Relikwie (5): Frère Mutien-Marie

Opnieuw, wat mij betreft, een exoot uit het grote rijk der heiligen. Een Belg, die leefde rond 1900. Hij overleed in 1917 en werd in 1989 heilig verklaard. Hij is geboren als Louis Joseph Wiaux in Mellet (B). Hij trad in bij de Broeders van de Christelijke Scholen, vergelijkbaar met de Fraters van Tilburg. Over zijn leven is heel weinig te vertellen. Hij leefde vroom en had als bijnaam de biddende broeder. Dat zegt genoeg. Op één van de prentjes die ik van hem heb staat letterlijk "Heel zijn kloosterleven lang was hij slaaf van plicht en regels." En daar houdt de katholieke kerk van: gehoorzaamheid en het slaafs volgen van bevelen.

Zijn graf werd meteen na zijn dood een pelgrimsplaats waar gelovingen baden om genezing van allerlei kwalen. Hij heeft meerdere genezingen op zijn naam staan.

Ik heb drie prentjes van hem in bezit, één franstalig en twee (identiek) Nederlandstalig. De prentjes bevatten een stukje van zijn doodskist. Daarbij heb ik nog een soort medaille met aan beide zijden bloemmotieven. Je kunt die medaille openschuiven en dan verschijnt een afbeelding van Frère Mutien-Marie. Bijzonder.

David van Reybrouck - Congo

Over dit boek had ik een aantal goede verhalen gehoord. Het is een behoorlijk pil maar Sinterklaas was me welgezind en dus kreeg ik het in handen. In 2012 ben ik begonnen met lezen. Dat is inmiddels bijna vier maanden geleden. Het is een dik boek, maaar niet dik genoeg om iemand vier maanden bezig te houden ook al lees ik maar een half uurtje per dag. Deze lange inleiding dient er alleen toe om aan te geven dat het moeilijk was om het boek uit te lezen.

Is het een slecht boek of vervelend om te lezen? Nee, het is interessant. Het heeft mij veel geleerd over de privékolonie van de koning van België. Het is dan ook vooral die "oude" geschiedenis die buitengewoon leerzaam en interessant was. De vroeg-koloniale geschiedenis van een enorm stuk Afrika. De rol die Congo gespeeld heeft in beide wereldoorlogen door de enorme rijjkdom aan relevante grondstoffen was mij onbekend. Het verklaart volkomen de grote interesse die de wereldmachten in de loop van de 20ste eeuw hebben gekregen in dat land. In deze tijd van microprocessor en digitale revolutie is het opnieuw Congo dat de grondstoffen levert. De machthebbers van Congo maakten gebruik van die rijkdom aan delfstoffen.

Vreselijk dat diezelfde rijkdom de oorzaak is van al het slechte dat het land in de loop van de afgelopen anderhalve eeuw is overkomen. Geld en macht zijn niet de dingen die het beste in mensen naar boven halen. Er is een tijd geweest dat ik met graagte las over inhalige types die de arme arbeider en onschuldige inwoners van landen het vel over de oren trokken. Nu kan ik daar nauwelijks meer over lezen. Omdat ik weet dat het een onuitroeibare eigenschap van mensen is: anderen misbruiken om er zelf beter van te worden. Dat heet soms opportunisme, soms vooruitgang, soms machtsmisbruik, soms zelfverrijking. Graaiers in de terminologie van onze tijd.

Dit boek zit vol met graaiers en hun slachtoffers. De slachtoffers maakten vaak deel uit van het systeem dat de graaiers bedachten. Zij moesten de kastanjes uit het vuur halen. Punt.
Ik weet dat dit heel erg smaakt naar cultuurpessimisme. Misschien ben ik dat ook wel maar verberg ik het graag onder een dikke laag optimisme. Van dat laatste krijg je in ieder geval meer energie dan van het eerste.

Naarmate het boek vordert wordt het misbruik erger en erger. Waarschijnlijk ook omdat er steeds meer bekend is. Op een gegeven moment kon het me eigenlijk niet meer boeien welke bevolkingsgroep of welk buurland welk deel van het land probeerde onder controle probeerde te brengen ten koste van gruwelijke wreedheden. Het was daarom een hele opgave om het boek uit te lezen. Ik heb het gedaan, maar met grote moeite. Het luchtte me op dat ik niet meer hoefde.

Een potentieel rijk en welvarend land is tientallen jaren gebruikt voor zelfverrijking van een elite en een aantal multinationals. What else is new?

Alle lof voor de schrijver die deze prachtige en tegelijk ellendige geschiedenis heeft vastgelegd aan de hand van vele interviews. Die verhalen van ooggetuigen maken het boek bijzonder omdat het herkenbaar is. Herkenbaar van beelden op televisie.
De conclusie luidt: lezen. Leerzaam, interessant en confronterend ontluisterend. Afrika.

De laatste liefde van mijn moeder - Dimitri Verhulst

Het vierde boek van Dimitri Verhulst dat in dit weblog aan de orde komt. Was ik over de vorige drie (De verveling van de keeper, De helaasheid der dingen en Godverdomse dagen op een godverdomse bol) erg enthousiast, deze keer is dat beduidend minder. Komt dat door de negatieve recensie die ik eerder las in NRC-handelsblad? Geen idee.

Voor mijn gevoel komt het doordat het verhaal gewoon niet zo sterk is. De taal is minder bloemrijk en het onderwerp spreekt me niet aan. Dan wordt het moeilijk om gefascineerd te raken door een boek. Ik had er geen probleem mee om het uit te lezen. Verhulst schrijft in een stijl die makkelijk wegleest en de plot is zo overszichtelijk dat je rustig een tijdje over het boek kunt doen zonder steeds diep na te hoeven denken waar het ook alweer over ging.

Onderwerp: De moeder die eindelijk weg is bij de bullebak en drinkebroer die haar mishandelde en een nieuwe liefde heeft gevonden. De strijd die dat kost voor de zoon in kwestie om met die nieuwe situatie om te gaan. Wie kent deze setting niet uit talloze andere boeken, verhalen, series en films. Dan moet je al knap origineel zijn, wil je daar nog wat van maken.

Had ik bij zijn andere boeken veel meer het gevoel dat hij een heel origineel idee had dat uitgewerkt werd, dit boek was kwa onderwerp zo gewoontjes dat het bij voorbaat al moeilijk was om er een kunstwerk van te maken. Daar slaagt Verhulst dan ook niet in. De karakters zijn zo stereotiep dat het reisgezelschap in de bus  naar het Zwarte Woud maar niet hilarisch, bijzonder of onderhoudend wordt.

Als ik een tip mag geven om te lezen: elk ander boek van Verhulst, maar dit niet.

Op stap met de directie - Scherpenheuvel, Haacht en Diest

Als "man van" kun je soms profiteren van uitstapjes. Afgelopen weekend was er zo eentje. Op uitnodiging van Fons Plevoets gingen we met 8 personen een weekend naar België, het land waar hij al weer vele jaren woont.

Het was de bedoeling dat we wat culturele hoogtepunten zouden gaan bekijken, maar het warme weer en de daarmee gepaard gaande loomheid gooide roet in het eten. Desalniettemin heb ik een aantal plaatsen bezocht waar ik nog nooit was geweest.

We begonnen bij het hotel Hoevebeemden in Testelt, vlakbij Scherpenheuvel en Averbode. Daar zouden we de nacht van zaterdag op zondag doorbrengen. De Nederlandse gasten dan. Het was een villa, die gevuld bleek met allerlei meubels en objecten die het programma Tussen Kunst & Kitsch moeiteloos zouden kunnen vullen. Het was een hele mooie plek, een mooi hotel en de overnachting verliep probleemloos.

Na het inchecken vertrokken we naar Haacht waar we in de tuin van Fons en zijn vrouw een lunch nuttigden. Heerliik Belgisch snoepgoed stond er op tafel. De temperatuur was perfect en de tuin bood genoeg schaduw om ongestoord te blijven zitten. Op weg naar Haacht, en op de weg terug naar Diest, kwamen we langs de kilometerslange hekken die de komst van het popfestival Rock-Werchter van 1-4 juli aankondigden. Een gigantisch complex waar in vier dagen zo'n 300.000 bezoekers genieten van muziek. Indrukwekkend om te zien hoe veel voorbereidingen dat vergt en wat een enorm festivalterrein nodig is om dat allemaal te accomoderen.

Daarna een bezoek aan Diest. De mooie middeleeuwse stad waar de zoon van Willem van Oranje, Filips Willem, enige tijd gegijzeld is gehouden en waar hij ook is begraven. We hebben maar een klein stukje van Diest gezien rondom het begijnhof. Het was er mooi gerestaureerd. De kerk van het begijnhof was helaas al gesloten toen wij er binnen wilden gaan. De buitenkant was fraai in de zgn. lokale ijzerzandsteen die een mooie roestkleur te zien gaf.



Na Diest vertrokken we naar Scherpenheuvel waar we de bedevaartskerk bezochten, die in mijn ogen erg protserig was, kenmerkend voor de contrareformatorische bouwzucht van de katholieken. We hebben er een rondje gelopen en gingen na een consumptie naar het restaurant ´t Fijn Genoegen waar we het diner aten. Heerlijk gegeten, hoewel de ober nogal wat organisatorische problemen had. Het kwam uiteindelijk allemaal goed.

Daarna terug naar het hotel in Testelt waar we nog een afzakkertje dronken op het terras., Het mooie weer liet ons niet met rust. De uilen ook niet trouwens. Een uilenpaar met drie jongen maakten een herrie van jewelste. We vreesden voor de nachtrust maar die liep geen enkel gevaar.

Na een heerlijke nacht was het tijd om te ontbijten. Een prima ontbijt en een heel ontspannen sfeer maakten het een extra lang ontbijt. We vertrokken daarna met z'n vieren naar de abdij van Averbode na het bezoek van een rommelmarkt in Averbode. Prachtige omgeving hoewel de abdij zelf me niet zo kon bekoren. Typische Norbertijnenabdij zou ik bijna zeggen. Mooi poortgebouw en een kerk die in de stijl van Scherpenheuvel was. Niet zo mooi dus. Daarna een heerlijke ijsco gegeten voor de deur van de abdij op een mooie locatie in de schaduw waar diverse ijscokarren hun domicilie hadden gekozen. Het was er gezellig druk, fietsers, ruiters en wandelaars liepen af en aan.

Daarna weer  terug naar Udenhout voor de wedstrijd Duitsland-Engeland. Geslaagd weekend!

Tot slot de slideshow van de foto's die op Flickr staan.



Created with flickr slideshow from softsea.

Nog meer over motte's

Afgelopen week via archeonet tweets een verwijzing naar een project voor kinderen op de basisschool over motte's. Jazeker, de middeleeuwse burchtheuvels waar soms later echte kastelen ontstonden. Zoals het genoemde voorbeeld in Evergem-Ertveld in Vlaanderen. Via Google-Earth prachtig te zien.
Er is een hele website over het mottekasteel. Leuk filmpje ook als teaser om de plek te gaan bezoeken. Ik ben er door verleid en wil er zeker naar toe. Zou dat het kind in mij zijn? Of gewoon de nieuwsgierige snaak die wel eens op een motteburcht wil lopen. Een echte dan. Ik heb er wel eens een gezien, nagebouwd in Guedelon. Ook mooi hoor, maar op deze plek in België heeft er echt een gestaan.

Ik heb pas nog geblogd over dit onderwerp, maar deze verwijzing was voldoende om er opnieuw aandacht aan te besteden.
Er zijn nog meer van dit soort initiatieven, b.v. in Lütjenburg Duitsland, waarvan een prachtige fotoserie in Flickr te vinden is. Daar is een volledige reconstructie gaande met alle gebouwen die ook bij een dergelijke motteburcht horen.

Op het wensenlijstje!

Dimitri Verhulst - De helaasheid der dingen

Het vorige boek dat ik van Dimitri Verhulst las, amuseerde me zeer. Vandaar dat ik opnieuw voor een boek van zijn hand koos.

Dit is wederom een geslaagd werk. De humor waarmee hij het leven in het Vlaamse dorp Reetverdegem beschrijft is weergaloos. Zijn drankzuchtige nonkels en zijn bijzondere vader worden als ware karikaturen neergezet, maar niet zonder het realistisch te houden. Het boek begint ontzettend sterk en werkt naar een hoogtepunt toe als Verhulst de Tour de France als zuipwedstrijd beschrijft. Voor mijn gevoel in ieder geval het hoogtepunt van het boek.

Het tweede deel van het boek vond ik minder. Daar ging het "ineens" over de schrijver zelf, zijn leven dat op een vreemde manier liet lijken op dat van zijn jeugdige rolmodellen. Dat kwam wat mij betreft niet echt goed over. Zijn stijl bleef prima overeind, maar het was een beetje een slap aftreksel van wat hem als kind overkwam als toeschouwer van zijn familie van lapzwansen, leeglopers en drankorgels. Niet overtuigend genoeg.

Over het geheel genomen is dit opnieuw een prima boek. Lekker lezen, lachen en zonder erg heb je ineens 200 pagina's achter de kiezen!