Soms komt er een tip langs dat Ian Anderson, de frontman van Jethro Tull, mijn held, een gastoptreden heeft gedaan bij een andere muzikant. In dit geval is die andere muzikant niemand minder dan Ritchie Blackmore van, heel lang geleden, Deep Purple. De titel van dit nummer is heel geschikt om Ian Anderson te vragen daar een bijdrage aan te leveren. Ten eerste zit er een geweldig mooie dwarsfluitpartij in en ten tweede heeft Jethro Tull onder zijn bezielende leiding een prachtig album afgeleverd getiteld Minstrel in the gallery. Daarover blogde ik al eens eerder.
Dit nummer heeft een sterk traditioneel ("middeleeuws") geluid. Het is dan ook gebaseerd op een lied uit de 17de eeuw. Een lekker deuntje en dan ook nog een dwarsfluit. Ik kan daar enorm van genieten.
De versie die hieronder embed staat is zonder de fluitbijdrage van Ian Anderson, maar wel leuk om naar te kijken. Ritchi Blackmore's levensgezelling Candice Night is een mooiere verschijning dan een lp/cd hoes in beeld. Voor mensen die daar anders over denken, volg deze link.
Bovendien een vrouw die een fluit, nou ja een schalmei dan, bespeelt, wie wil dat niet?
De mooie zin waar het mij in dit lied om gaat is: Hear, listen, can you hear the haunting melody surrounding you? Weaving a magic spell all around you. In dit lied hebben deze woorden geen positieve betekenis. De relatie met de rattenvanger van Hamelen ligt voor de hand.
Ik leg de link met Ian Anderson, de fluitspeler op 1 been die mij in 1976 definitief betoverde met zijn performance, zijn teksten en muziek. Daarmee krijgt dit nummer, in al zijn schoonheid, voor mij een extra dimensie. Bovendien is in de originele uitvoering het fluitwerk fantastisch!
Groot nieuws en ik heb het domweg gemist. Daar ga je dan als "fan". Dan val je door de mand. L. vertelde me dat een collega van haar, samen met haar man Jethro Tull fans, hot news hadden. Ian Anderson, sinds de oprichting en ver daarvoor bezielend artistiek en zakelijk leider van mijn band, kondigde onlangs aan dat in 2012 Jethro Tull voor het eerst sinds 1972 hun killer-LP Thick as a Brick integraal live gaan spelen. Daar valt de kwijlende mond een eindje van open.
Deze LP, toen al een sensatie, bestond uit 1 nummer van bijna 45 minuten in tweeën geknipt omdat de techniek niet toestond meer dan ongeveer 25 minuten muziek op één kant van een LP te zetten. De hoes was een krant van 12 pagina's helemaal volgeschreven met baarlijke nonsense: fictie. Artistiek hoogtepunt. In mijn verzameling aanwezig!
Het is een monumentaal stuk muziek en tekst. Er zijn meerdere leerlingen geweest, zowel in Engeland als in Nederland, die de tekst op hun literatuurlijst mochten zetten op de middelbare school. Het was de eerste LP die ik kocht in 1976 als introductie voor een concert dat ik samen met vriend Joost zou gaan bezoeken in Ahoy Rotterdam. De LP en het concert sloegen bij mij in als een bom en Jethro Tull werd meteen en absoluut mijn band.
Dit nieuws brengt wel heel mooie herinneringen terug. Dat wordt uitkijken naar een concertdatum in Nederland of omgeving. De data voor Engeland in april en begin mei staan al op de website. De rest van de wereld moet gewoon geduld hebben. As usual.
Spannend blijft of het een kopie wordt van de orginele LP of dat Anderson en consorten er een nieuw sausje over hebben gegoten. Of een mix van beide. Dat deed hij eerder met Aqualung en daar werd het nummer, ook een rock-classic van de eerste orde, alleen maar mooier van. Niet persé rockier. In feite maakt het allemaal niet zoveel uit. Het wordt ongetwijfeld een memorabele avond.
Ian Anderson heeft al vele jaren een stem die het niet meer haalt bij het geluid dat hij in de jaren 80 nog op het podium kon produceren. Dat is een behoorlijk probleem omdat het lang uitrekken van woorden en lettergrepen zo typerend is voor dit nummer. Hmmm, ik heb er nou al zin in!
40-jarig jubileum van een klassiek stuk rockmuziek. Iets om naar uit te kijken en enorm veel voorpret aan te beleven. :)
PS: Als ze nou toch bezig zijn dan lijkt me A Passion Play live in 2013 een logische volgende stap ;)
Youtube is een mère a boire op allerlei gebied. Het scoort hoog op de schaal van onbenulligheden, maar evengoed vind je er pareltjes terug uit vervlogen tijden.
Mijn favoriete band is Jethro Tull. Voor mensen die mij kennen is dat geen verrassing. Ik vond onlangs op Youtube dit filmpje dat laat zien hoe iemand een portret van Ian Anderson (geboren 1947), de voorman van Jethro Tull, met houtskool tekent. Het is een combinatie van de oude Anderson (terwijl hij toen natuurlijk jonger was!) en op het moment van tekenen in 2008, behoorlijk op leeftijd.
De muziek, met dwarsfluit, het handelsmerk van Ian Anderson, is van de tekenaar zelf en een vriend van hem. Het filmpje zit goed in elkaar. Het resultaat is vanzelfsprekend de moeite waard! Het won een prijs.
Vanavond was het weer tijd voor de tweejaarlijks dansvoorstelling van de cursisten van de dansafdelingen Berkel-Enschot, Udenhout en Oisterwijk. Plaats van handeling was De Tiliander in Oisterwijk, een mooi kleine theater.
Onze dochter Anneke danst al sinds haar vierde jaar. In het begin was het onze taak om haar weg te brengen en te zorgen dat ze haar danspakje aan kreeg en weer uit kreeg als het afgelopen was. Tussendoor was ze in de goede handen van haar lerares Marie-Louise, nu al zo'n 13 jaar. De kijkles was een jaarlijks terugkerend ritueel waar ik vrij voor nam, maar onze aanwezigheid op die middag wordt al een tijdje niet meer op prijs gesteld. De prijs van de puberteit!
De dansvoorstelling, daar mogen we wel komen kijken! Dat is elke keer weer een genot. Het is geen klungelig gedoe, maar een hele professionele avond waar alles tot in de puntjes verzorgd is. De kleding is toepasselijk en op elkaar afgestemd, op maat en verzorgd, het decor en de belichting maken een belangrijk deel van de sfeer en er is altijd live muziek. Niet elke dans leent zich daar voor, maar vanavond stonden er drie harpen en speelde twee meisjes prachtig dwarsfluit. Laat dat nou een favoriet instrument van me zijn! De combinatie van harp en fluit was mooi, verrassend voor iemand die niet regelmatig klassieke muziek tot zich neemt. Het klonk goed. Deze muzikanten zijn ook nog jong en volop aan het leren.
Het blijft aandoenlijk om blagen van 4, 5 of 6 jaar lachend en geinend over een podium te zien huppelen, op zoek naar de afgesproken plaatsen en af en toe afwezig er achter komen dat ze niet op die plaats staan. Het plezier straalt er vanaf.
Dit jaar zaten we vooraan en kon ik een eigen opname maken. Die kun je hieronder bekijken. Het thema van deze avond was "Lekker Hollands", dat verklaart de molen, de tulpen en de klompen. De dans heet INDUSTRIE/MACHINE op muziek van Junkie XL met het nummer Stratosphere. Ik mocht dit filmpje online zetten, en deze blogpost schrijven op voorwaarde dat ik niet verraad wie Anneke is in het dansgezelschap... Concessie aan de waarheid en openheid en het delen van informatie. En ze heeft niets om zich voor te schamen, ze danste goed en we hadden het geluk om de tweede voorstelling te bezoeken want blijkbaar ging er in de eerste nogal wat mis.
Dus ik presenteer hier o.a. mijn dochter Anneke, dansend!
