Mooie zinnen (13) - Blackmore's Night - Play minstrel play

Soms komt er een tip langs dat Ian Anderson, de frontman van Jethro Tull, mijn held, een gastoptreden heeft gedaan bij een andere muzikant. In dit geval is die andere muzikant niemand minder dan Ritchie Blackmore van, heel lang geleden, Deep Purple. De titel van dit nummer is heel geschikt om Ian Anderson te vragen daar een bijdrage aan te leveren. Ten eerste zit er een geweldig mooie dwarsfluitpartij in en ten tweede heeft Jethro Tull onder zijn bezielende leiding een prachtig album afgeleverd getiteld Minstrel in the gallery. Daarover blogde ik al eens eerder.

Dit nummer heeft een sterk traditioneel ("middeleeuws") geluid. Het is dan ook gebaseerd op een lied uit de 17de eeuw. Een lekker deuntje en dan ook nog een dwarsfluit. Ik kan daar enorm van genieten.

De versie die hieronder embed staat is zonder de fluitbijdrage van Ian Anderson, maar wel leuk om naar te kijken. Ritchi Blackmore's levensgezelling Candice Night is een mooiere verschijning dan een lp/cd hoes in beeld. Voor mensen die daar anders over denken, volg deze link.
Bovendien een vrouw die een fluit, nou ja een schalmei dan, bespeelt, wie wil dat niet?

De mooie zin waar het mij in dit lied om gaat is: Hear, listen, can you hear the haunting melody surrounding you? Weaving a magic spell all around you. In dit lied hebben deze woorden geen positieve betekenis. De relatie met de rattenvanger van Hamelen ligt voor de hand.
Ik leg de link met Ian Anderson, de fluitspeler op 1 been die mij in 1976 definitief betoverde met zijn performance, zijn teksten en muziek. Daarmee krijgt dit nummer, in al zijn schoonheid, voor mij een extra dimensie. Bovendien is in de originele uitvoering het fluitwerk fantastisch!

Mooie zinnen (10) - Lauri Anderson - O Superman

Het is al weer vele jaren geleden dat ik woonde in de Leenherenstraat met een merkwaardig gezelschap mensen. Merkwaardig op een positieve manier. Twee van hen hadden een bizarre verzameling muziek die weliswaar van elkaar verschilde maar mij kennis liet maken met nieuwe stromingen die ik voorheen niet kende. Een daarvan was minimal music. Prachtige muziek drong mijn oren binnen om er nooit meer uit te gaan. Niet dat ik alles kritiekloos tot me nam, maar minimal music, daar kon ik me wel in verliezen. Ik blogde al eerder over Philip Glass die ook tot deze stroming behoort.

O Superman van Lauri Anderson hoort ook bij de ontdekkingen die ik in die jaren op muzikaal gebied deed. Wat een bijzonder stuk muziek vond ik dat. De stem als instrument in een mooi strak minimalistisch ritme en een stem die merkwaardig vervormde tekstregels opzegde. Opgevuld met wat meer electronische geluiden. En dat was het dan.
Techniek deed zijn intrede in de muziek. Het was zo anders dan wat ik tot dan toe "normaal" vond en het greep me onmiddellijk. Gelukkig hoor je het nummer nog wel eens voorbijkomen. En gelukkig is er YouTube. Voor een lekker lange orginele versie met de tekst op een aparte website.

Overigens is de tekst nogal raadselachtig voor me. Is het een protest tegen technologie, het antwoordapparaat, de staat, de samenleving, haar ouders, vliegtuigen? Het doet er eigenlijk niet toe. Soms brengt muziek een sfeer naar voren die domweg zegt wat het wil zeggen. Wat je er in wilt lezen.

Prachtig!