De markt in Nyons - 19 juli 2012

Op deze opnieuw zonnige donderdag gingen we op pad om de markt in Nyons te bezoeken. De Capitoolgids prees die aan en dan moet het goed zijn! Het was een kleine 50 km weg maar door de heuvels van de Provence duurt dat dan toch een uur voor je er bent. Al voor we de stad inreden zagen we rijen auto's in de berm van de weg geparkeerd staan. Dat beloofde niet veel goeds. Een drukte van belang op deze markt! Maar dat maakt het natuurlijk ook aantrekkelijk en gezellig. We konden de auto gelukkig in de stad kwijt, dat scheelde een wandeling langs de weg.
De markt was omvangrijk en gezellig. Deed hier en daar ook middeleeuws aan met vleesproeven en kazen in alle soorten en maten. Voor al de enorme blokken nougat waren verleidelijk, maar we bleven sterk: niet kopen en niet te lang naar kijken! Wel bijzonder dat er kramen waren met alleen nougat waar stukken vanaf werden gesneden. Moeizaam, want nougat behoord taai te zijn.

De kraampjes met verse kruiden in zakken, waar je nog per gram kon kopen en ruiken, vooral ruiken... Heerlijk! Turks fruit, gesuikerd en al, het zag er bijzonder verleidelijk uit. We hebben ons beheerst.
Verder natuurlijk de kraampjes met kleding, vooral heel zomers en kleurrijk. Deed ons denken aan onze jeugd in de na-hippiedagen. Inclusief leren hoeden en leren touwtjes voor om de nek. Je kon het er allemaal kopen. Er waren ook enkele standwerkers. Dat is altijd interessant om die hun waar te zien aanprijzen. Dat hoort ook bij de markt: een beetje roepen en schreeuwen en mensen die proberen zo neutraal mogelijk te kijken mee te laten doen. Werkt altijd!
Als laatste noem ik nog de kramen met aardewerk. Ook dat was kleurrijk en mooi.

Aan het eind van de marktstraatjes kwamen we uit de pont romaine over de Eygues. Een heel hoge brug met prachtig uitzicht over het stroonpje en ook over delen van de stad. Onderweg kwamen we enkele muziekgroepen tegen, van divers pluimage. Zwoele zangeressen maar het meeste indruk maakte een jazz/bluesgroep op een plein die werkelijk voortreffelijke muziek ten gehore brachten en daarvoor ook een verdien applaus kregen. Een groep jonge muzikanten met vrolijke, semi-arabische muziek heb ik nog op de film gezet.

Ik ben nog even alleen naar een fraaie toren gaan kijken die hoog boven de stad stond en onderdeel uitmaakte van een kapelletje. Heel mooi en ook de weg ernaartoe was mooi. Door overdekte steegjes met trappen en hele steile stukken. Bijzonder stukje Nyons gezien. De kapel zelf was wel open maar je kon er niet in. Hij was ook erg klein en er konden maximaal 4 mensen in staan denk ik.

We gebruikten de lunch bij Miss Marple een kleine zaakje op het pleintje met de groentemarkt. Je kon er kiezen uit vijf gerechten waarvan wij de grootste helft niet verstonden en je kreeg er ook alleen drie soorten drinken bij: wijn, ijsthee of druivensap. We kozen voor het laatste. Heel smakelijk een groentetaartje gegeten met salade en beetje pasta met saus. Voortreffelijk en voor een hele schappelijke prijs. Daarna terug over de markt die al aan het opbreken was. De rit terug bracht ons bij ons huisje waar we een heerlijk rustige middag hebben doorgebracht. Lezend en wel!

Op vakantie in Frankrijk

Op vrijdag 13 juli gingen we op pad in de nieuwe auto van L. een Citroën DS 4. we reden naar Frankrijk dus we veronderstelden dat we onderweg wel enkele exemplaren zouden tegenkomen. Niets van dat alles! Nul. Zero. Pas voor de deur van het notel zagen we een exemplaar :)

Het was een beetje trieste dag met veel grijs en regen. We hoopten natuurlijk dat na 640 kilometers de overblijfplaats Besançon soelaas zou bieden en ons een warm welkom zou bieden. Helaas pakte dat anders uit. Ons hotel was prima voor een nachtje slapen, maar het regende toen we eenmaal waren ingecheckt. En dat heeft het de hele avond gedaan.

Een kort bezoek aan het Musee de Temps was wel leuk. We hadden maar ongeveer 30 minuten tijd maar L. had gezien dat ze een slinger van Foucault hadden geïnstalleerd. Die hebben we uitgebreid staan bekijken. Met die slinger had eeuwen eerder Galileo al bewezen dat de aarde om haar as draaide. En daarmee schudde hij aan de fundamenten van het toenmalige godsdenken dat er vanuit ging dat, omdat Jezus op aarde was geboren, de aarde vanzelfsprekend het middelpunt van het heelal was en alles om de aarde heendraaide. De aarde stond stil. Niet dus.

De slinger die in de toren van het museum hangt was 13 meter lang en een grote koperkleurige bal slingert daar heen en weer en verandert door het draaien van de aarde heel langzaam de slingerrichting. Zoveel tijden hadden we niet, dus dat moesten we maar geloven. Toch iets bijzonders gezien in het Museum van de tijd en de stad van klokkenmakers. Er stond in dat museum ook een fraaie oude archiefkist. Je komt ze ook overal tegen.

Daarna de regen in om een restaurant te zoeken. Aangezien het net 6 uur is, kun je nergens terecht behalve bij de vette hap. Ondanks mijn aanvankelijk zwakte hebben we toch op een open keuken gewacht op aandringen van L. Een heerlijke biefstuk met frites en salade gegeten. Daarna terug naar het hotel en lezen en typen. De eerste dag zit er bijna op. Ik hoop wel op zon morgen,. Ik wil in de korte broek probleemloos buiten gaan zitten en boeken lezen. Veel boeken. Duimen dus.

Hilary Mantel - Wolf Hall

Opmerkelijk: het verhaal speelt zich helemaal niet af in of rond Wolf Hall. Die residentie van de familie Seymour vormt onderwerp van het slot van boek. Na 660 pagina's komt er een afspraak om 5 dagen in Wolf Hall te vertoeven. Einde boek.

Dit boek gaat over het leven en functioneren van Thomas Cromwell, vertrouweling en kanselier van Thomas Wolsey, kardinaal, aartsbisschop van York en kanselier en daardoor vertrouweling van koning Henry VIII. Het boek sluit naadloos aan bij de serie De Tudors die enkel jaren op de Nederlandse televisie is uitgezonden en die ik met interesse heb gevolgd. Sommige scenes kwamen bij het lezen van dit boek weer helder terug.
Het levensverhaal van Thomas Cromwell is interessant leesvoer. De schrijfstijl van Mantel is prima en die combinatie maakt het boek bijzonder lezenswaardig. Mijn interesse in geschiedenis en de aansluiting bij de tv serie deden de rest. Ik heb deze dikke pil in korte tijd uitgelezen. Het kostte geen moeite om telkens de draad weer op te pakken. De vakantie bood een uitgelezen mogelijkheid om dit werk te verslinden.
Cromwell is een fascinerende figuur die van lage komaf door handig opereren, inspelend op situaties en kansen grijpend opklom tot de belangrijkste persoon in 16de eeuws Engeland. Zoals nu wel wordt beweerd dat de ambtenaren op ministeries hun ministers regelmatig de baas zijn omdat zij vele jaren werkzaam zijn op een departement en daarmee beter het klappen van de zweep kennen dan de ministers die soms maar enkele jaren hun ambt uitvoeren en in feite voorbijgangers zijn. Thomas Cromwell was eigenlijk de hoogste ambtenaar van het land en manoevreerde zichzelf in die positie door een fijn spel van belangenverstrengeling en goede keuzes op de juiste momenten. Hij leende de machtigen geld, kende daarmee hun kwetsbaarheid, maar loste tegelijkertijd hun geldproblemen op en dat maakte hem ook populair. Zijn kunde op het gebied van de rechtsgeleerdheid, zijn fenomenale netwerk en zijn vermogen om de juiste dingen te zeggen op een manier die de ander bijna altijd aansprak of tenminste liet denken dat hij zelf op het idee was gekomen, maakte hem tot een machtig man.

Het boek beschrijft de periode vanaf de onrust in het huwelijk van Henry VII met Catharina van Aragon, zijn eerste vrouw, tot de winter van 1534 wanneer Anne Boleyn, de tweede vrouw van Henry VIII, hoopt op een nieuwe zwangerschap na de geboorte van dochter Elizabeth en een miskraam.

Zoals ik al zei leest het boek als een trein. Ik had er wel moeite mee dat Thomas Cromwell als de “hij” persoon in het boek staat. Dat was wennen bij het lezen. Welke “hij” zei nou precies wat? Je bent gewend om vanuit de ik te lezen en dan is elke hij die eigenlijk een ik moet zijn lastig te onderscheiden van een hij die ook daadwerkelijk een hij is. Maar goed, dat wetende kost het wat meer moeite en oplettendheid om de woorden van Cromwell te identificeren als die van hem in gesprekken die hij met anderen voert. Een stijlkeuze die, kortom, goed te rechtvaardigen valt.

Ik raad het van harte aan, dit boek. De opvolger Bring up the bodies verscheen eerder dit jaar en die hoop ik binnenkort op de kop te tikken.

North Sea Jazz 2012 - zaterdag 7 juli

Dit jaar was het de negende aflevering van North Sea Jazz die ik bijgewoond heb. Volgend jaar een klein lustrumfeestje! Opgeluisterd door dochterlief die aangaf ook een keer mee te willen. Zo wordt dit langzaamaan een familiehappening.

Dit jaar ging mijn zoon B. weer mee samen met zijn vriendin T. Zij zijn samen op pad gegaan en ik in mijn uppie. Het werd wederom een mooie avond met nieuwe ontdekkingen. Dit keer heb ik het programma pas op de zaterdagmiddag vastgesteld vlak voor vertrek. Prachtige service vanuit de website naar de Spotify-nummers van de verschillende artiesten zodat je een indruk krijgt wat voor muziek ze maken. De eerste paar klanken moeten dan beslissend zijn. Dat is niet altijd maatgevend bleek opnieuw. Maar niet getreurd: de meerderheid van mijn keuzes bleek prima!

Ik begon in de late middag om 17u met Tin Men & The Telephone. Op advies van een collega. Het bleek een goede keuze. Het is een merkwaardig trio dat veel lol beleeft aan het bewerken van gewone geluiden tot iets muzikaals. Zo kwam er een serie koeien voorbij, een irritante vlieg/mug, een sexy dame die op tv mannen probeert te verleiden om te bellen en een TomTommevrouwenstem met muzikale omlijsting. Daar tussendoor ook nog andere nummers. Komisch en muzikaal. Dit speelde zich af in de Volgazaal waar ik nog vaker zou terugkeren die avond. Al met al een goed begin van de avond. Onderstaande video geeft een goed idee van hun optreden.


Vervolgens bezocht ik de Afrikaanse klanken van Sean Kuti & Egypt 80. Het blijft muziek waarop het moeilijk stilstaan is. Dus was iedereen wel enigszins in beweging die dit optreden bijwoonde. Swingend van begin tot eind. Egypt 80 was de begeleidingsgroep van de vader van Sean, Fela Kuti, maar leeftijd heeft niets te maken met muziek maken en swing overbrengen. Klonk als een klok. Twee danseressen maakten het bijzonder onderhoudend.

Toen op naar de grote Nilezaal voor een optreden van Rodrigo & Gabriela and C.U.B.A. Dat was dus een misser wat mij betreft. Het kon me niet bekoren. Nog even volhouden, maar toen op weg naar de volgende op het lijstje. Gelukkig dat ik daar op tijd was.

Rudder was de naam van de band en daar stonden vier mannen op het podium die geweldige muziek maakten. Sax, keyboard, drum en basgitaar. Vooral de klanken van de saxofoon waren geweldig en smolten vaak samen met de tonen van de keyboard. Zal vast iets vernufigs achter zitten maar voor mij werkte het wel. De mannen hadden er ook zin in. Zonder enige opsmuk behalve een gekke hoed brachten ze een uur lang fantastisch sfeervolle muziek. Ik heb er twee filmpjes van op youtube gezet en onder dit bericht geëmbed. Hoogtepunt van de avond.


Hierna ging ik luisteren naar Kapok. Een Nederlandse groep met hoorn, gitaar en drums. Weer bijzonder door de hoorn op deze manier, eigenlijk als soloinstrument, in de muziek. Ik was niet laaiend enthousiast, maar het klonk wel goed en de swing zat er af en toe ook in. Beloftevol.

Daarna een toefje Tigran Trio, met een goede pianist. Het was alleen een beetje zwalkend, van alles wat. Lekker strak snel pianospel afgewisseld met baladachtige nummers. Niet helemaal mijn cup of tea. Snel weer door naar de volgende.

Daar kan ik kort over zijn. Hugh Laurie is dermate populair door zijn geweldige, ook door mij bewonderde, optreden als dokter House, dat de zaal heel snel vol zat en iedereen die wachtte voor de deur vriendelijk werd verzocht weg te gaan. En geloof me: het was er bomvol met wachtenden. Helaas moest ik dat dus missen. En velen met mij. B. en T. konden er ook niet in anders had ik via hen nog een verslag kunnen geven. Niet dus. Dan maar even snacken.

Om 22u begon Herd. Een Finse band met een vibrafoon. Voor mij is dat een symbool van old school jazz, de vibrafoon. Maar deze jongens maakten er een prima optreden van. Het klonk goed, was leuk, onderhoudend en swingend. Een filmpje ter illustratie staat hieronder. Aanrader en misschien door mijn vooringenomenheid was het een prima optreden waar ik nauwelijks genoeg van kon krijgen. Heerlijke basloopjes ook.

Als afsluiter stond bij mij Robert Cray op het programma. Weer in de grote Nilezaal. Ik heb het exact anderhalf nummer uitgehouden. Het kon me echt niet bekoren. Beetje slap eigenlijk. Je hebt artiesten daar is de grootste zaal niet groot genoeg voor. Die vullen heel Nederland als het moet, maar deze man klonk alsof hij liever in wat kleinere ruimtes thuishoorde. Ik kon er niet goed in komen en dan is het beter om weer verder te gaan.

Het had een groot deel van de avond geregend en ondertussen was het weer droog. Dus ben ik lekker naar buiten gegaan, heb nog wat gegeten en gedronken. Op een afstandje hoorde ik BRUUT optreden. Klonk energiek en het publiek reageerde enthousiast. Nog een shirt gekocht, het eerste in 9 jaar, en daarna tevreden met de bus terug naar de parkeerplaats en teruggereden naar huis. B. en T. hadden er ook van genoten. Volgend jaar weer!

Ballonnen boven Udenhout

Gisterenavond klonk er een bekend geluid buiten. Luchtballonnen die de vlam flink aanzetten. Ons huis ligt op de route van luchtballonnen. Dat is al jaren zo. Elk jaar komen er diverse ballonnen recht over ons huis. De omgeving van Udenhout beschikt blijkbaar over enkele heel geschikte plaatsen om met ballonnen op te stijgen of te dalen. Je kunt hier in de omgeving regelmatig die typische luchtballonaanhanger tegenkomen die ergens een veld zoeken om de ballon op te laten of op te halen.

Tot nu toe is het dit voorjaar en zomer niet bijster goed weer geweest. Teveel onrust in de lucht met turbulentie en de ballonnen kunnen niet veilig varen. Want dat doen luchtballonnen, die varen. Door de lucht. Het was al later op de avond toen deze ballonnen voorbij kwamen varen. Met zwaaiende mensen. Er moest flink warmte bij want ze voeren niet op grote hoogte en met huizen onder je moet je nog even volhouden tot het veld waar je kunt landen veilig binnen bereik is. Maar voor hetzelfde geld komt de ballon ineens in een opwaartse luchtstroom die ze naar veilige hoogten brengt waar ze nog een hele tijd kunnen varen.

Zelf ben ik ook de lucht in geweest met een ballon. Dat was in 2000 tijdens het 12de Europees kampioenschap in Larochette in Luxemburg. Een vriend van ons had het mogelijk gemaakt om met enkele deelnemers de luch in te gaan. Een prachtige ervaring. Bizar hoe stil het is daarboven en hoe goed je tegelijkertijd alles beneden kunt zien. In goed detail ook. Ik heb last van hoogtevrees, maar in de ballon voel je daar niets vn. Dat schijnt te maken te hebben met het feit dat de ballon geen contact maak met de grond. Handig want nu kon ik rustig over de rand heen kijken. Voor onze kinderen was dat ook een heel bijzondere ervaring.

Onze landing was bumpy, maar verder prima. Als je landt word je gedoopt met champagne en krijg je een titel van de plaats waar je geland bent. Helaas ben ik vergeten waar ik landde en dus ben ik ook mijn enige titel kwijt. En toen blogde ik nog niet. Dus daar kan ik het niet teruglezen.

Zo'n kampioenschap bevat veel onderdelen die indrukwekkend en soms ronduit spectaculair zijn. Zo is er een onderdeel waarbij een zakje zand in of zo dicht mogelijk bij een cirkel moet worden gedropt vanuit de ballon. Dat betekent dus opstijgen en dan de juiste luchtstomingen zoeken om in de buurt van de cirkel terecht te komen. Een heel spectaculair onderdeel. De ballonnen stijgen op en verdwijnen vervolgens uit beeld in het heuvelachtige landschap en komen dan weer tevoorschijn en vinden op miraculeuze wijze de juiste wind om het zakje af te leveren.

Dat gebeurde gisteren niet. Toen voeren twee balonnen met hun vrachtje luchtreizigers over Udenhout. Ongetwijfeld een prachtige herinnering voor wie meevoer.