Afgelopen weekend zijn we naar Frankrijk geweest waar een schoonzus en broer van L. een huis hebben. Dat ligt bij Montrichard in een vlek dat heet La Piodière. Ze zijn al jaren bezig om het op te knappen en inmiddels kun je er heerlijk vertoeven. Het weer werkte op volle kracht mee aangezien het daar 24 graden in de zon was. Omdat de wind een weekend vrijaf had genomen resulteerde dat in een fantastich warm weekend waar je in hemd en t-shirt makkelijk de dag kon doorkomen.
Op vrijdagmiddag vertrokken we vol verwachting met een andere broer en schoonzus van L. naar Frankrijk. Ik liet me chauffeuren. Meerijden dus. Helaas begon de file ellende al bij Antwerpen, zette zich in heviger mate voort net voorbij de Franse grens om vervolgens rond Parijs ons opnieuw hinderlijk voor de wielen te rijden. Uiteindelijk kwamen we rond half 11 bij het huis aan. De haard snorde al en we hebben nog een genoeglijke avond doorgebracht.
De volgende ochtend scheen de zon volop zodat we op het terras konden ontbijten in de ochtendzon. Geweldig om dat halverwege oktober nog mee te maken. Stokbrood en croissants, zo hoort dat. In de middag bezochten we kasteel Chenonceau. Het was ronduit warm en gezellig druk daar! Het is en blijft een prachtig kasteel met nog mooiere tuinen. De keukens alleen al zijn een bezoek waard. Die zijn namelijk volledig ingericht en geven zo een prachtbeeld van hoe het daar aan toe ging. Nou ja, het glom allemaal wel... Voor het personeel zal het zwaar zijn geweest, Maar de inrichting geeft het wel een bijzonder cachet ook al zal het niet helemaal stijlvast zijn en alles niet uit dezelfde periode in de geschiedenis komen. Het ademt sfeer. Een aparte keuken voor het vlees, de groente, de bakker etc. Echt mooi!
Naderhand gingen we terug naar het huis en hebben in de tuin gezeten totdat het tijd werd om in Amboise te gaan dineren. Dat was gezellig en lekker. In het huis nog een hele tijd doorgepraat.
Op zondag vertrokken we weer maar niet zonder opnieuw in de volle zon het ontbijt genoten te hebben. Een paar van die dagen geven je veel energie. Het was jammer dat we weer weg moesten. De terugreis verliep voorspoedig en iets na negenen openden we de deur van ons eigen huis. Heerlijk weekend!
Ik heb er tot op heden geen gewoonte van gemaakt om boeken waar ik aan meegewerkt heb, hier te vermelden. Voor dit boek wil ik een uitzondering maken. Het is het eerste boek in deze serie dat in full color is gedrukt. Dat geeft het toch wel een heel bijzondere extra schoonheid. De pagina's spreken meer tot de verbeelding hoe stom dat ook klinkt.
Het is bovendien het 15de boek in de grote serie dat het schrijversteam van Heemcentrum 't Schoor heeft geschreven en uitgegeven. Een prachtige serie boeken over het dorp Udenhout. Zoveel geïllustreerde pagina's zijn er maar over weinig plaatsen in Nederland geschreven. Dan zwijg ik nog over de serie kleine boeken (inmiddels ook al 5 in getal) en de jaarboeken waarvan in maart 2011 het 8ste deel verscheen. Daarin heb ik elk jaar tot nu toe een artikel geschreven. Ik maak sinds 1995 maak ik deel uit van het schrijversteam. Ik heb de eerste twee boeken "gemist".
Een beetje weemoedig ben ik wel omdat mijn werk me eigenlijk niet toestaat nog veel aan dit schrijven te besteden. Dat wil zeggen: ik moet me beperken tot een boek dat in 2017 gaat verschijnen en waarvoor nog heel veel werk verzet moet worden: bronnenmateriaal lezen, transcriberen en verwerken.
Er staan geen grote boeken meer op het programma tot 2015. Daar lever ik nog een kleine bijdrage aan en het redactiewerk blijf ik doen. Meelezen van de eindteksten is altijd noodzakelijk en hoe meer mensen meelezen, des te beter wordt het eindresultaat. Artikelen voor het jaarboek komen er ook niet, behalve voor het jubileum in 2013 als het 10de exemplaar verschijnt.
Het was een bijzondere presentatie op het voorplein van Kasteel De Strijdhoef, met ruim 200 genodigden, de kasteelheer en vroegere bewoners van het kasteel. In die prachtige omgeving, in de open lucht, die regen beloofde maar gelukkig bewaarde tot later op de dag, vond de presentatie plaats. Het eerste exemplaar is aangeboden aan de kasteelheer Arthur Leijten die ons vele maanden lang toeliet in zijn woning en zijn archief dat we rustig mochten doorwroeten op zoek naar wetenswaardigheden en afbeeldingen die we konden gebruiken.
Dat archief verdient overigens wel een betere plaats dan de kast waar het zich nu in bevindt. Regionaal Archief Tilburg zou een mooie plek zijn om het kasteelarchief te bewaren. :)
De Kasteelfeesten in het Pinksterweekend waren een groot succes. Mooi dat die omlijsting de presentatie van ons boek extra cachet gaf.
Ton & Tonnie zijn muzikanten uit ons eigen Udenhout die een feest nog wat meer feest laten zijn. Entertainment op de vierkante meter, in your face, geen ontkomen aan. Je moet er tegen kunnen, je moet er van houden, je moet er voor open staan. Geen smartlappen maar hartlappen.
Helaas werd er bij de kasteelfeesten op het terrein van het Udenhoutse kasteel De Strijdhoef veel door de PA gepraat wat de opnames geen goed heeft gedaan. Toch geeft deze korte impressie wel een beeld van wat Ton & Tonnie kunnen bieden.
PS: ik heb geen financieel belang bij het welvaren van Ton & Tonnie ;)
Afgelopen zaterdag was er weer de jaarlijkse reünie van de jongens (inmiddels mannen) van de opleiding Geschiedenis / Aardrijkskunde, beginjaar 1978. Alle zeven kwamen we deze keer opdraven in Helmond bij Theo.
Hij had een intensief programma in elkaar gedraaid en het weer maakte het mogelijk om de hele dag op de fiets en terrassen door te brengen. De geografische achtergrond van Theo kwam volop tot bloei en we herkenden onze voormalige docenten in de manier waarop we de hele dag werden volgestopt met informatie. Gelukkig hoefden we deze keer geen verslag te maken.
We begonnen in de tuin met koffie en taart. Altijd een goed startschot.
Daarna op de fiets onderweg naar het kasteel van Helmond in de binnenstad. Een dame die zo in het kasteel had kunnen wonen gaf een rondleiding met een berg aan informatie die we gelukkig weer kunnen vergeten. Het is een mooi kasteel, daar niet van, en de voorgeschiedenis van de kastelenbouw in Hemond was interessant, maar het interieur was erg niet middeleeuws. In handen van het gemeentebestuur sinds 1921 is er het nodige aan verbouwd wat de representatieve functie ten goede is gekomen, maar niet de sfeer van een middeleeuws kasteel. Mijn broer heeft hier nog ooit, lang geleden, zijn handtekening onder een huwelijksakte gezet en ook Theo heeft hier zijn huwelijk bezegeld. Het is een mooi kasteel, ligt nog lekker in de ruimte, maar mist inwendig, wat mij betreft, de uitstraling van een "echt" kasteel.
Theo is fanatiek en overtuigd VVD-er (liberaal) vanaf het moment dat we met hem kennismaakten in 1978. Dus werden we ook langs de campagnekraam van de VVD op de markt geleid waar hij de lokale vrijwilligers even aansprak en hoopte Fred Teeven te ontmoeten die Helmond die dag zou bezoeken. De vrouw van Theo is wethouder voor de VVD in Helmond, dus zijn politieke fanatisme kende weinig grenzen. De fietstochten door Helmond waren dan ook regelrechte promotiecampagnes voor al het moois wat zich in die stad afspeelt. Dat geeft, ondanks het tegengas dat we gaven, toch een prettige sfeer. Geen zouteloze praatjes als je met Theo op stap bent! Onderweg liepen we ook Maxime Verhagen tegen het lijf.
Na deze indoctrinatiewandeling was het tijd voor de lunch. Lekker een broodje gegeten op een terras en daarna onderweg naar het restauratie-atelier Helmond. Voor de archivarissen in het gezelschap geen onbekende. Ik kwam er dan ook diverse dozen en stukken tegen die uit het depot van het Regionaal Archief Tilburg kwamen. Een restauratieatelier is altijd interessant en er is veel te zien. Het was een mooi onderdeel van deze dag.
Het bezoek aan de nieuwe wijk Brandevoort was het volgende punt op het programma. Ik was er nog nooit geweest en het is een verademing om te zien wat en hoe daar gebouwd wordt. Daar kan de Reeshof nog wat van leren. Gelijkvormigheid is taboe en tegelijkertijd zijn er regels om er toch een eenheid van te maken. De huizenrijen met afwisselende gevels en hoogtes kwam op mij als bevrijdend over. Veel ruimte, pleinen en water. Het groen was nog karig aanwezig, maar het is nog een jonge wijk waar ook nog eens volop gebouwd wordt.
Mocht je er ooit in de buurt zijn, bezoek het project en loop of fiets er rustig rond. Een ijsje en drank sloten de bezichtiging af. Lekker wat verder keuvelen en bekvechten.
Daarna was het tijd voor het diner. Eerst moest er nog gefietst worden. Wij volgden de leider die er toch weer in slaagde via omwegen ons nieuwe projecten te laten zien. We lieten het ons welgevallen en de kleine geograafjes in ons vonden het stiekum toch interessant.
Het project waar een motte in voorkwam, daar kom ik nog een keer apart op terug.
Het afsluitende diner was heerlijk. Een prima einde van een bijzonder geslaagde dag. Theo werd bedankt voor zijn organisatorische talent en volgend jaar gaat Kees ons een dag bezighouden. Ben benieuwd wat we dan gaan doen! Aloys, Ton, René, Kees, Theo en Dion: tot volgend jaar.
Afgelopen week via archeonet tweets een verwijzing naar een project voor kinderen op de basisschool over motte's. Jazeker, de middeleeuwse burchtheuvels waar soms later echte kastelen ontstonden. Zoals het genoemde voorbeeld in Evergem-Ertveld in Vlaanderen. Via Google-Earth prachtig te zien. Er is een hele website over het mottekasteel. Leuk filmpje ook als teaser om de plek te gaan bezoeken. Ik ben er door verleid en wil er zeker naar toe. Zou dat het kind in mij zijn? Of gewoon de nieuwsgierige snaak die wel eens op een motteburcht wil lopen. Een echte dan. Ik heb er wel eens een gezien, nagebouwd in Guedelon. Ook mooi hoor, maar op deze plek in België heeft er echt een gestaan.
Ik heb pas nog geblogd over dit onderwerp, maar deze verwijzing was voldoende om er opnieuw aandacht aan te besteden. Er zijn nog meer van dit soort initiatieven, b.v. in Lütjenburg Duitsland, waarvan een prachtige fotoserie in Flickr te vinden is. Daar is een volledige reconstructie gaande met alle gebouwen die ook bij een dergelijke motteburcht horen.
