vakantie 2010 - Dag 19 - Lisieux (19-8-2010)

donderdag 30 december 2010

De laatste dag van de vakantie voerde naar Liseux, een middeleeuwse stadje waar op het eind van de 19de eeuw Therèse Martin leefde die later bekend werd al de heilige Theresia van het kindje Jesus. Naamgever van de school waar L. werkt.
Onderweg er naar toe, over de D-wegen van Normandië, moesten we noodgedwongen stoppen vanwege overstekende koeien. De beesten gingen naar de wei en dat moest over de weg, vanaf de stal. Probleemloos en een kleine file tot gevolg (het is al vroeg druk op weg van en vanaf de Mont). Leuk filmpje van gemaakt.


Lisieux lag op een 200 km, dus het was een korte rit. Daar aangekomen was parkeren geen enkel probleem aangezien er jaarlijkse vele tienduizenden naar Lisieux komen vanwege Theresia. Door het stadje gelopen, niet echt heel bijzonder, maar wel aardig. Het bleek al snel tijdens de honderjarige oorlog door de Engelsen te zijn veroverd. Zegt dat iets? Geen idee.
Blauwe lijn
Er bleek een hele route te zijn voor vereerders van Theresia, te zien aan een blauwe lijn op de stoep. Dus stonden we in de kathedraal waar zij haar roeping ontving in de kapel van Maria, liepen we door een mooie bloemrijke tuin naar het huis waar ze is opgegroeid (ze is geboren in Alencon) en kozen we als laatste voor haar laatste rustplaats in het klooster Carmel in Lisieux, waar een kapel aan haar is gewijd. Diverse beelden kwamen we onderweg tegen die nog actief werrden gebruikt gezien de vele voitiefstenen en bloemen en briefejs doe er bij lagen. Groepen doorkruisten de stad onder leiding van een gids, kortom, Theresia leeft in Lisieux. Tot slot hebben we nog de basiliek bezicht die ter ere van haar is gebouwd in de jaren 30 van de 20ste eeuw. Een enorm gebouw, dat niet helemaal spuuglelijk bleek te zijn omdat het in een goede tijd gebouwd is. Er droop nog wat art-deco/art nouveau van de wanden. In de basiliek bleek een beeldverhaal van Theresia te hangen in de verschillende kapellen. Aardig om te zien hoe een heiligenleven ook in foto’s verteld kan worden i.p.v. in wat vage restanten, delen van beelden en andere vage dingen.
Theresia van Lisieux zoals ze op haar sterfbed lag

Daarna lunchtijd in de zon op een terras en ons opmaken voor de rit naar huis. Ook dat ging allemaal voorspoedig zodat we in de loop van de avond thuis aankwamen na een rondreis van ruim 5200 km, zonder noemenswaardige problemen. Deze auto heeft ons nu drie jaar over vele duizenden kilometers door Europa vervoerd zonder een krimp te geven. We zijn benieuwd of een nieuwe (tweedehandse!) auto dezelfde prestatie gaat leveren.




Meer foto's van Lisieux op Flickr:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

Connect! De impact van sociale netwerken op organisaties en leiderschap - Menno Lanting

maandag 27 december 2010

Ik heb er lang over gedaan om dit boek te lezen. Niet omdat het langdradig was of slecht geschreven, maar eerder omdat het over "werk" ging. :) Soms heb je daar geen zin in!

Maar, de aanhouder wint en ik heb het enkele weken geleden dichtgeslagen. Uitgelezen!
Goed boek waar voor mij niets nieuws in stond. Niet omdat ik nou zo'n virtuoze sociale media man ben, maar omdat het voor het grootste deel gaat over een aanpak waar ik al langer in geloof. In dit boek gaat het uitsluitend over de commerciële wereld en het gebruik van social media in die sector en in dat opzicht was het dan ook buitengewoon interessant. De voorbeelden die Lanting aanhaalt uit de wereld van het grote geld laten zien dat het ook daar een kwestie van vallen en opstaan is, van goede managers die ruimte bieden aan nieuwe ideeën en mensen die initiatieven durven te ontplooien.

Wat mij betreft staat de kracht van social media nog in de kinderschoenen en zijn er nog wat jaren ontwikkeling voor nodig om die kracht verder te doen toenemen. Hoe je het ook wendt of keert, de computer, het internet, the cloud, digitaliseren, digitaal leven en communiceren gaan een steeds grotere rol spelen in onze samenleving. Hoe je dat als bedrijf of non-profitinstelling uiteindelijk gaat gebruiken en benutten, daar zijn we nog lang niet uit.

Daarom zijn dit soort van boeken belangrijk. Ze laten een ontwikkeling zien, zeker als er vervolgen op komen die de verdere ontwikkeling aanschouwelijk maken. Kracht van dit boek zijn vanzelfsprekend de praktijkvoorbeelden. Praten over trends is geweldig interessant, maar er mee aan de slag gaan en laten zien of iets werkt, dat is nog veel belangrijker. Geloven is mooi, er naar leven is beter.

Als je eens wilt zien hoe social media nu al ingrijpt in de economie, lees dan dit boek.

Witte kerst 2010

zaterdag 25 december 2010

Totaal winterse kerstdagen. Daar droomde ik vroeger als kind wel eens van. Dit jaar is het er volop, geen ontkomen aan, niet moeilijk doen om een flink sneeuwvlak te ontdekken. Op deze eerste kerstdag 2010 schijnt de zon volop, dat betekent dat het open weer is, de vorst alle ruimte krijgt maar tegelijkertijd de zon haar werk doet en sneeuw doet smelten. Met mooie ijspegels tot gevolg. Allemaal goed! ijspegels in de zon 2010 begon met winters weer, sneeuw tot in maart. Een kwakkelzomer en opnieuw winter eind november. Tot op de dag van vandaag. Zoveel witte wonderwereld werkt misschien heilzaam, reinigend op een bepaalde manier. sneeuw in de vroege ochtend Elke dag is er ander licht, grijzig, blauwachtig, je ziet het soms terug op de foto's. Het lijkt soms op een voortdurende schemering. Terwijl het wit van de sneeuw het weinige licht reflecteert, daarmee krijgt het die merkwaardige kleuring, tint en dat heeft ook een uitwerking op hoe ik me voel. Vreemd allemaal. sneeuw op de tuinkachel
Wat is belangrijk?
Dat in 2011 de schoorsteen blijft roken en het vuur blijft branden.

Turbulente tijd voor de boeg. Dan is voldoende warmte heel belangrijk.

Kerstmis flash mob

donderdag 23 december 2010

Flash mobs. Ik houd er van.


Wat een prachtig kado als je aan het lunchen bent! 


Iedereen hele fijne kerstdagen!

[via mijn vriend Joost]

Vakantie 2010 - Dag 18 - Le Mont Saint-Michel (18-8-2010)

Vanuit Villeneuve naar Mont St. Michel is zo’n 450 km. Een fikse afstand dus.
Maar omdat alles weer eens voorspoedig verliep schoven we in de middag aan in de file voor het pitoresque eiland. Een ander woord is er niet voor. Knoeperddruk dus, maar uiteindelijk waren we op de parkeerplaats beland en waren we te weten gekomen dat ons hotel niet op het eiland lag, maar aan de pier op het vasteland. Weliswaar het eerste hotel, maar dat betekende toch een terugreis in de file de andere kant op. Het was niet anders.
Mont Saint-Michel

Het was alweer heel veel jaren geleden dat ik hier was, minstens 25 jaar, maar uiteindelijk bleek er niet zoveel veranderd. In het straatje op het eiland was het ontzettend druk, je kon over de koppen lopen. Wij zijn zo snel mogelijk helemaal naar boven gelopen om de abdij te bezichtigen. Dat had ik de vorige keer niet gedaan, een vergissing zo bleek nu. Wat me het meeste opviel waren de enorme ruimten die de abdij bezat. Zalen, groot en ruim. De kunst was minder, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de fantastische vergezichten die vanaf verschillende hoeken te zien waren. Ook in de abdij was het heel druk, maar desondanks hebben we rustig rond kunnen kijken en lopen en alles op ons gemak kunnen bekijken. Indrukwekkend mooi, dat wel. Al die stenen naar boven krijgen en mooi pas neerzetten zodat het eeuwenlang blijft staan, dat is pas echte kunst.
Mont Saint-Michel

Na de abdij zijn we naar beneden gelopen via een andere route en daarna ons hotel gaan opzoeken. De terugweg was heerlijk, de zon is onze beste vriend gebleven deze vakantie. Af en toe een omkijken naar een nieuw uitzicht op de Mont Saint-Michel, de vele mensen die op de een of andere manier onderweg zijn naar of vanaf het eiland over de pier, of de uiterwaarden, allemaal goed en mooi. Het enige dat ik gemist heb was hoogwater. Helaas. Maar goed, dat is dan een reden om een keer terug te gaan en dan een hotelkamer te vinden op het eiland zelf. Uiteindelijk moet dat ook mooi zijn.
Nu ben ik ‘s avonds nog terug gelopen om de schemering en de zonsondergang te bewonderen en wat foto’s te maken van het eiland in de avond. De lichten gingen wel aan,maar ik was hopeloos underdressed, want met de zon verdween ook een heleboel warmte. Mooi om te zien hoe een hele bus Japanners richting eiland gingen met reflecterende jasjes aan. Er liepen ook mensen met fotoapparatuur om het plaatje van hun leven te gaan schieten. Het is ook erg mooi, de glinstering van het water, het eiland in de verte en al het leven daar tussenin. Dus heb ik ook maar wat foto;’s gemaakt, zonder statief en allerlei mogelijke instellingen en die foto's laten al mooi zien hoe mooi het daar is en waarom zoveel mensen heel; lang in de file gaan staan om daar te mogen en kunnen vertoeven.
Mont Saint-Michel

Het hotel was minder en in een mintkleurige kamer is het lastig slapen. De isolatie was prima in orde.




Meer foto's van Mont Saint-Michel op Flickr:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

Mooie zinnen (8) - Supertramp - Logical Song

maandag 20 december 2010

Tendentieus. Dat komt in me op bij dit nummer. Maar tegelijkertijd raakt de tekst me telkens weer en komt het gevoel van verlies in me op. Verlies van onschuld, van onbezonnenheid, van creativiteit. Het ingebakken gevoel dat uit de jaren 70 op de een of andere manier vast is blijven zitten in me.
Is onze samenleving er niet op gericht om zoveel mogelijk mensen tot redelijk dociele volgers te maken, gespeend van orginele gedachten. Het idee komt terug in het nummer van Pink Floyd: We don't need no education. En in nog zovele andere presentaties en opvattingen. Onlangs nog in een prachtige presentatie van RSA.org over onderwijs.

De regel tekst die dat samenvat in The Logical Song is deze:
Won't you sign up your name, we'd like to feel you're
acceptable, respectable, oh presentable, a vegetable!



Soms roept dat enorme weerstand bij me op. Lekker onaangepast zijn, dat is toch heerlijk!


Vakantie 2010 - Dag 17 - Villeneuve-Mons (17-8-2010)

donderdag 16 december 2010

Van Pamplona naar Villeneuve-Mons is een behoorlijke overgang. De tocht voerde langs een prachtige weg vanuit Pamplona naar de grens. Geen snelweg, maar een goed begaanbare weg die niet druk was, dus we konden lekker doorrijden.

De rest van de 400 km ging over wegen die we op de heenreis als bereden hadden. Het was nog spannend of we het adres wel zouden kunnen vinden aangezien nog TomTom nog Google Earth de straatnamen ter plaatse kende. Gelukkig bleek het een lekker overzichtelijk dorpje en we bereikten het huis zonder veel moeite. Aan de straatkant was er een blauwe dubbele poort waar we naar binnen konden, nadat die was geopend. kwamen we in een mooie ommuurde tuin/plaats met meerdere gebouwen. Het huis grensde ook aan de straatkant, en verder was er nog een grote schuur en enkele kleine gebouwtjes. Het huis was aan de buitenkant nog work in progess, maar de kalkzandsteen was mooi vrijgekomen nadat de smeerlaag was verwijderd. De luiken en kozijnen hadden een mooie fris-blauwe kleur en van binnen was het weliswaar laag (plafond) maar ruim. Ruim genoeg om er goed te kunnen leven.

De tuin bestond uit een grasveld dat zwaar dor was na langdurige droogte. Maar er waren veel terrasjes en ruimten om lekker in en uit de zon te zitten.

Marc en Emily waren goede gastheer en vrouw. We hebben gezellig buiten gekletst en gegeten. Ik heb samen met Marc de hond nog uitgelaten terwijl de dames gingen koken. De wandeling duurde een uur, en voerde langs langgestrekte wegen met velden al dan niet begroeid.

Na een voedzaam maal, arabisch kwa bereiding en geur en smaak, hebben we nog geruime tijd nagetafeld, tot het tijd was om naar bed te gaan. Lekker geslapen in een geïmproviseerd bed.


Geen foto's gemaakt!

Jarig

maandag 13 december 2010


En weer een jaar ouder!

Op deze dag, 13 december, in het jaar 1966 startte de woningbouw in de Bijlmermeer. Tis maar een weetje ;)

vakantie 2010 - Dag 16 - Pamplona (16-8-2010)

donderdag 9 december 2010

Na een reis van iets meer dan 200 km kwamen we iets na 1 uur in Pamplona aan. Ons hotel ligt op het hoogste puntje van Pamplona en kijkt prachtig uit over de nieuwe stad. De wijk waar we op uitkijken lijkt in de laatste 5 jaar gebouwd, zo nieuw ziet alles er uit. Keurige stad weer en de toegangsweg was al even fraai. Het lijkt wel of in het noorden van Spanje de afgelopen jaren veel is geïnvesteerd in infrastructuur en nieuwbouw. Prachtige snelwegen liggen door het land en maken reizen met de auto tot een genot. Je schiet lekker op en dat is fijn als je ver wilt reizen en veel wilt zien.
CIMG1811


Het patroon blijft nu hetzelfde. Om half twee zijn we klaar bij het hotel, we kunnen de auto parkeren maar de kamer is pas na 16.00u klaar. Of we zolang de stad in willen. Geen probleem, dat doen we namelijk altijd. De middag doorbrengen in de stad van bezoek, tussen 3 en half vier een flinke maaltijd eten liefst op een terras en dan uitdrijven tot in de vroege avond. Tussen 8 en 9 zijn we op de hotelkamer, lezen een boek, werken aan het dagboek, doen wat aan de e-mail (bijna overal gratis wifi beschikbaar tegenwoordig) en slapen maar. De ochtend rond half 9 opstaan, douchen aankleden, ontbijten en klaar voor vertrek. Op naar de volgende halte.


Wij liepen Pamplona in met een plattegrond van het hotel waarop de receptioniste netjes wat hoogtepunten had aangegeven. Naast het hotel bleek het archief van Navarra gehuisvest in werkelijk een juweel van een gebouw. Geopend door de koning zelf. Die weet hoe het hoort. Het is gloednieuw (2003) en moet een geweldige plaats zijn om te werken. We liepen er om heen en het werd alleen maar mooier. Aan de achterkant was een lange soort van boulevard aangelegd vanwaar je een schitterend uitzicht had over de nieuwe stad. Daar was ook ene trap naar beneden waarmee je meteen bij de ingang van de oude stad kwam, de plaats waar ook de jaarlijkse St. Firmin stierenrennen plaatsvinden. Wij hebben die route gelopen, helemaal bergop, die stieren zijn vast bekaf en het alles duurt met rennende stieren achter je aan zo'n 3 minuten. Wij hebben er wat langer over gedaan. De weg eindigt natuurlijk op de plaza de toros waar het stierengevecht plaatsvind.

Daarna hebben we door de oude stad gelopen, winkels bekeken, mooie panden gezien en wederom pelgrims naar Santiago gezien. Ook Pamplona ligt aan de pelgrimsroute en ons hotel heet zelfs Puerte del Camino: poort van de pelgrimsweg. Camino is de aanduiding voor de route naar Santiago. Ook hier weer schelpen op het wegdek, bewegwijzering en een herberg voor de pelgrims waar het weer druk was. Fietsers en lopers. Verbazingwekkend dat er zoveel mensen mee bezig zijn. Vandaag echt weer tientallen mensen gezien die de route liepen. Fantastisch.

Na een paar uur zijn we ondergedoken op het Plaza de Castillo een fenomenaal mooi een groot plein met prachtige gebouwen er om heen. Op een terras hebben we daar een heerlijke salade gegeten, patatas bravas en een ½ pollo met sla en frietjes. Het smaakte geweldig hoewel de serveerster ons probeerde te overtuigen van het feit dat we nogal veel bestelden. Het ging schoon op. Het is ons avondmaal. Op deze manier hoeven we 's avonds niet meer te eten.

Daarna gingen we de kathedraal bezoeken. Het is een prachtig gebouw maar helaas staat er een afschuwelijke neoclassisistische gevel voor die ze gelukkig aan het restaureren zijn. Die was aan ons oog onttrokken.
We begonnen met een expositie van kerkzilver en -goud, niet mijn favoriete onderdeel. Maar we eindigden wel spectaculair bij een wenteltrap van grote schoonheid, prachtig bewerkt met tegels met moors motief. Een lust voor het oog.
CIMG1706

Daarna gingen we het klooster binnen, waar wederom een keur aan kunst stond opgesteld. Maar ook verrassende ruimtes zoals een keuken met een hele hoge punt en vier schoorstenen in elke hoek. Het was, ondanks dat we er al weer veel gezien hebben, een bijzondere verzameling die we zagen van kazuifels, schilderijen, beelden met als grote bijzonderheid een verzameling nagebouwde muziekinstrumenten die op allerlei plaatsen in de kathedraal terug te vinden waren. Heel illustratief een nagebouwd instrument en een afbeelding van een beeld waar dat instrument werd bespeeld. Een bijzondere collectie. In die ruimte ook een restant van een houten verhoging, helemaal versierd, meet een stuk railing. Heel fraai en bijzonder dat ze dat zo verwerkt hadden. Op de foto;s komt de kleur niet helemaal uit de verf helaas.
De Kathedraal was soberder maar bezat een sacristie die in de 18de eeuw op een verschrikkelijke manier was versierd met felle kleuren en het was daarmee een enorme bonte kermis die mij niet zo aanspreekt. Een echte dissonant in zo'n sober gebouw. In de kathedraal draaide ook een diaserie die we eerder ook zagen van de diverse routes naar Santiago de Compostella. De fotograaf had na elke 11 stappen een foto gemaakt en die werken achter elkaar vertoond waardoor je een soort ...stop film zag van de verschillende routes. Er is er ook een die start in Maastricht. Toch eens gaan kijken waar dan precies en of die schelpen ook al zichtbaar zijn. Lijkt me iets voor een weekend.

Buiten stonden de klokken uit de torens opgesteld, met hun geschiedenis en jaartal. De restauratie betrof ook die klokken die majestueus stonden te blinken in al hun bronzen zijn.


Na dit overweldigende bezoek gingen we toch maar eens naar ons hotel en de kamer in ogenschouw nemen. We kregen namelijk een betere kamer dan we gereserveerd hadden, om onduidelijke redenen, maar het kost ons niets meer. Dan vinden wij alles goed. Bleek dat we een prachtige kamer hebben op de vierde verdieping, een suite, met maar een buur en een fantastisch uitzicht over de nieuwe stad. Een waardige afsluiting van onze reis naar Spanje die vandaag zijn laatste dag beleefd.
CIMG1777

Hierna gingen we opnieuw de stad in om de dagelijkse portie heladeria op te zoeken want een schepijsje hier is een ware traktatie. We moesten ook nog wijn voor L. scoren, die gaat de avond niet in zonder een natje in de koeling. Dus wij weer op pad, nog een stukje camino Santiago gelopen en door de straten gestruind. Uiteindelijk dan toch de wijn gevonden. Het werd steeds drukker in de straten van Pamplona want de avond is hier het moment om naar buiten te komen in een verantwoorde outfit en jezelf te laten zien. Van Gothic tot bejaarde. Het was een heerlijke sfeer en we kochten een helado van formaat, waarbij het ontzettend druk was, en we kozen een plekje op het Plaza de Castillo. Een heerlijk halfuurtje daar doorgebracht op de muziekkiosk. Dat bleek een favoriet object voor hele kleine ukkies die hun loop en klimcapaciteiten kwamen testen. Ondertussen trok half Pamplona aan ons voorbij. We zaten vol in de neergaande zon en het was er voortreffelijk.
Daarna nog even naar het mooie uitkijkpunt dat ons was aangeraden. Toen we daar naar toe liepen hoorden we al live muziek. Er stond een band te spelen op een pleintje onder de bomen. Het publiek was van alle leeftijden en de sfeer zat er goed in. De hoek om en daar waren op het hoogste bastion van de verdedigingswerken van Pamplona, met een gezellig terras, vol mensen en op het gras zaten groepjes jongeren. Het was een echte zomeravond, mild, gezellig, vriendelijk en toch ook uitgelaten. We genoten nog even van het uitzicht, liepen nog langs de Franse poort die de pelgrims naar Santiago binnenlaat in Pamplona en dat lag weer naast ons hotel. We waren rond. Letterlijk en figuurlijk, ook wat Spanje betreft.


Morgen weer bij Hendaye de grens over en dan is de cirkel echt rond. Het was hier heel prettig, en de laatste drie steden waren de mooiste en gezelligste. Goed om zo een vakantie af te sluiten.

Morgen naar Villeneuve-Mons naar een collega van L. die daar een huisje heeft.


Meer foto's van Pamplona op Flickr:

Created with Admarket's flickrSLiDR.


Kees Torn - Inkijkexemplaar

maandag 6 december 2010

Christian was zo aardig om mij dit boek te lenen nadat ik op een blogpost over Kees Torn op zijn weblog had gereageerd.

Ik vind lezen wat anders dan luisteren en kijken. Dat was ook de ervaring met dit boek. Veel van de gedichten / versjes die in het boek staan verdienen mogelijk meer aandacht dan ik ze gegeven heb. Er zitten taalkunstjes in die ik misschien niet helemaal heb doorgrond.
De bladzijden staan vol met gedachten die herkenbaar zijn, die ik zelf ook heb gehad, maar nooit op papier heb vastgelegd of doorgedacht. Een vreemd soort humor, maar evenveel tragiek spreekt uit de woorden die hij achter elkaar zet.

Prettig lezen voor het slapen gaan.

Er is een gedicht dat mij bijzonder raakt.
Ik weet wel dat ik een fervent tegenstander ben van schrijven in boeken. Ook niet met potlood. Vastleggen van gedachten of overpeinzingen kan zinvol zijn in de context waar ze zijn opgekomen, maar je schrijft niet in een boek. Dan moet je bij herlezing maar gewoon hetzelfde denken en als je dat niet doet, dan zal het wel niet zo belangrijk of enerverend zijn geweest als je eerder dacht.

In dit gedicht wordt een kant van schrijven in boeken getoond die nooit bij mij is opgekomen. En in de laatste regel wordt dat net zo makkelijk weer ontkracht en wint mijn eigen overtuiging weer aan kracht.
Vorm je eigen gedachten!

Streepjescode

Omdat je sinds de scheiding min of meer werd doodgezwegen

En de familie al mijn vragen steeds ontweek
Heb ik wat jou betreft zowat geen informatie losgekregen
Behalve dat ik sprekend op mijn vader leek

Maar toen ik jou wou leren kennen, werkte niemand tegen

En dat ik veel van jouw gedachten deelde, bleek
Ik had een geestverwant ontdekt dus kwam het uiterst ongelegen
Dat jij werd weggeteerd door kanker en bezweek

En alles wat je naliet, was een stapel oude boeken

En daarmee zit ik nu al jaren opgescheept
Ik sla er af en toe een open om er sporen in te zoeken
Soms is het een zin door jou met potlood onderstreept

Het is toch niet ondenkbaar dat ik via die methode

Alsnog iets over wie je was te weten kom
Je hebt per ongeluk een zelfportret geschetst in streepjescode
Al staat bij wat je onderstreepte nooit waarom

Had wat je las voor jou een zekere bekoring

Was het een tekst die iets teweegbracht in je geest
Was het om aan te halen bij een overhoring
Of zou het boek eerst van een ander zijn geweest?

vakantie 2010 - Dag 15 - Burgos (15-8-2010)

donderdag 2 december 2010

De ochtend eens anders begonnen, namelijk met een ontbijt in de stad in plaats van het hotel. 14,50 euro per persoon voor een ontbijt is nogal gortig vonden wij. Het dineren kost niet eens zoveel. Een alternatief gezocht dus. Genoeg tentjes in de stad gezien om ons geluk daar te beproeven. Het was wel fris zo vroeg op de ochtend, zeker uit de zon. Maar goed, we trokken er op uit en troffen ergens een cafetaria waar leven was. Wij naar binnen. Het was er redelijk chaotisch, maar dat kom je wel vaker tegen in Spanje. Een redelijke drukte en een mevrouw achter de toog. Het was zondagmorgen, Maria Hemelvaart, maar er waren al behoorlijk wat mensen op de been. En deze manier van ontbijten, koffie met een koek of zoet broodje, dat kunnen Spanjaarden net zo goed als ieder ander. Het scheelt boodschappen doen op zaterdag. We hebben koffie op en een croissant. Uiteindelijk is een ontbijt in een hotel toch beter. Je eet wat meer, rustiger, neemt een sjuutje en nog een en nog wat koffie, maar in zo'n vechtbar is het wat anders. We lieten het bij deze ene consumptie en vertrokken weer naar het hotel om de auto te pakken en op weg te gaan naar Burgos. Onderweg kwamen we enkele groepen jongeren tegen die geen slaap gehad hadden de afgelopen nacht en dat kon je merken aan hun manier van lopen en bewegen, hun luidruchtigheid of hun slaperigheid. De zaterdagavond en -nacht was goed voor hen geweest blijkbaar!
Jacobsschelp op een muur in de straat
De reis naar Burgos was kort en verliep zonder problemen. Onderweg nog een kopje koffie gedronken in een overvol cafeetje en dat was het dan. We reden over de Autovía Camino de Santiago, de route naar Santiago dus, alleen reden wij tegenovergesteld. Op sommige stukken zag je vanaf de snelweg de pelgrims lopen richting Santiago. Fascinerend hoeveel mensen dat doen.
In Burgos reden we meteen naar het hotel dat volgens de beschrijving op de website van Booking.com tegenover de kathedraal gelegen was. En dat klopte. We konden de auto tot bijna voor de deur brengen, checkten in en kregen toegang tot de garage. Prettig, want dan staat alles achter slot en grendel.
Uitzicht
Het hotel ligt prachtig tegenover de kathedraal en onze kamer kijkt er recht op uit. Dat is een uitzicht zoals in de folder zou kunnen staan. Je droomt er wel eens van. Nou, de reistas in de kamer gezet, de rugzak met relevante spullen geladen en we gingen en route in Burgos. Burgos heeft 175.000 inwoners en is daarmee wat groter dan León. De stad had de zon boven zich en af en toe een wolk, maar de hele dag straalde eigenlijk alles. Het was er levendig en vrolijk. Hier en daar zagen we opnieuw pelgrims lopen en de jacobschelp kom je op sommige wegen in de stad tegen. De route naar Santiago loopt dwars door Burgos. Laat in de middag zagen we dat vlak bij ons hotel een herberg is waar de pelgrims kunnen overnachten. Mooi om te zien hoe sommmige verwelkomt werden door mensen die er al voor de deur stonden na hun spullen er achter te hebben gelaten. Het moet toch bijzonder zijn om zo'n toch te maken en dan regelmatig dezelfde mensen weer tegen te komen in de volgende halteplaats, Ieder in zijn eigen tempo natuurlijk, maar het was mooi om dat te zien. Verbondenheid onder de peregrino's zal ook wel groot zijn, want het is een hele onderneming. Vanuit Burgos moet je toch nog een slordige 500 km lopen. En dat is niet bepaald een eitje.

Pelgrims op weg
We liepen door het prachtige Burgos, heel sfeervol en druk op deze zondag. Het Plaza Mayor was lekker bezet met terrassen en banken, het gonsde er van het leven. We liepen langs het standbeeld van de lokale held El Cid en langs de rivier. Het zag er allemaal goed en verzorgd uit, er was aandacht aan alles besteed, en dat zie je. Daarna weer richting stad, langs de oude stadsmuur, naar een kerkje, over een deel van de camino de Santiago, door een smal en druk straatje waar het levendig was van de mensen die aan de koffie stonden, binnen en buiten. Weer de Plaza Mayor op en daar even een lunch gebruikt. Heerlijk op het terras, in het zonnetje hebben we daar een klein uurtje doorgebracht. Toen weer een lange wandeling langs de rivier, door een prachtig overboomd laantje, de stad weer in, weer langs een geweldig mooi stuk stadsmuur, een poort door, waar weer pelgrims liepen richting Santiago. Opnieuw de camino dus. Wij de stad weer ingelopen, langs het geboortehuis van El Cid, en toen de kathedraal in.

Standbeeld El Cid
Het is niet onze eerste kathedraal (en het zal ook niet de laatst zijn) maar ook deze kerk blonk weer uit door een rijkdom en pracht, maar tegelijkertijd een religieuze beleving. De kunst droop van de muren, altaren en kapellen, El Cid ligt er begraven, er is een klooster met een bovengalerij met kapellen en een onder galerij met de bouwgeschiedenis. Er stonden prachtige modellen van de eerste kerk en de huidige kathedraal. Het was echt een avontuur om daar rond te lopen. Van alles kwam je tegen en als je dacht dat je alles gezien had dan was er weer een doorkijkje, een prachtig stuk glas in lood, fantastische schilderijen, o.a. Van Jan de Beer, moet een Nederlander zijn, maar ik ken um niet. In wikipedia blijkt het een Antwerpse maniërist te zijn. Hoe dan ook, van verrassing naar verbazing en weer terug.


CIMG1605
Na nog een stukje camino die langs de herberg van de pelgrims leidde, zijn we weer in het hotel beland. Pijn aan de voeten, maar Burgos is een aanrader voor iedereen, zeker met dit hotel zo in het centrum van de oude stad. Morgen eens kijken of Pamplona ook zo interessant is.

Meer foto's van Burgos op Flickr:


Created with Admarket's flickrSLiDR.


 
links, tags en widgets - Templates para novo blogger