrupting History. Dat klonk veelbelovend!

Hij heeft een aanpak die hij SPEED noemt. Kies afbeeldingen die Seen Positive Easy Emotive Disruptive zijn en je krijgt meer aandacht van de kijkers.
Hij hanteert daarbij een interessante theorie. Mensen vormen een beeld van bepaalde tijdperken in de geschiedenis. Dat beeld is meestal niet helemaal correct, althans, nogal generaliserend samengesteld. Vandaar dat hij streeft naar disruptive history, het gebruik van afbeeldingen die een afwijkend beeld laten zien van een tijdperk. Zo stond er gisteren een foto op zijn website van twee mannen die kaart speelden met prothese armen. Een foto uit ca 1920. Niet schokkend, wel raak. De naweeën van de eerste wereldoorlog spelen er in door, maar ook een zich ontwikkelende technologie die dit soort aanpassingen mogelijk maakt. Het geeft eerder een positief en toch emotioneel beeld. Daarmee voldoet zo'n foto aan het SPEED principe. Prachtig!

Foto's zijn een dankbaar communicatiemiddel voor websites. De fotocollectie kan dienen als een etalage. Chris Wild zegt dat de culturele etalagekijker (cultural window shopper) het meest praat over wat hij/zij in de etalage ziet, buiten de winkel. Social Media zijn nu de platforms waar deze gesprekken plaatsvinden. Het gesprek vindt plaats buiten de muren van je eigen gebouw, je eigen website. Daar moet je bij aanwezig zijn en social media gebruiken om die discussie te initiëren, te voeren en mee te praten. Geen nieuwe boodschap, maar hij kan niet genoeg herhaald worden. Hij gaf ook aan dat foto's beter werken dan video, omdat je daar vaak geluid bij nodig hebt en het meer tijd kost om te bekijken.

Later aan de chefs' table zei hij nog dat hij een hekel heeft aan borden met veel tekst in musea. Hij voelt dan een verplichting om die teksten te lezen terwijl hij dat meestal niet wil. Hij begint met lezen, haakt dan toch af en dat geeft hem een vervelend gevoel. Als of je niet genoeg respect hebt voor het object of de tijd die er in het samenstellen van de tekstborden is gestoken. Hij vind dat dergelijke teksten optioneel zouden moeten zijn en niet verplicht om iets te begrijpen of waarderen. Het beeld moet voor zichzelf spreken. Zo min mogelijk tekst onder een foto. Die mag er wel zijn, maar als tweede laag. Voor musea zou hij graag zien dat het bord met informatie een beetje scheef onder het schilderij of voorwerp is bevestigd waardoor het minder dwingend wordt om die tekst te lezen.

Chris Wild gebruikt zijn weblog The Retronaut om door het plaatsen van foto's te onderzoeken welke aanpak tot een zgn. viral kan leiden. Dus welke afbeeldingen goed en welke niet goed worden opgepikt binnen social media. Het is een soort van laboratorium waar hij elke dag opnieuw dat experiment aangaat en kijkt wat de resultaten zijn.

Hij kiest bij voorkeur alledaagse foto's, situaties die heel herkenbaar zijn, waar het publiek zich eenvoudig mee kan identificeren. Dus geen extreme plaatjes, niet schokkend, confronterend, maar beelden van mensen die in de rij staan voor de bus, of vrouwen die een hoed dragen. Deze capsules laten soms een fascinerend beeld zien van een tijdperk, zoals deze serie afbeeldingen uit het atoomtijdperk. Disruptive dus. Die brave jaren 50 gingen aan de haal met radioactiviteit alsof het een godsgeschenk was. Zet dat af tegen de eco-hype van nu. Daar lachen ze over 50 jaar waarschijnlijk ook hartelijk om. Dat we dat allemaal geloofden... Die marketing jongens en meisjes toch!

Goed verhaal, inspirerend weblog. Toch eens kijken of we met onze eigen collectie ook zo kunnen omgaan. Of toch liever meer tijd in het beheren? :)

The Retronaut is natuurlijk ook op pinterest te vinden! En op Twitter.

zondag 25 maart 2012

Pinterest

Onlangs ben ik actief geworden op pinterest.com. Een collega wees me erop en nodigde me uit. Dat is nodig omdat je (nog) niet zelfstandig lid kunt worden. Pinterest is een social network waar je plaatjes kunt vastleggen. Het werkt een beetje zoals Delicious. Je "pint" afbeeldingen op een soort digitaal whiteboard. Je kunt verschillende thematische boards aanmaken om wat ordening in je afbeeldingen aan te brengen.

Voordat ik pinterest gebruikte en ik kwam een mooi of interessant plaatje tegen waarvan ik dacht dat het me nog ooit van pas zou komen voor b.v een presentatie, downloade ik dat naar mijn harde schijf. Handig, maar soms ook nutteloos als ik het toch niet ging gebruiken. Nu vergaar ik digitaal plaatjes o.a. voor mogelijk gebruik in presentaties of mijn weblog. Er is een addon voor in de browser die dat dodelijk eenvoudig maakt. Best handig!

Alexander Klöpping blogde er over, evenals Erfgoed 2.0 die meteen toepassingen zag in de museale wereld. Bibliotheek Enschede is aan het experimenteren. Archieven kunnen er vast ook wat mee als je je beeldbank openstelt voor dit soort van social mediasites. Door het in blokjes opbouwen van de beelden (in zgn. tiles) zoals nu nog gebeurt in een op Flash of Java gebouwde interface, herkent Pinterest de afbeelding niet als een afbeelding. Het zou een nieuwe manier van crowdsourcen van afbeeldingen kunnen zijn. Een onderzoek waardig. Zeker als je het artikel op Frankwatching leest over het bezoek dat door pinterest gegenereerd kan worden. It's all about your search ranking stupid!

Pinterest houdt keurig bij waar je de foto "gepinned" hebt. Netjes een bronvermelding, dat had ik niet in mijn eigen systeem. Dat zal ongetwijfeld ook betekenen dat als iemand ergens van een website een foto verwijderd of een hele website, weblog of dienst er mee uitscheidt, de foto's van de boards verdwijnen. Dat kan een nadeel zijn op langere termijn.

Pinterest schijnt vooral door vrouwen gebruikt te worden. Daar zal vast een goed pyschologisch verhaal van te maken zijn, waarom dat zo is. De in mijn vorige blog getoonde afbeelding van Arthur Ashes quote "pinde" ik gisteren en leverde mij ondertussen 10 "likes" en 79 "repins" op. And counting. Repins zijn pins van anderen die mijn afbeelding opnieuw "pinnen". Opvallend is daarbij dat het bijna uitsluitend vrouwen zijn die "repinned" hebben.

Omdat het een sociaal netwerk is kom je ook op de boards van anderen terecht en kunt daar grasduinen in hun keuzes. Dat leidt weer tot andere boards en heel veel prachtige foto's over allerlei onderwerpen. Tijdrovend, dat wel, maar telkens ontdek ik toch weer een foto die me aanspreekt om wat voor reden dan ook. Voorheen ging ik altijd in Google of Flickr op zoek naar illustraties, maar daar is nu Pinterest bijgekomen. Als je bovendien slim de boards van sommige andere Pinterestadepten volgt, houden die ook een thema bij waar je lekker van kunt profiteren. Heerlijk surfen door selecties van plaatjes van anderen.

Pinnen heeft voor mij een tweede betekenis gekregen.

zondag 22 januari 2012

Opgeruimd

Iedereen heeft er wel eens last van: opruimen. In vroeger tijden was het een noodzakelijke actie die het voorjaar met zich mee bracht. Het huis uitmesten (vaak letterlijk) de strozakken verversen, het ongedierte verjagen en alles eens goed schrobben en boenen. Een opgeruimd huis.

In de vrije dagen die ik had rond kerst en nieuwjaar kwam het opruimen van de zolderkast aan de beurt. Dat was nodig omdat je daar steeds meer onnutte objecten in legt, zet of gooit waar je niet goed van weet of ze nog het bewaren waard zijn. Een kritische blik kan dan een heleboel opleveren aan ruimte. Ruimte die je vervolgens weer kunt vullen met... nou ja, de lezer snapt het vast.

Er kwam een doos tevoorschijn met fotoalbums. Dat triggerde een sluimerende behoefte om de foto's die ik in de loop der jaren uit familie erfenissen in bezit had gekregen eens te ordenen. Ik had nog wat vrije dagen voor de boeg, dus het kwarwei werd ter hand genomen. Het doorvlooien van fotoalbums, dozen met enveloppen met foto's, losse foto's en nog wat paperassen. Tijdrovende bezigheid om dat te selecteren. Uiteindelijk kwam ik er dan toch doorheen. Inmiddels zijn er vele foto's al met de papierbak verdwenen. De negatieven zitten netjes in mappen en de foto's die nog niet meteen weg konden zitten weer in dozen. Die moeten nog in enveloppen, want los in de doos is geen optie. Inmiddels ben ik er al weer twee weekenden zoet mee geweest tussen andere activiteiten door.

Het levert ook veel op, vooral prachtig oud fotomateriaal van mijn vader en het gezin waar hij in opgroeide. Zijn drie ongetrouwde zusters hebben goed voor die oude spullen gezorgd en dat is nu een rijke bron van familiebeelden. Het ordenen gaat door. Op de een of andere manier wil ik dat gaan vastleggen. Geïllustreerde familiegschiedenis. De ordening en selectie is daar voorwaarde voor omdat ik nu pas kan zeggen dat ik alles bij elkaar heb van één persoon. Daarvoor was dat niet zeker en dat was dan meteen een excuus om me er niet mee bezig te houden.

Dat is dan toch de archivaris in mij. Maar ook de onderzoeker en publicist die graag vertelt over wat hij tegen is gekomen en ook op zoek wil naar meer passende informatie. Iets leukers is er eigenlijk niet...

De lezer van dit weblog kan daarom de komende tijd familieposts verwachten. Een belofte als deze dwingt me om er ook echt werk van te maken.

[De foto is een pareltje dat te voorschijn is gekomen. Het zijn de vader en moeder van mijn moeder. Een prachtige foto die heel naturel is ondanks dat ze echt poseerden. Wel in hun dagelijkse "kloffie". Helaas niet gedateerd. Ergens in de jaren 60.]

donderdag 20 oktober 2011

Daily Mugshot - halverwege

Een paar dagen geleden heb ik mijn 183ste mugshot geuploaded. Omdat ik dat een jaar zou volhouden en het jaar gemiddeld 365 dagen heeft ben ik inmiddels over de helft van mijn voornemen.

Het blijft lastig om "origineel" te blijven in je fotografie. Als je foto's van andere mugshotters bekijkt dan zie je ook dat iedereen probeert daar wat op te vinden. Naäperij is daarbij aan de orde van de dag en terecht natuurlijk! Ik ben nu beland bij de series. Dat is eigenlijk vals spelen, want het is geen foto van elke dag, dus verlies je een deel van de charme van de Daily Mugshot en leg je niet vast hoe je in een jaar tijd veranderd. Dat is de ene kant.
Van de andere kant is het wel aardig om te experimenteren met beweging, mede omdat de viewer van de Daily Mugshot de foto's in hoog tempo laat zien. Dat roept om stopmotionachtige initiatieven. Daar probeer ik de komende maanden verder vertrouwd in te raken. Het leven in een jaar in een filmisch geheel. Dat blijft lastig. De experimenten die nu lopen zijn in ieder geval geslaagd, dus het verdient verdere studie. Nu nog tijd vinden om iets goed uit te denken.
Voorlopig blijf ik volhouden en wil echt de 365 foto's halen.

dinsdag 18 november 2008

Google Images: nieuwe toevoeging van de Life collectie

Je hebt van die dagen dat er van alles voorbij komt en je hebt er wat aan of je doet er wat mee.

Vandaag las ik op het Archiefforum:
Het gigantische fotoarchief van tijdschrift LIFE (1750-heden) is vanaf heden doorzoekbaar d.m.v. Google Image Search.

So what... even kijken, zoeken op Tilburg... geen treffers... Bummer!

Maar een zoektocht naar foto's van Jethro Tull levert een prachtige serie op uit 1970 van een harige, slecht geklede, Aqualung-like, grimasproducerende Ian Anderson. Fotogeniek als altijd...

Wat houd ik van die kerel!

http://images.google.com/images?q=Jethro+Tull+source%3Alife