Doen is de beste manier van denken

zondag 28 september 2014

Het filmpje met deze titel kwam gisteren voor het eerst voorbij op mijn tijdlijn van Facebook. Het sluit aan bij mijn eigen gedachten over hoe onze samenleving en organisaties omgaan met creatief denken. Ik heb geen duidelijk beeld noch een plan om het allemaal anders en beter te maken. Eigenlijk denk ik ook dat het daar nou juist om gaat: de ruimte om een onduidelijk plan te hebben. Beloond worden voor falen en fouten en daarvan leren. Intrinsiek leren. Dus niet iemand die jou komt vertellen dat je de zaken zo en zo moet aanpakken of die je dingen verbiedt. Waarmee ik niet beweer dat regels onzinnig zijn, of dat iedereen maar eigen regels moet hanteren. Nee, dat levert alleen maar (meer) machtsmisbruik op. De juiste balans, dat is het beste en tegelijkertijd het moeilijkste.

Dat klinkt als de ideale wereld die niet bestaat. Ik begrijp dat structuur, regels en controle nuttige hulpmiddelen zijn om vooruit te komen of om processen efficiënt in te richten waardoor er een goed (en goedkoop) product ontstaat. We staan wat dat betreft op de schouders van eerdere generaties die dat mee vormgegeven hebben.
Maar er bestaat spanning tussen controle en vrijlaten. Wat is de goede balans? Sommige mensen varen wel bij en zijn gelukkig in een goed gestructureerde omgeving. Niets meer aan doen. Anderen willen voldoende structuur om prettig te kunnen leven. Helemaal goed. Weer anderen hebben veel meer vrijheid nodig om productief en gelukkig te kunnen zijn. De mensheid is geen soort waarvan elk individu over dezelfde eigenschappen beschikt. We zijn een zeer gevarieerde soort die juist door die veelzijdigheid gecombineerd met een (aan)gepaste organisatievorm zijn gekomen waar we nu zijn.

Dit filmpje sluit helemaal aan bij een filmpje van het RSA over de tekortkomingen van ons onderwijssysteem. Hoe waardevol standaardisatie ook kan zijn in een productieomgeving, hetzelfde gaat niet op voor mensen. Gestandaardiseerde tests maken en alle kinderen daar aan te onderwerpen en daarop te beoordelen is niet goed. Daarmee creëren we eenheidsworst en ondermijnen we de kracht van flexibiliteit en aanpassingsvermogen.
Vooruitgang is niet het cultiveren van het gemiddelde maar het stimuleren van verandering. De mensheid bestaat omdat ze in staat is zich aan veranderingen aan te passen. Diversiteit, erkennen van verschillen, leren omgaan met verschillen, leren omgaan met veranderingen, dat zou een belangrijk onderdeel moeten zijn van het onderwijssysteem.

Op steeds meer terreinen is er een streven naar alsmaar verdergaande standaardisatie vaak vanuit een economisch oogpunt met een sterke machtcomponent. De variëteit aan gewassen die het ecosysteem aarde nou juist zo aantrekkelijk en sterk maakt moet aan banden gelegd worden op het gebied van voedselgewassen volgens de producenten. Dat is het denken dat ons verder weg brengt van een toekomstbestendige wereld. Dat wil opnieuw niet zeggen dat de heersende opvatting dat op ecologisch gebied een soort van status quo nagestreefd dient te worden goed is. Integendeel. De natuur in al haar facetten bestaat nog omdat zij in staat is zich aan te passen en te veranderen. Deal with it.
Als reactie, heel eigen aan de mens want dat soort dualisme brengt pas echt vooruitgang, ontstaat er telkens weer een tegenbeweging als er ergens teveel macht in te weinig handen komt.

In onze tijd zitten heel veel mensen zo gevangen in structuur en zekerheid dat verandering ze beangstigd. Dat is iets wat we volgens mij overal rondom ons zien. Er verandert ontzettend veel in onze samenleving en in de wereld en mensen zijn slecht toegerust om daar constructief mee om te gaan. Repressie is de norm. Of restauratie: terugverlangen of zelfs teruggaan naar hoe het was. Dat laatste is in alle gevallen je reinste onzin. Je kunt niet teruggaan in de tijd. Nooit. Je kunt hoogstens een eigentijdse nieuwe oplossing bedenken voor problemen. Samenlevingen waar religie domineert en politieke systemen die veel macht in handen van een kleine groep leggen zijn het meest bevattelijk voor opvattingen die alles willen houden zoals het is/was.

Ik ben ondertussen al associërend behoorlijk ver afgedwaald van de boodschap van het filmpje. Mijn commentaar/kritiek op de opvattingen in het filmpje is en blijft dat niet iedereen voor deze aanpak geschikt is en dat we dat aspect niet uit het oog mogen verliezen. Van de andere kant moeten we blijven kijken en bewegen naar organisatiemodellen en waarderingssystemen die recht doen aan de ieder van ons ook zij die niet (goed) passen in de bestaande rigiditeit maar wel een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan de organisatie of samenleving. Dan is standaardisatie en gelijkschakeling de slechtst mogelijke oplossing.

De boodschap blijft: loslaten. Als je alles loslaat heb je twee handen vrij om de toekomst te grijpen.



Gerelateerde blogposts:
Het moet nog steeds anders
Visie op de toekomst van Jef Staes
Leren moet anders
Mooie zinnen (8) - Supertramp - Logical Song
RSA Animate - Changing Education Paradigms

Herkomst illustratie:
http://academievoororganisatiecultuur.nl/wp-content/uploads/2013/07/goede-voornemens.jpg]

De stad zorgt voor recreatieve mogelijkheden - een aanrader

donderdag 28 augustus 2014

Tijdens de reis door Spanje kwam ik in twee steden terecht waar de gemeente werk had gemaakt van de publieke ruimte.


De eerste keer liep ik langs de oevers van de Pisuerga in Valladolid. Een rustgevende strook die volop gelegenheid bood tot wandelen, rennen, joggen, sporten en bewegen. Er lag ook een strand om weer bij te komen van je inspanningen. Die ruimte werd volop gebruikt door allerlei leeftijdsgroepen die zich bezig hielden met het uitlaten van hun hond, het bewegen op toestellen, voetbal, basketbal, volleybal en het soezen op een bankje in de avondzon. De inwoners van Valladolid profiteerden volop van de trapveldjes, grasvelden, verharde paden en het strand met paviljoen. Openbare ruimte zoals die hoort te zijn: voor iedere bewoner.


In Valencia was het zo mogelijk nog mooier. De Turia liep tot eind jaren 50 midden door de stad maar de ernstige overstromingen noodzaakten het stadsbestuur om de rivier te verleggen. De oude bedding van de rivier hebben ze vervolgens ontwikkeld tot een groen lint midden door de stad waar het verkeer op hoogte langs raast. Maar daar heb je nauwelijks last van. Door dit slimme idee is een recreatieve strook ontstaan die echt door iedereen wordt benut. We hebben een behoorlijk stuk gelopen en vertrokken vanaf een soort oase waar de oude brug nog in functie lag, omzoomd door palmbomen waardoor je je in een andere wereld waande. Daarna volgde een kermisterrein dat overliep in een verhard stuk waar zwaardvechters en dansgroepen driftig gebruik van maakten.


Ook hier liep, wandelde en rende iedereen naar hartelust in eigen tempo en met eigen doelstellingen vrolijk over de paden. Een zee aan ruimte. Een trommelband oefende het repertoire, jong en oud zat op grasvelden al dan niet met een verliefde blik in de ogen. De trimtoestellen en sportschoolapparaten kregen nauwelijks rust en werden voortdurend getest. Er was ook ruimte voor natuur! Een fantastisch gezicht waar een mens blij van wordt. Geen gedoe, geen territoriaal gedrag, onaangenaamheden of wat dan ook. Openbare ruimte in optima forma. Een eye opener. Daar moesten we in Nederland ook eens meer ruimte voor maken.
Hieronder een aantal foto's van beide wandelingen.








Een tijdmachine in Granada

zondag 24 augustus 2014


Al wandelend door Granada kwamen we door dit straatje, de Calle Caldereria Nueva. Het leek net of ik 35 jaar terug in de tijd ging. De tijd waarin indiastof, wierook, leer en oosterse producten tot de basisbehoefte van mij en de omgeving waarin ik vertoefde hoorde. Het rook er heerlijk en op de een of andere manier kwam het allemaal heel vertrouwd over.


Het was gezellig druk in het straatje. Naast de toeristen liepen er ook leeftijdsgenoten of een tikje ouder die duidelijk dezelfde sensatie proefden als ik. Even een walk through memory lane. De verleiding was groot om een bloesje van Indiastof te kopen maar ik wist me te beheersen.
Het rook er heerlijk naar de verschillende producten, leer, wierook maar ook parfums die overal verkocht werden. Het straatje liep langzaam omlaag en er waren diverse eettentjes met een Noord-Afrikaanse keuken te vinden.

Die kans lieten we niet onbenut en we liepen op goed geluk een Marokkaanse eettent binnen. In een sfeervolle omgeving zei de ober dat hij wel een paar lunchgerechten voor ons ging maken. De lunch die hij bereidde blonk uit in eenvoud en tegelijkertijd kregen onze smaakpapillen een traktatie te verwerken. Het smaakte zo ontzettend goed dat we als blije guppen het pand weer verlieten.

Een fijn weerzien :)

Parkeergarages in Spanje

vrijdag 22 augustus 2014


Hier staan we voor de deur van een autolift die ons vehikel vanuit de parkeergarage onder het hotel in Valladolid weer naar de begane grond moest brengen. Het is allemaal behoorlijk smalletjes. Uiteindelijk blijkt dat mee te vallen, de auto past er best goed in, grotere auto's kunnen er ook in, maar het doet er claustrofobisch aan.
Het is een kwestie van blind vertrouwen hebben in de techniek want eenmaal in de autolift kun je geen kant meer op. Het is zelfs de vraag of je daar wel telefonisch bereik hebt. Dat hebben we niet getest aangezien we druk bezig waren om ons niet al te druk te maken. Het liep allemaal goed af. De autolift kwam uit in een smal straatje (waar we de dag daarvoor al met een keertje steken pas in de autolift konden met de auto) waar ook ander verkeer doorkomt. Er kan zomaar een andere auto klaar staan om er in te rijden. Dat was bij ons gelukkig niet het geval... Alles bleek veilig!

Van Vallodolid ging de vakantie naar Salamanca. Daar was het parkeren om andere reden een heikel punt. De parkeergarage lag een eindje van het hotel af. Het bleek een heel steile helling die naar beneden ging. Heel steil.

Er stonden al wat auto's beneden dus ik wachtte even mijn beurt af. Op een steile helling stil gaan staan en dan manoevreren, dat is niet mijn hobby. Dat bleek uiteindelijk toch noodzakelijk. De garage stond namelijk vol. Maar ik had wel een parkeerkaartje van het hotel dus moesten we er in als er ruimte was. Of ik mijn auto even naar beneden wilde rijden, een andere auto wilde laten passeren en vervolgens halverwege de helling de auto parkeren. De parkeergaragebeheerders zouden de auto dan op een geschikt moment in de garage plaatsen. Dat zijn de momenten van de waarheid. Met een toenemende stank van de koppelingsplaat dan wel de remmen slaagde ik er in om de auto achteruit omhoog te krijgen tegen die helling. Ik was blij dat de automatische handrem krachtig genoeg was.

De volgende dag stond de auto netjes in de garage en kon ik er zonder problemen uitrijden. Daar moest ik nog wel een keertje steken om bovenaan de helling de bocht naar rechts te maken. Eind goed al goed.
Je weet soms niet wat je te wachten staat, maar het ging deze vakantie verder prima met het parkeren!

Rating en hotels

woensdag 20 augustus 2014


In de afgelopen vakantie heb ik met L. een flink aantal hotels bezocht. Veruit de meeste lagen in Spanje en een tweetal in Frankrijk. Alle hotels in Spanje, zonder uitzondering, waren prachtig en hadden een prijs-kwaliteitsverhouding waar je alleen maar van kunt dromen. Het ontbijt en het parkeren van de auto zijn bijna net zo duur als de kamer. Alle hotels heb ik gebookt via Booking.com. Dat doe ik al enkele jaren en het is steeds een goede keus. Twee of drie dagen van te voren ga ik op zoek via de app naar een geschikt hotel en het is nog niet voorgekomen dat ik niets vond wat aan onze eisen voldeed. Het zijn bijna zonder uitzondering 4 sterren hotels, met wifi en een parkeerplaats bij of in het hotel.

Elke keer dat we de receptie binnenkwamen zagen we de bordjes met waardering van Booking.com en Tripadvisor.com (door mij nog nooit gebruikt) prominent op de receptiebalie staan. Ze hadden allemaal goede cijfers en dat was volkomen terecht.
Het plaatsen van die awards geeft niet alleen aan dat de hotels waarde hechten aan die waardering maar zeker ook dat ze weten dat heel veel van hun klanten via die websites bij hen terecht komen.

Online boeken is makkelijk en zeker. Ja, er gaat vast wel eens iets mis, maar wij hebben daar gelukkig nog nooit last van gehad. Het parkeren in een Spaanse garage kan wel een uitdaging zijn... Daarover in een ander blog wat meer.

 
links, tags en widgets - Templates para novo blogger