Boeken schrijven - slot

zondag 15 oktober 2017

Afgelopen september is de laatste hand aan de drukproef gelegd. Daarna hebben we nog gewerkt aan de layout van de kaart die los in het boek komt. Daarmee is de hele voorbereiding dan toch tot een eind gekomen...

Wanneer ben ik begonnen met dit onderzoek? Zelf schrijf ik ergens in dit weblog over 2004 en ergens ander noem ik 2002. Het is duidelijk dat ik mijn eigen geschiedenis niet al te best vastleg. In 2002 begonnen John Boeren, Berry Moonen (+ 2004) en ik met de website www.snoerman.org. Ik weet dat dat een platform was waarop ik mijn bronnen over Udenhout met de wereld wilde delen. Logischerwijs zou ik daarom voor dat jaar met het onderzoek moeten zijn begonnen. Het onderzoek bestond uit een niet direct gedefinieerd doel. Hoe dan ook, ergens in het begin van de 21ste eeuw heb ik de beslissing genomen om zo systematisch mogelijk de bronnen over Udenhout te transcriberen of op zijn minst vast te leggen. Daar is dan een grote bevolkingsreconstructie uit ontstaan die ergens in het midden van de 19de eeuw begint en terug gaat tot ergens in de 13de eeuw. Daaraan gekoppeld, zoveel mogelijk, de bronnen waar deze personen in voorkomen. Allemaal onder voorbehoud en ik verras mezelf nog steeds doordat ik aannames heb gedaan die ik niet gedocumenteerd heb. Zo leer je in de loop van het onderzoek en doe je heel veel dingen dubbel, driedubbel of X-dubbel.

In februari 2015 begon ik met het schrijfwerk. In het begin betekende dat niet meer dan het op een rij zetten van de hoeves die aan bod konden komen. Daarna heel summier wat bij elkaar sprokkelen maar het werd vooral een race om nog zoveel mogelijk open eindjes aan elkaar te knopen. Weg systematiek en welkom chaos! Wel een heel prettige chaos. Blijkbaar is dat een situatie waar ik me comfortabel in voel. Paniek, zweetaanvallen en opperste concentratie wisselen elkaar af. Tot op het laatste moment, als je merkt dat een legenda bij een kaart in het boek niet is opgenomen... Die misser kon nog worden hersteld!

Het boek is een trendbreuk met de andere boeken die het schrijversteam van Heemcentrum 't Schoor de afgelopen 25 jaar heeft gepubliceerd en geschreven. Het is geen makkelijk leesboek. Een aantal hoofdstukken zijn taai en bevatten veel informatie die niet altijd op een soepele manier geschreven zijn. Het is dan ook vooral een naslagwerk. Voor veel bewoners van Udenhout een boek waarin ze kunnen lezen hoe lang er al mensen wonen op de plek waar nu hun huis staat. Het boek biedt een basis voor verder onderzoek, voor interpretatie van het ontstaan van het dorp. Het is in dat opzicht een uniek boek omdat het voor meer dan de helft van Udenhout een geschiedenis vertelt die tot de eerste helft van de 14de eeuw teruggaat.

Het was een heidens karwei. En dan heb ik het alleen over mijn eigen deel. Naast mijn bijeen gesprokkelde informatie uit de late middeleeuwen en nieuwe tijd is er een aanzienlijke hoeveelheid gegevens verzameld over de huidige situatie. Dat deden met name Frank Scheffers voor het Biezenmortelse deel en Kees van Kempen voor het Udenhoutse deel. Zij hebben de lijn naar het heden doorgetrokken daar waar ik genoegen neem met een aansluiting op de kadastergegevens van 1832.
Daardoor is het boek een prachtig naslagwerk geworden. Er is veel op aan te merken en mijn enige hoop is dan dat mensen vast gaan leggen wat er niet goed is. Of dat tenminste melden bij mij of Heemcentrum 't Schoor.
Verder heb ik dankbaar gebruik gemaakt van het vele voorwerk dat Wim de Bakker al decennialang doet met het toegankelijk maken van het Oisterwijkse schepenprotocol. Om over de hulp bij het transcriberen van de Bossche schepenakten maar te zwijgen. Daar bood Mark Vermeer de helpende hand. Daarbij komt nog het werk van talloze anderen die al eens eerder onderzoek hebben gedaan naar Udenhouts verleden en dat hebben gepubliceerd.


Als je nou denkt dat het onderzoek klaar is, dan heb je het mis! Er is nog een berg werk te verzetten. Gelukkig heeft 't Schoor heel veel informatie vastgelegd in de Udenhout Wiki, onderdeel van de TilburgWiki. Daar gaan we straks geleidelijk aan de oude en nieuwe gegevens een plaats geven zodat het onderzoek nog levend blijkt. Dat kan ook de plaats zijn waar kritische lezers en onderzoekers aanvullingen en verbeteringen kunnen indienen of zelf plaatsen. Zo krijgt het onderzoek naar laat-middeleeuws Udenhout ook een digitale en beter vindbare plaats.

Het hele proces dat sinds het voorjaar van 2015 is gaan lopen heeft heel erg veel tijd en energie gekost. Allemaal goede energie. Het was en is een prachtige belevenis om losse gegevens te zien groeien tot teksten en inzichten, nieuwe "feiten". Het is dat creatieve proces wat het uiteindelijk al die jaren interessant houdt. Het combineren van informatie uit bronnen tot iets nieuws, tot iets wat nog niemand eerder heeft gedaan of bedacht. Foutloos? Zeker niet. Er is altijd ruimte voor verbeteringen. Er zijn nog genoeg bronnen te onderzoeken. Maar nu een streep trekken en eens kijken waar je het voor doet en dat ook aan anderen te laten zien, dat is prachtig.

Geschiedenis herschrijf je steeds opnieuw. Nieuwe informatie, nieuwe inzichten, andere context, het maakt de oude informatie steeds opnieuw levend en levert nieuwe zienswijzen op. Fascinerend. Mooi om daar deel van uit te kunnen maken. Het dorp Udenhout (en Biezenmortel) heeft een unieke geschiedenis. Nu kunnen meer mensen daar kennis van nemen. Beter wordt het niet.

En ik ben nog lang niet klaar... ;)

Eerder blogs over mijn onderzoek:
24 november 2008
15 december 2011
24 februari 2015
2 september 2016
10 december 2016

Boeken lezen in de vakantie

maandag 4 september 2017

Het is alweer heel lang geleden dat ik een blogpost heb geschreven. Nu, zo na de vakantie, nadat ik weer een serie boeken heb gelezen voel ik de behoefte om dat in ieder geval even vast te leggen, vooral ook voor mezelf.
.
Sluipend gif - Corine Hartman
Dit boek was wel intrigerend maar uiteindelijk haalt het maar net de voldoende. Ok, deze vrouw heeft problemen en gaat er mee aan de slag. Dat is natuurlijk lovenswaardig. Uiteindelijk is het een heel onhandige situatie waar ik te weinig herkenbaars in zie en waar ik me dan vaak aan ga storen. Misschien is het wel herkenbaar, maar stoort me dat nog meer. Al die onhandigheid die zo makkelijk voorkomen had kunnen worden door je hersens te gebruiken. en een vraag meer te stellen. Vul niet voor anderen, vraag er naar!

De droogte - Jane Harper
Een goed boek. Spannend, interessante personages en goed geschreven/vertaald. Het Australische platteland, the Outback, is een weinig vergevingsgezinde omgeving. Het klimaat kan er genadeloos toeslaan en dat heeft ongetwijfeld zijn weerslag op de mensen die er wonen. In dit boek keert iemand terug uit de stad naar zijn geboortestad vanwege een begrafenis. Het verhaal ontspint zich als een walk down memory lane, maar niet bepaald op een prettige manier. Oud zeer en relaties. Waar heb ik het meer gelezen. Steengoed boek!



Goede dochter - Karen Slaughter
Op de een of andere manier kon ik niet goed in het verhaal van dit boek komen. De twee dochters waar het over ging irriteerden me eigenlijk allebei. Bovendien schrijft Slaughter in dit boek met zoveel niet relevante uitwijdingen of erg wijsneuzerige uitwijdingen dat ik me te vaak permitteerde om stukken tekst over te slaan. Stick to the story, dacht ik dan. Ik heb ondertussen redelijk wat boeken van haar gelezen maar dit is er een die ik niet snel zal aanbevelen bij anderen.

Jager - Lars Kepler
Aan Kepler kun je over laten om een goed boek te schrijven. Het onderwerp, de vorm, is vaak herhaalbaar. Zo veel variatie is er niet. Ook dit keer is er weer iemand helemaal van de wereld geraakt door een verstoorde en gestoorde jeugd. Een onjuist verhaal bepaalt zijn keuzes. Die leiden tot een aantal moorden. Het is goed geschreven en ook spannend. De dader blijft niet to het ind toe onbekend, maar dat mag de pret niet drukken.

Draai je niet om - Tove Alsterdal
Aardig boek met een horror-randje. Nieuwbouwwijken op plekken met een gestoorde geschiedenis. Het was ook aardig om te lezen hoe de hedendaagse rationele mens nog steeds van streek raakt van op het eerste oog onverklaarbare gebeurtenissen en verhalen uit het verleden. Alles blijkt veel aardser dan het leek. Letterlijk. Ik denk niet dat iemand spijt krijgt van het lezen van dit boek.

Kleine zwarte leugens - Sharon Bolton
Dit is denk ik het beste boek dat ik heb gelezen in de afgelopen 4 weken. Het verveelde geen moment, geloofwaardig en mooie karakterbeschrijvingen van de personen die er een rol in spelen. Het verhaal speelt zich af op de Falklandeilanden. Eilanders zijn bijzonder en hoewel ik er geen ben kreeg ik wel een aardig beeld van de afhankelijkheid die je als inwoners van een eiland hebt van elkaar en de gemeenschap. Dat is overigens een thema dat in meer boeken voorkomt, zeker als het zich in de dorpen in het Amerikaanse Mid-Westen afspeelt. Dat is een vergelijkbare situatie. Aanrader!

100 jarige man die uit raam klom en verdween - Joan Jonasson
Toen ik begon met lezen had ik links en rechts gehoord dat dit boek de moeite waard was. Het was wel meteen raak, ik kwam snel in het verhaal en ik vond het hoogst amusant. De vergelijking met Forest Gump kan gemaakt worden. Het is een origineel verhaal, goed geschreven en heel geestig. Niets over the top, gewoon mensen zoals jij en ik, die wel ieder een bijzondere keuze gemaakt hebben. De hoofdpersoon is een kranige oude man die het leven leidt zoals hij vindt dat het geleid moet worden. Ook al is ie net 100 geworden.
Leuk boek om te lezen.

Selfies - serie Q - Jussie Adler Olsen
Het komische viertal in de kelder van het politiebureau in Kopenhagen lost wederom een aantal cold cases op. Deze keer gaat Rose, een van de vier, er bijna aan onderdoor. Voor dit boek geldt wat ik wel vaker heb: een persoon die de weg kwijt is zit mij op de een of andere manier niet zo lekker. Dit verhaal wordt er behoorlijkk door gedomineerd en dat maakt hte neit tot de beste uit de serie Q. Wat mij betreft dan. Maar het is nog steeds de moeite van het lezen waard.

Chaos - Patricia Cornwell
Het bijzondere van dit boek vond ik de setting in de tijd. Het beschrijft redelijk minutieus een dag en nog wat uit het leven van een vrouw die werkt of verbonden is aan de univeristeit van Boston. De bchrijving van de omgeving, waarschijnlijk heel herkenbaar voor die er woont, werkt of heeft gestudeerd, zaten me af en toe in de weg, maar ach, die kun je dan ook gewon overslaan.

Beschadigd - Felix Frances
Een boek over de paardensport! Wie had gedacht dat ik dat nog ooit zou lezen. Het is een soort van detective verhaal die de bijna onontkoombare schande van dopinggebruik als thema heeft. De paardensportbond van Engeland heeft detectives in dienst, of huurt ze in, om de diverse aspecten van de sport in de gaten te houden of doelgericht te onderzoeken. Een sport waar zo veel geld in omgaat en zoveel op gewed wordt heeft een potentie van fraude in zich.

Duul58: dubbel correct

dinsdag 13 december 2016

Vandaag, op 13 december 2016, komt de teller van mijn leven op 58 te staan. Een mooie leeftijd die nog steeds iets van kracht heeft. De jonge glans is al een tijdje verdwenen en de harde rimpels zitten nog op enige afstand. Het is allemaal nog toonbaar.

Na de eerste schuchtere schreden op het internet dat je nog via een inbelmodem betrad ergens in 1998 bleek een internetnaam geen overbodige luxe. Vele jaren geleden koos ik als internetnaam Duul58. Ik heb een bijzondere, weinig voorkomende voornaam, waar ik nog steeds erg blij mee ben, maar ik vond het toch nodig om die om te draaien.

Dit was niet mijn eerste online naam, maar na wat vergeten wachtwoorden en foute keuzes werd het dit: een omgekeerde voornaam en het jaar van mijn geboorte in verkorte vorm. Er zijn meerdere internetnamen die op deze wijze tot stand zijn gekomen. Niets nieuws of bijzonders onder de zon. Met name de toevoeging van geboortejaar of -datum zie je vaker naarmate het aantal internetgebruikers toenam.

Komend levensjaar is mijn online naam voor het eerst én voor het laatst dubbel correct. Daar krijg ik geen extra punten voor, altijd jammer, maar zelf vind ik dat wel grappig.

What's in a name!? Nou, mijn leeftijd.

Boeken schrijven - vervolg

zaterdag 10 december 2016

Drie maanden geleden schreef ik over het grote project waar ik met de collega's van het schrijversteam van Heemcentrum 't Schoor mee bezig ben: het beschrijven van de oudste geschiedenis van het dorp Udenhout rondom het ontstaan van de hoeven/boerderijen in de 14de eeuw.

Ondertussen is er al veel gebeurd, maar het is natuurlijk nooit genoeg! Het onderzoeken, combineren en enigszins begrijpelijk opschrijven van mijn deel van het onderzoek vergt veel tijd en energie. Concentratie is nooit mijn sterkste punt geweest en dat blijkt nu opnieuw een hinderlijk beletsel. In het verlengde daarvan volgt de constatering: ik ben de man van de sprint. Dat was ik in mijn kortstondige sportieve leven al overduidelijk, maar het blijkt ook in mijn werkzaam leven een niet te ontkennen eigenschap. Wat betekent dat? Ik kan een hele avond of middag achter mijn beeldscherm zitten, lekker hoppend van het een naar het ander. En dan opeens, op een niet te bepalen tijdstip, komt er productie. Blijkbaar zijn er bitjes en bytejes in mijn hoofd op een plek gevallen waar ze energie en betekenis maken en er komt zowaar een coherent verhaal uit mijn stuntelend typende vingers. Het blijft een verbazingwekkend proces. Het betekent wel dat ik veel uren nodig heb om een pagina tekst te schrijven.

Daarnaast ben ik de man van het laatste moment. De echte scherpte ontstaat vlak tegen of net over de deadline. Dat ik al maanden bezig ben met een boek dat pas in augustus 2017 klaar hoeft te zijn is een onwerkelijke situatie voor me. Dat heb ik in het verleden wel eens manmoedig geprobeerd, maar het kwam nooit goed van de grond. Alles werkt in een trager tempo als ik nog ver van een deadline afzit. Het wordt ook niet echt creatief vanwege de ontbrekende druk. Maar in dit geval ontkom ik er niet aan.

In het schrijversteam hebben we al een heleboel boeken geschreven en in de meeste gevallen was mijn bijdrage een hoofdstuk, een overzichtelijke opdracht. Daar was ook planning voor nodig zeker als er onderzoek voor nodig was. Maar nu draag ik dit boek voor het grootste deel. Die verantwoordelijkheid voel ik ook zo. Ik kan voor mezelf wel de enorme spanning en nonchalance permitteren, maar niet voor de medeschrijvers die anders in elkaar zitten en ook moeten schipperen met hun tijd.
In dit proces hebben we enkele deadlines afgesproken omdat het binnen een team nodig is dat iedereen op de hoogte blijft en de voortgang zichtbaar moet zijn en besproken moet worden. Half januari is er opnieuw een deadline: dan moet de eerste versie van de tekst klaar zijn.

Hoewel ik in de afgelopen drie maanden echt niet stil heb gezeten en van veertig van de huidige lijst van zestig hoeven de eerste concepttekst geschreven heb, vormen de resterende twintig hoeven een gebergte met enkele lastig te bereiken toppen. Voor een paar van die hoeven ben ik al goed op weg en die red ik zeker op tijd. Maar een aantal blijven onbereikbaar en zullen volgend jaar nog veel tijd en onderzoek vergen. Het worden drukke weken rondom de feestdagen waar ik vele uren achter beeldschermen weggedoken zal zuchten en steunen.

Dat laatste moet je niet te zwaar nemen, want elke regel die op papier komt gaat eveneens gepaard met plezier en het genot van de ontdekking.

Gelezen boeken (4)

dinsdag 18 oktober 2016

Ik slaag er in om het lezen van boeken nog vol te houden in de nasleep van de vakantie. Daar ben ik zelf best trots op. Er zijn zoveel andere verleidingen, maar lezen blijft een mooie manier van ontspannen. En af en toe lees je wat moois!

24 dagen van Guillaume Musso
Een boek dat begint als een belofte. Een retespannend verhaal met een mooi, oorspronkelijk onderwerp: de tijdmachine. Maar dan anders. Er komt ook een vuurtoren in voor en zoals we allemaal weten beloofd dat niet veel goeds. Een type gebouw dat in vele spannende verhalen een rol vervult. In dit geval vond ik het idee van het boek echt origineel. Ik werd benieuwd naar het vervolg en vooral het einde natuurlijk. Hoe gaat dit aflopen? Een mens die telkens 24 uur "leeft" en dat 24 dagen in een periode van 24 jaar. In sneltreinvaart door de geschiedenis van de afgelopen kwarteeuw. De wil om te weten hoe het verhaal afloopt was de belangrijkste reden om te blijven lezen. De stijl van het boek vond ik niet best. Weinig origineel of spitsvondig, gewoon schrijven zoals ik dat ook zou doen. Het einde van die boek vond ik ronduit teleurstellend! Wat een zwak einde van een idee dat zoveel potentie heeft! Ik trok een parallel met een bloedstollend verhaal dat er mee eindigt dat alles een droom was. Nee, zwak zwak zwak. Dat is mijn oordeel.

Huidpijn van Saskia Noort
Zoals de lezer van dit blog weet, is dit niet mijn eerste Saskia Noort. Dat krijg je als er een hele serie verhalen van haar hand op de e-reader staan. Bij elk van haar boeken heb ik het idee dat ik het al gelezen heb. De vraag blijft: is dat zo of lijken de verhalen gewoon heel erg op elkaar? In dit geval moet mij van het hart dat dit het eerste boek was dat ik echt goed uitgewerkt vond. Het verhaal hield me goed bij de les en ik wilde weten hoe dit af zou lopen. Bovendien in een prettige stijl geschreven. Ik zou het mensen aanraden om te lezen. Leuk!

Afgunst van Saskia Noort
Opnieuw een kort verhaal dat maar weer eens laat zien dat afgunst, naijver en jaloezie geen emoties zijn waar een mens gelukkig van wordt. Mislukte liefde is wel een favoriet thema van Saskia Noort. Wederom een gekwetste geliefde die niet verder komt in het leven. Altijd jammer. En dat met zoveel zelfhulpboeken in de schappen van de boekhandel! Leuk tussendoortje, dit boek.

Alleen in Berlijn van Hans Fallada
Een boek met een verhaal zo bleek aan het eind van deze uitgave. Geschreven in 1947 en die sfeer ademt het boek ook. De kleine man/vrouw en het kleine verzet tegen het Naziregime. Ik vond het een heel mooi boek. Zonder poespas, zonder opsmuk, zonder gezocht leed of opgeklopte emoties. Het leven gaat door, ook al woon je in Nazi Duitsland. Ook al desintegreert de hele samenleving.
Wat mij vooral aansprak was de beklemmende sfeer van verraad dat overal aanwezig was en echt loerde. Feind hört mit! Ook als je aan de goede kant van de streep streed. Knap geschreven door een gekweld mens. Dat komt aan het eind van het boek ook nog even voorbij. Aanrader!

 
links, tags en widgets - Templates para novo blogger