Dit keer een thriller van een man. Dit verhaal zat goed in elkaar. Een headhunter die het helemaal voor elkaar heeft en bij voortduring in een roze wolk leeft, komt hardhandig neer, maar dopt uiteindelijk wel zijn eigen boontjes. Of dat goed of slecht afloopt dat laat ik in het midden. Hij heeft alles goed voor elkaar, maar heeft een hele dure vrouw, niet omdat het een rijkeluiskind is dat verwend is, maar omdat ze eigenlijk te mooi en slim is voor deze man. Dat compenseert hij door ze buitensporig te verwennen, in materiële zin, en dat brengt hem in een riskante financiële positie. Bovendien is hij relatief klein (het verhaal speelt in Noorwegen en in Scandinavië, net als in Nederland, wonen over het algemeen erg lange mensen) en ook dat gemis wil hij compenseren. Het verhaal is vlot geschreven, kent verrassende wendingen en blijft tot aan het eind boeien.
December komt er aan en de mail viel vandaag in de bus: stemmen voor de Top 2000. Ik doe dat nu al heel wat jaren, dus ook dit jaar stem ik vrolijk mee.
Deze keer opnieuw 15 nummers uitgekozen uit een oneindig lange lijst met dezelfde nummers. En aangezien je daaruit moet kiezen zijn opnieuw de gouwe ouwen bij mij in goede handen :).
Niet dat er nu geen goede muzeiek gemaakt wordt, zeker wel, maar het bloed stroomt waar het niet gaan kan. Mijn eigen favorieten houd ik er natuurlijk elk jaar in. Ik blijf wel verbaasd dat ze er nog steeds in staan. Zegt ook veel over de mensen die mee stemmen volgens mij. Ik denk trouwens ook niet dat mijn kinderen zich zullen herkennen in het aanbod van de nummers. Je kunt bijna niets anders kiezen dan ouwe meuk :)
Hier zijn ze dan, mijn keuzes voor 2010:
Jethro Tull - Bourree (1969)
Jethro Tull - Locomotive Breath (1972)
Police - Don't stand so close to me (1980)
Yes - Yours is no disgrace (1971)
Doe Maar - 32 jaar (ja, dat is lang geleden) (1981)
AC/DC - Whole Lotta Rosie (1978)
Allman Brothers Band - Jessica (1976)
Anouk - Nobody's wife (1997)
Supertramp - The Logical Song (1979)
Fungus - Kaap'ren varen (1974)
K.T. Tunstall - Suddenly I see (2006)
Muddy Water - Mannish boy (1988)
Lou Bega - Mambo no 5 (1999)
R.E.M. - Losing my religion (1991)
Nirvana - Smells like teen spirit (1991)
Helaas moet ik de laatste week van 2010 werken. Dus lekker een puzzel leggen met de radio aan zal er niet van komen ;)
Opnieuw een thriller, favoriet vakantiegenre blijkbaar in onze leeskist. Nou is Karen Slaughter geen onbekende, zelfs voor mij niet. Ik heb al meerdere boeken van haar gelezen en zolang ik ze niet achter elkaar lees is het goed te pruimen. Opnieuw een verhaal met vrouwen in de hoofdrol en een man ook, de GBI-agent Will Trent. Het zijn wederom vrouwen met “een verhaal”, van verkrachting, overleden mannen en verkeerde vrienden. In ditgeval zet ik het wat dik aan, want de politieagente is wel van het klassieke vrouwelijke thrillersoort, maar de andere, ja, ook actief als pathaloog-anatooom (wat een fantasie toch in die boeken) is wel naturel. Ik kon me haar wel als waarachtig voorstellen hoewel het verdriet van haar overleden man me wat overdreven en gedramatiseerd voorkwam. Blijkbaar verkoopt dat goed, anders kan ik het niet verklaren. Drama sells. De moordzaak is erg mysterieus en eerlijk gezegd vind ik de ontknoping nogal onthutsend simpel. Het speelt zich af in een hele kleine, bekrompen gemeenschap, waar iedereen van alles van iedereen kent, maar nou net waar het om gaat. Dat de dochter van de waarnemend hoofd van politie in het dorp woont, dat weet toevallig niemand. Maar ze spreken haar wel... Nou ja, misschien ben ik wel te cynisch voor dit soort van thrillers. Het verhaal is intrigerend maar de ontknoping een teleurstelling. Zo vat ik het eigenlijk goed samen. Het boek boeide me dus wel, maar de verwachting van een spannende ontknoping met verrassende wendingen werd niet ingelost.]
Het
verhaal gaat over een familie die in de jaren tachtig zich helemaal
toelegde op de vredesbeweging. De kinderen werden daar niet in gekend,
zo gaat dat nou eenmaal, maar gaan zich er op een gegeven moment wel
tegen verzetten. Zo gaat dat nou eenmaal ook!
De
verhouding tussen de vader en moeder in het gezin wordt niet voldoende
uitgelegd, toegelicht, uitgewerkt, maar daar klopt iets niet. Het waarom
wordt helemaal niet duidelijk. Er zitten pijnlijke verhoudingen met de
familie in, want ze zien nooit hun familie. De ouders beweren dat de mensen
van “de beweging” een soort familie is, waar je steun aan hebt en die
over bepaalde dingen hetzelfde denken.
Het
verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van één kind. De
vertelvorm is wel “hij” als het over “ik” gaat. Dat is soms verwarrend,
maar doet verder geen afbreuk aan het boek. Het andere kind, ook een
jongen, is ouder dan de verteller en gaat rebelleren tegen de ouders.
Dat proces, ook de wisselwerking met de jongere broer is steeds aan de
orde. De
verteller is in zijn huidige leven gescheiden, heeft een baan zonder
aspiratie, is ongelukkig en kan geen grip krijgen op dat leven. In die
omstandigheid denkt hij steeds meer terug aan en gaat ook terug naar de
plaatsen van zijn jeugd.
Het
boek is goed geschreven, hoewel ik het laatste deel te langdradig vond.
Teveel verhaal er omheen verzonnen wat mij betreft. Maar dat laat
onverlet dat het een mooi boek is, gevoelvol en stijlvol.
Tweede
detective van Kerr met Bernard Gunther als hoofdpersoon. Dit keer
speelt het verhaal zich af in Argentinië in de wereld van de gevluchte
SS-ers die daar naar de tweede wereldoorlog een tweede thuis konden
vinden. Het is opnieuw een intrigerend verhaal en de ontmoetingen met
beruchte oorlogsmisdadigers als Eichman en Mengele is soms onthutsend.
Maar ook andere moordenaars komt hij daar tegen.
Op
die manier komt een deel van het verhaal van de gruwelijkheden uit de
tweede wereldoorlog aan de oppervlakte en op mij heeft dat net zoveel
impact als wanneer er een boek is waarin die gruwelijkheden het
onderwerp zijn. De terloopsheid waarmee de verhalen worden opgedist en
de manier waarop bij sommigen de geest van Hitler aanwezig blijft is
schokkend. Alles klinkt buitengewoon geloofwaardig en de Argentijnen
wisten ook hoe je met politieke vijanden moet omgaan, dat is genoegzaam
bekend.
De
ontknoping is deze keer minder van kwaliteit, maar de onthullingen over
het onverwerkte en niet erkende Argentijnse verleden liegt er niet om.
Ook al is het natuurlijk fictie...
Dit
boek gaat over de moeder en ook over de vader van de schrijver. Zijn
moeder was een dominante, theatrale vrouw zich die als slagersvrouw en moeder
van 5 kinderen door het leven sloeg met verve. Toneelspelen was haar
grootste hobby en die heeft ze heel haar leven dan ook met vreugde en
bezieling beleefd. Zijn welbespraakte moeder en zwijgzame vader zijn
allebei gestorven op het moment dat hij dit boek schrijft. Zijn moeder
als eerste, zijn vader twee jaar later. Het
overlijden van zijn moeder maakte het meest bij hem los aangezien hij
een niet probleemloze relatie met haar had. Desondanks hebben zij altijd
contact gehouden. Zij krijgt een serie attaques en kan vanaf de eerste
niet meer spreken. Ze spreekt wel, maar onverstaanbar. En dat terwijl zij
hem spreken en liefde voor de taal heeft bijgebracht. Dat doet hem
uiteindelijk het meeste pijn, dat zij zo gestraft is door het lot. Het
heet niet voor niets moedertaal zegt hij dan ook in zijn boek. Zijn
geweldige Vlaamse woordenrijkdom is een lust voor de leespapillen en
het boek is ronduit komisch in al zijn tragiek. De manier waarop hij
schrijft is bij voortduring een ontdekkingstocht naar taal die in het
dialect en Vlaams zoveel meer zeggingskracht heeft. Het
is een fantastisch mooi boek. Als zoon van een moeder die op het laatst
steeds dementer werd ook heel herkenbaar. Het kwijtraken van een, in
mijn geval gemankeerd, contact met een vrouw die altijd kracht heeft
uitgestraald maar op het laatst niets meer is, niets meer kan. Geen
schim meer van de persoon die geleefd heeft. Dan is de dood eigenlijk
nooit te vroeg maar altijd te laat.
Een bloedstollend verhaal uit de jaren vlak na de tweede wereldoorlog met de detective Bernie Gunther als hoofdpersoon. Een hele serie gebeurtenissen brengen het leven van deze man op een levensgevaarlijk pad. Alle ingrediënten die bij de verhalen van de tweede wereldoorlog horen komen er in voor. De ss-gruweldaden, de betrokkenheid van bijna alle Duitsers bij de oorlog, de kampgruwelen, de medische experimenten, ODESSA, de betrokkenheid van de CIA bij het inlijven van nazikopstukken, de rol van de katholiek kerk, de oude banden van SS-ers, de bezettingsmachten. Het heeft allemaal een plaats gekregen in dit boek. Ik vond het een fascinerend verhaal, spannend en aangrijpend. En totaal geloofwaardig.
Een Deense schrijver deze keer, met een thriller die deel uitmaakt van een trilogie. Het eerste deel wel te verstaan! Dit boek is een heel spannend verhaal. Met veel humor geschreven hoewel de persoonlijke situatie van de hoofdpersonen dat eigenlijk niet toestaat is het toch komisch. Op een bepaalde manier dan. Met name de dialogen die de hoofdpersoon Carl Morck met zichzelf voert over en met zijn arabische assistent Assad brachten mij herhaaldelijk aan het lachen. De plot is goed gevonden, origineel, maar tegelijk ook heel ver doorgevoerd. Die dader(s) zijn door gebeurtenissen uit het verleden totaal elk gevoel voor menselijkheid ten aanzien van het slachtoffer kwijtgeraakt. Ik herken me daar gelukkig niet in.
Wat dat betreft is het altijd voor de spanning dat een dader niet meteen het slachtoffer doodt, maar eerst uitgebreid gaat uitleggen waarom en hoezo en waardoor en daardoor zijn kans soms verspeelt.
Een techniek die in heel veel films en thrillers wordt toegepast om de spanning op te voeren. Met succes. In dit geval met een hele duidelijke reden. Dat maakt het wel anders.
Als je dit leest en van thrillers houdt, moet je dit boek lezen. De andere delen hebben we nog niet in ons bezit, maar die komen er zeker naar aanleiding van dit eerste deel. Wordt vervolgd dus.
Boek twee van de e-reader, die stond er nog op en het leek L. wel een leuk boek voor mij. Voor zover ze zich kon herinneren. Nou, mij viel het niet mee. Hoofdpersoon Theo, leraar Nederlands, gaat vreemd met de gymlerares Iris, van Surinaamse afkomst. Het hele verhaal stond wat mij betreft bol van obligate stukken tekst over de sexuele beleving, discriminatie, het leraarschap op een middelbare school de benepenheid van een nieuwbouwwijk in West-Friesland en een heleboel burgerlijkheid. Van alles kwam ter sprake en het leidde allemaal tot niets. Je denkt steeds, al deze verhalen zullen uiteindelijk wel in iets groots en authentieks sublimeren. Niks ervan.
Ik heb nu twee boeken gelezen op vakantie. Dat is alles wat ik er van kan zeggen.
Maandagmorgen, de regen tikt op de koepel in het dak, de koffie geurt naast mijn laptop. Wat een prachtige setting om over een verloren finale te schrijven.
Hoewel. Zo dramatisch was het nou ook weer niet. Tweede worden went waarschijnlijk. Voor de mensen die 1974 en 1978 ook meegemaakt hebben dan. Voor de nieuwe generatie is het lastiger. Die geloofden nog echt dat als je iets echt wilt, dat het dan ook lukt. Niet altijd. Mijn zoon B. en dochter A. hadden er dan ook meer moeite mee dan wijze vader L. Laat dat nou samen BAL spellen.
Ik heb de wedstrijd gezien in Utrecht bij mijn vriend P. en zijn vriendin Y. De weg naar Utrecht voerde langs een aantal gezellige Oranje plaatsen in Biezenmortel (de bbq rookte bij het Gommelen met een meute Oranjefans) en in Helvoirt bij de diverse kroegen was alles Oranje.
Op de snelweg passeerden mij, of ik passeerde hen, diverse auto's met mensen in oranje en nauwelijks een auto zonder een vleugje oranje. In Utrecht aangekomen was het een bonte stoet Oranjefans die zich per fiets, bus of te voet verplaatsten naar het centrum of een andere plek waar ze de finale gingen bekijken. Net als ik.
Op de radio kwamen de berichten van diverse plaatsen waar grote groepen zich op terrassen of pleinen hadden verzameld om samen kracht te zoeken voor de goede afloop.
Toen begon de wedstrijd. De neutrale toeschouwer (we keken naar de Vlaamse tv omdat Frank Snoecks zo beroerd commentaar geeft) had het al snel gezien, eigenlijk al van te voren: Spanje was beter. Nederland daarentegen vocht zich letterlijk in de wedstrijd. De Vlaamse commentator zag dat het nodig was maar kon er weinig waardering voor opbrengen.
Toch was het de enige methode om de Spanjaarden niet in hun spel te laten komen. En toen gebeurde het. Onze ambassadeur bij elke voorgaande scheidsrechter in het toernooi, ging opzichtig meerdere keren over de schreef en kreeg geel. Mark van Bommel was er tot nu toe zonder kaarten vanaf gekomen. Maar wat veel belangrijker was: hij speelde in vorige wedstrijden menig maal mediator als Nederland weer eens een overtreding nodig had. Die rol kon hij nu niet meer vervullen. De scheidsrechter ging steeds meer op de hand van Spanje fluiten en daar ging het mis. Al die kleine dingen bij elkaar brachten ons een nederlaag. De Spanjaarden behielden de rust, hoewel met name Iniesta en Xavi bijna hun zelfbeheersing verloren.
Van Bommel slaagde er na zijn gele kaart in om voor te blijven gaan in de strijd, maar nu zonder enige overtreding van formaat. Zoals hij in vorige wedstrijden begon.
Natuurlijk had Robben moeten scoren! Natuurlijk had Robben moeten gaan liggen toen Puyol hem vastgreep: exit Puyol! Natuurlijk was het een hoekschop na de vrije trap van Sneijder!
Allemaal waar. Daar staat tegenover dat de Spanjaarden ook hun kansen kregen en dat Stekelenburg weer eens subliem keepte.
Spanje wereldkampioen. Je hoorde in sommige reacties van met name het publiek dat ze een zondebok zochten. Maar die was er eigenlijk niet. De scheidsrechter was niet helemaal goed, wilde de Spanjaarden nauwelijks geel geven. Maar dat lag aan het spel en optreden van de Nederlanders. Het is zuur, maar Spanje was de betere ploeg die we hadden kunnen verslaan.
De terugreis vanuit Utrecht was heel anders. Berustend. Stil.
Thuiskomen en even kort evalueren met de kids. Slapen. Dromen van een oranje Feniks.
Op 9 juli vertrok ik aan het eind van de middag samen met mijn zoon naar Rotterdam per auto. Net zoals de voorgaande jaren was het hele traject goed verzorgd en konden we op onze vaste parkeerplek de auto kwijt om vervolgens per bus naar het Ahoy complex te rijden. Keurig op tijd voor het eerste optreden waren we binnen, gewapend met muntjes en plattegrond. Het was warm en het bleef warm, maar daar had de rest van Nederland ook last van.
We begonnen samen in de Maaszaal met Caro Emerald. Bekend van het hitje A Night Like This, een heerlijk swingend nummer, retrojazz beschreef het NRC.
Ik verliet Ben daar en ging even langs bij Pat Metheny in de grote Nilezaal, maar dat kon me echt niet bekoren. Hij is ongetwijfeld virtuoos maar ik kan er niet van genieten. Dus liep ik weer door naar de Congozaal, die als groot voordeel had dat het er niet druk was, dus ik kon meteen zitten. Bovendien was het een tent met vele openingen zodat de weinige frisse lucht die vroeg op de avond aanwezig was er tenminste doorheen kon waaien. Lekker. Shafiq zou optreden, maar dat bleek niet het geval. Wie er wel stond? Ik heb geen idee. Maar het was lekkere muziek, een lokale muzikant die een goed optreden verzorgde. De voetjes kwamen niet echt van de vloer, maar het was goed.
Ik ga niet in op alle tussenstops bij drank-, ijs- en eettenten, maar geloof me: er was van alles te eten en ik heb het een en ander tot mij genomen. Ook dat hoort bij de geneugten van North Sea Jazz!
Volgende stop was Norah Jones. Die behoeft geen enkele introductie. Ik ben niet zo van de zangeressen, maar deze grote naam wilde ik toch even zien en horen. Zien was lastig, dat ging alleen via schermen want het podium bereiken zou een hele tijd gaan duren met die drukte. Haar optreden was ook zonder meer goed, sfeervolle muziek en zang, verzorgd en ook wel origineel. Tenminste de twee nummers die ik gehoord heb. Toch raakte het me niet, misschien iets te gepolijst? Geen idee.
Daarna bij een DJ langs geweest: Dorian Project. In de Yukonzaal vond dat plaats en dat ging daar de hele avond door lijkbaar met verschillende dj's. Het was er niet druk, maar de jongen die draaide best leuk. Ik heb er abslouut geen verstand van, maar ik vond het leuk genoeg om er wat tijd door te brengen.
Vervolgens kwam het hoogtepunt van de avond: Typhoon & New Cool Collective. Van wat ik er van begreep was het een komen en gaan van gasten, maar de energie spatte van het podium en sloeg over op de zaal. Waar eerder nog mensen op hun stoeltje zaten was dat al snel niet meer mogelijk. De muziek liet het niet toe en de meute die vooraan ging staan ook niet. Het was er ongelofelijk druk en ik heb geduld moeten oefenen om wat verder in de tent te komen staan. Mijn opnames zijn daarom wat matig van kwaliteit, maar het ging me hierbij eerder om de sfeer. De geweldige stemming die er ontstond, en bijna niemand liet het onberoerd. Dat is altijd een prachtige ervaring: als muziek wat met mensen doet. Dit Rotterdams Collectief maakte er een dolle boel van en de band bracht ook nog onvervalste rock ten gehore die swingde als gek. Geweldig optreden!
Toen was het tijd voor wat technische jazz met Timucin Sahin Quintet. Gepiel op een gitaar. Dat was mijn eerste indruk. Ik ben toch wat blijven zitten en uiteindelijk was het de moeite zeker waard. Met name de drummer maakte er wat van en een stuk muziek samen met de bassist waarbij ze naar het einde van een nummer toewerkten was van grote klasse. Het was geen muziek voor een groot publiek. Dat heb je wel vaker, dat het technisch ongetwijfeld virtuoos is, maar als toeschouwer met geen enkele muzikale scholing, zoals ik, ontgaat je dan al snel de schoonheid. Dit keer loonde het volharden toch.
Marcus Miller was inmiddels al begonnen in de Nilezaal en dat wilde ik in ieder geval zien. Na mijn kennismaking met deze heerlijke bassist in 2007, was ik meteen verkocht. Bassist, drummer, toetsenist, saxofonist en trompetist maakten er weer eens een feest van. Hele sferische muziek en ontzettend swingende muziek door elkaar heen. Bijzonder optreden en zijn groep kreeg de handen meermalen op elkaar. Het spetterde van het podium af.
Daar ontmoette ik Ben opnieuw. We hebben samen Marcus afgekeken, zijn wat gaan lopen en tenslotte weer in Nile teruggekomen om te wachten op Earth Wind & Fire. Stampvolle zaal, maar die muziek is leuk op een feestje. Mij kan het verder niet zo bekoren.
Gauw de bonnen opmaken met een lekker ijsje en wat drinken en terug naar huis. Heerlijke avond gehad, veel mooie dingen gehoord, en het gewoon rondlopen en luisteren waar je oren je brengen blijft iets bijzonders. Ook na zes jaar.
Hij vertelde over kleuren. Die kleuren kon je ook zien als planeten die een bepaald soort managers, medewerkers vertegenwoordigen. Zoals mannen van Mars komen en vrouwen van Venus, zo komen verschillende typen leiders, managers, en medewerkers van heel verschillende planeten en snappen niet zo veel van elkaar. Dat kan tot botsingen leiden, onbegrip en onwerkbare situaties. Hij waarschuwde dan ook vooraf dat sommige van zijn prikkelende uitspraken irritatie op konden wekken. Als dat zo was, dan sprak hij over jouw kleur, jouw planeet. Want kritiek op ons zelf, daar zijn we niet goed in, van welke planeet we ook komen.
Het hele concept sprak mij bijzonder aan en vandaag hoorde ik nog een verhaal van iemand die vertelde dat het lezen van het boek van de Caluwé (Leren veranderen) hem tot het inzicht had gebracht dat hij op zijn toenmalige werkplek niet goed zat. Omdat hij een geheel ander type was dan zijn collega's. Zo kan een theorie je soms duidelijk maken waarom je niet op je plek zit. Time for a change!
Het verhaal van De Caluwé vond ik bijzonder leuk, geestig verteld, maar vooral ook herkenbaar. Het goede aan dit verhaal was ook, dat het zo herkenbaar bleek te zijn, dat de hele verdere dag bij diverse presentaties de kleuren weer terug kwamen. Blauw gedrag, of Geel gedrag. Van de andere kant waren de kleuren neutraal, geen verkeerde connotatie zoals je wel kunt krijgen als je typen mensen gaat vergelijken met b.v. dieren. Joost van Koutrik gaf via Twitter zijn heel kort samengevatte weergave van de kleuren:
Lian wees me op een website waar je kunt testen welke kleurcode je zelf hebt. Interessant. Wat bleek: ik ben een kameleon. Ik heb geen dominante kleur en geen kleur die er niet toe doet. In managementtermen betekent dat blijkbaar dat ik nog kleur moet bekennen.
Dat kan dan best zijn, maar volgens mij heeft een kameleon zijn ook voordelen. :)
Laat even weten wat er uit is gekomen. Dan kan ik daar bij een volgende ontmoeting rekening mee houden! Dat is namelijk een heel mooi bijkomend voordeel. Als je weet wat de ander voor type is, dan kun je wat termen in een gesprek gebruiken waar die kleur zich lekker bij voelt. Dat praat een stuk prettiger.
Na terugkeer van de KVAN studiedagen (waarover later meer) ging ik kijken of er al jonge merels in het nest zaten. Gelukkig waren de ouders even op strooptocht zodat ik de 4 jonge merels ongestoord op de gevoelige film kon vastleggen.
Het blijft leuk: nieuw leven meteen achter je huis. Het snoeien van de klimhortensia die ik me had voorgenomen, moet ik misschien permanent uitstellen, of tenminste genoeg ruimte laten om de volgende lente opnieuw iets dergelijks mogelijk te maken voor de vele vogels in mijn woonomgeving.
Afgelopen zaterdag was er weer de jaarlijkse reünie van de jongens (inmiddels mannen) van de opleiding Geschiedenis / Aardrijkskunde, beginjaar 1978. Alle zeven kwamen we deze keer opdraven in Helmond bij Theo.
Hij had een intensief programma in elkaar gedraaid en het weer maakte het mogelijk om de hele dag op de fiets en terrassen door te brengen. De geografische achtergrond van Theo kwam volop tot bloei en we herkenden onze voormalige docenten in de manier waarop we de hele dag werden volgestopt met informatie. Gelukkig hoefden we deze keer geen verslag te maken.
We begonnen in de tuin met koffie en taart. Altijd een goed startschot.
Daarna op de fiets onderweg naar het kasteel van Helmond in de binnenstad. Een dame die zo in het kasteel had kunnen wonen gaf een rondleiding met een berg aan informatie die we gelukkig weer kunnen vergeten. Het is een mooi kasteel, daar niet van, en de voorgeschiedenis van de kastelenbouw in Hemond was interessant, maar het interieur was erg niet middeleeuws. In handen van het gemeentebestuur sinds 1921 is er het nodige aan verbouwd wat de representatieve functie ten goede is gekomen, maar niet de sfeer van een middeleeuws kasteel. Mijn broer heeft hier nog ooit, lang geleden, zijn handtekening onder een huwelijksakte gezet en ook Theo heeft hier zijn huwelijk bezegeld. Het is een mooi kasteel, ligt nog lekker in de ruimte, maar mist inwendig, wat mij betreft, de uitstraling van een "echt" kasteel.
Theo is fanatiek en overtuigd VVD-er (liberaal) vanaf het moment dat we met hem kennismaakten in 1978. Dus werden we ook langs de campagnekraam van de VVD op de markt geleid waar hij de lokale vrijwilligers even aansprak en hoopte Fred Teeven te ontmoeten die Helmond die dag zou bezoeken. De vrouw van Theo is wethouder voor de VVD in Helmond, dus zijn politieke fanatisme kende weinig grenzen. De fietstochten door Helmond waren dan ook regelrechte promotiecampagnes voor al het moois wat zich in die stad afspeelt. Dat geeft, ondanks het tegengas dat we gaven, toch een prettige sfeer. Geen zouteloze praatjes als je met Theo op stap bent! Onderweg liepen we ook Maxime Verhagen tegen het lijf.
Na deze indoctrinatiewandeling was het tijd voor de lunch. Lekker een broodje gegeten op een terras en daarna onderweg naar het restauratie-atelier Helmond. Voor de archivarissen in het gezelschap geen onbekende. Ik kwam er dan ook diverse dozen en stukken tegen die uit het depot van het Regionaal Archief Tilburg kwamen. Een restauratieatelier is altijd interessant en er is veel te zien. Het was een mooi onderdeel van deze dag.
Het bezoek aan de nieuwe wijk Brandevoort was het volgende punt op het programma. Ik was er nog nooit geweest en het is een verademing om te zien wat en hoe daar gebouwd wordt. Daar kan de Reeshof nog wat van leren. Gelijkvormigheid is taboe en tegelijkertijd zijn er regels om er toch een eenheid van te maken. De huizenrijen met afwisselende gevels en hoogtes kwam op mij als bevrijdend over. Veel ruimte, pleinen en water. Het groen was nog karig aanwezig, maar het is nog een jonge wijk waar ook nog eens volop gebouwd wordt.
Mocht je er ooit in de buurt zijn, bezoek het project en loop of fiets er rustig rond. Een ijsje en drank sloten de bezichtiging af. Lekker wat verder keuvelen en bekvechten.
Daarna was het tijd voor het diner. Eerst moest er nog gefietst worden. Wij volgden de leider die er toch weer in slaagde via omwegen ons nieuwe projecten te laten zien. We lieten het ons welgevallen en de kleine geograafjes in ons vonden het stiekum toch interessant.
Het project waar een motte in voorkwam, daar kom ik nog een keer apart op terug.
Het afsluitende diner was heerlijk. Een prima einde van een bijzonder geslaagde dag. Theo werd bedankt voor zijn organisatorische talent en volgend jaar gaat Kees ons een dag bezighouden. Ben benieuwd wat we dan gaan doen! Aloys, Ton, René, Kees, Theo en Dion: tot volgend jaar.
Eergisteren zag ik dan eindelijk dat al het werk van het staartmezenkoppel in onze clematis vruchten afgeworpen heeft. Letterlijk. Twee hongerige oranje bekjes sperren zich open als ik het nestje bekijk. Nou nog een foto daarvan maken.
Dat is weer een stuk lastiger! Maar uiteindelijk dan toch gelukt. Het onrustige gepiep van de ouders die in de notenbooom met hun bekken vol eten af en aan vliegen laat ik maar even voor wat het is. Het is tenslotte voor een goed doel: een blogpost. ;)
Nu ik het gezien heb en de foto heb gemaakt en ze op film heb gezet, kan ik ze verder ook met rust laten.
Of het nou lekker warm is in mei, of herfstachtig zoals de afgelopen weken, deze vogels maakt het niet uit: in mei leggen ze gewoon hun eieren! Bovendien schijnen het vreselijk optimistische dieren te zijn.
Zie ook de vorige blogpost over dit fraaie koppeltje staartmezen.
Tot slot nog wat bewegende beelden. De techniek staat tenslotte voor niets.
Het is al 9 jaar aan de gang, maar er moet toch een keer het moment komen dat we de uitspraak van de jaren gaan aanpassen. Natuurlijk is tweeduizend een korter en daardoor makkelijker uit te spreken woord dan negentienhonderd. Desondanks wordt het nu, in het nieuwe jaar, tijd om de uitspraak van de jaren definitief aan te passen aan het gangbare. Dus vanaf nu spreken we niet meer van tweeduizendtien, maar van twintigtien. Als er maar genoeg mensen zijn die dat gaan doen en gebruiken, volgt de rest vanzelf. Kwestie van snelle adaptie en kuddegedrag. In het eerste willen we heel graag goed zijn en het tweede vermijden we het liefst. Dat heeft een negatieve connotatie, maar feitelijk is het allebei hetzelfde. Het scheelt ook donweg tijd. Je zegt twintigtien een stuk sneller dan tweeduizendtien. Je schrijft het ook sneller trouwens.
Dit keer een thriller van een man. Dit verhaal zat goed in elkaar. Een headhunter die het helemaal voor elkaar heeft en bij voortduring in een roze wolk leeft, komt hardhandig neer, maar dopt uiteindelijk wel zijn eigen boontjes. Of dat goed of slecht afloopt dat laat ik in het midden.
