Esther Verhoef - Déjà vu

Ruim drie jaar na mijn eerste Esther Verhoef heb ik nu de tweede gelezen (en dan vergeet ik even het boek dat ze samen met haar partner heeft geschreven).
Opnieuw een thriller, vanzelfsprekend, die zich dit keer afspeelt in het mooie Frankrijk. Idealisme en geweld. Waar heb ik het meer gehoord. In deze tijd van WikiLeaks en zenuwachtige, repressieve overheden, heeft dat idealisme een andere wending genomen.
In deze thriller is er sprake van gewelddadig verzet tegen genetisch gemanipuleerde maïs. Maar dat is maar deel van het verhaal. Het gaat natuurlijk ook over vriendschap en liefde, over trouw aan denkbeelden en het afglijden naar geweld. Daarbij blijft de vraag steeds spelen: waarom worden dergelijke keuzes gemaakt? Dat vraagstuk komt in dit boek eigenlijk maar op één manier terug: activisten vergeten snel het idealisme en verheerlijken geweld. Sterker nog, een aantal personen in dit boek kiest voor aansluiting bij de genoemde groep puur om geweldadig te kunnen zijn. Een rechtvaardiging en uitlaaklep zoeken voor ontoelaatbaar gedrag. Deze kijk op het leven van de idealist door Esther Verhoef is voor haar rekening.

Het verhaal zelf is best geloofwaardig, met een setting in het karakteristieke huisje in Frankrijk, net buiten het dorp, aan de rand van het bos met alle sinistere gevolgen van dien. De besloten gemeenschap, de taal, het vriendje, de vriendin, alles komt aan bod. Verraad en trouw. Wat weet je eigenlijk van de ander?

Het is een boek dat je gerust kunt lezen. Het verschaft je wat uren (ont)spanning, hoewel er veel vaste elementen in zitten die voorspelbaar zijn. Maar ach, dat geeft niet, zolang je er maar op voorbereid bent!

De laatste liefde van mijn moeder - Dimitri Verhulst

Het vierde boek van Dimitri Verhulst dat in dit weblog aan de orde komt. Was ik over de vorige drie (De verveling van de keeper, De helaasheid der dingen en Godverdomse dagen op een godverdomse bol) erg enthousiast, deze keer is dat beduidend minder. Komt dat door de negatieve recensie die ik eerder las in NRC-handelsblad? Geen idee.

Voor mijn gevoel komt het doordat het verhaal gewoon niet zo sterk is. De taal is minder bloemrijk en het onderwerp spreekt me niet aan. Dan wordt het moeilijk om gefascineerd te raken door een boek. Ik had er geen probleem mee om het uit te lezen. Verhulst schrijft in een stijl die makkelijk wegleest en de plot is zo overszichtelijk dat je rustig een tijdje over het boek kunt doen zonder steeds diep na te hoeven denken waar het ook alweer over ging.

Onderwerp: De moeder die eindelijk weg is bij de bullebak en drinkebroer die haar mishandelde en een nieuwe liefde heeft gevonden. De strijd die dat kost voor de zoon in kwestie om met die nieuwe situatie om te gaan. Wie kent deze setting niet uit talloze andere boeken, verhalen, series en films. Dan moet je al knap origineel zijn, wil je daar nog wat van maken.

Had ik bij zijn andere boeken veel meer het gevoel dat hij een heel origineel idee had dat uitgewerkt werd, dit boek was kwa onderwerp zo gewoontjes dat het bij voorbaat al moeilijk was om er een kunstwerk van te maken. Daar slaagt Verhulst dan ook niet in. De karakters zijn zo stereotiep dat het reisgezelschap in de bus  naar het Zwarte Woud maar niet hilarisch, bijzonder of onderhoudend wordt.

Als ik een tip mag geven om te lezen: elk ander boek van Verhulst, maar dit niet.

vakantie 2010 - Dag 19 - Lisieux (19-8-2010)

De laatste dag van de vakantie voerde naar Liseux, een middeleeuwse stadje waar op het eind van de 19de eeuw Therèse Martin leefde die later bekend werd al de heilige Theresia van het kindje Jesus. Naamgever van de school waar L. werkt.
Onderweg er naar toe, over de D-wegen van Normandië, moesten we noodgedwongen stoppen vanwege overstekende koeien. De beesten gingen naar de wei en dat moest over de weg, vanaf de stal. Probleemloos en een kleine file tot gevolg (het is al vroeg druk op weg van en vanaf de Mont). Leuk filmpje van gemaakt.


Lisieux lag op een 200 km, dus het was een korte rit. Daar aangekomen was parkeren geen enkel probleem aangezien er jaarlijkse vele tienduizenden naar Lisieux komen vanwege Theresia. Door het stadje gelopen, niet echt heel bijzonder, maar wel aardig. Het bleek al snel tijdens de honderjarige oorlog door de Engelsen te zijn veroverd. Zegt dat iets? Geen idee.

Er bleek een hele route te zijn voor vereerders van Theresia, te zien aan een blauwe lijn op de stoep. Dus stonden we in de kathedraal waar zij haar roeping ontving in de kapel van Maria, liepen we door een mooie bloemrijke tuin naar het huis waar ze is opgegroeid (ze is geboren in Alencon) en kozen we als laatste voor haar laatste rustplaats in het klooster Carmel in Lisieux, waar een kapel aan haar is gewijd. Diverse beelden kwamen we onderweg tegen die nog actief werrden gebruikt gezien de vele voitiefstenen en bloemen en briefejs doe er bij lagen. Groepen doorkruisten de stad onder leiding van een gids, kortom, Theresia leeft in Lisieux. Tot slot hebben we nog de basiliek bezicht die ter ere van haar is gebouwd in de jaren 30 van de 20ste eeuw. Een enorm gebouw, dat niet helemaal spuuglelijk bleek te zijn omdat het in een goede tijd gebouwd is. Er droop nog wat art-deco/art nouveau van de wanden. In de basiliek bleek een beeldverhaal van Theresia te hangen in de verschillende kapellen. Aardig om te zien hoe een heiligenleven ook in foto’s verteld kan worden i.p.v. in wat vage restanten, delen van beelden en andere vage dingen.


Daarna lunchtijd in de zon op een terras en ons opmaken voor de rit naar huis. Ook dat ging allemaal voorspoedig zodat we in de loop van de avond thuis aankwamen na een rondreis van ruim 5200 km, zonder noemenswaardige problemen. Deze auto heeft ons nu drie jaar over vele duizenden kilometers door Europa vervoerd zonder een krimp te geven. We zijn benieuwd of een nieuwe (tweedehandse!) auto dezelfde prestatie gaat leveren.




Meer foto's van Lisieux op Flickr:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

Connect! De impact van sociale netwerken op organisaties en leiderschap - Menno Lanting

Ik heb er lang over gedaan om dit boek te lezen. Niet omdat het langdradig was of slecht geschreven, maar eerder omdat het over "werk" ging. :) Soms heb je daar geen zin in!

Maar, de aanhouder wint en ik heb het enkele weken geleden dichtgeslagen. Uitgelezen!
Goed boek waar voor mij niets nieuws in stond. Niet omdat ik nou zo'n virtuoze sociale media man ben, maar omdat het voor het grootste deel gaat over een aanpak waar ik al langer in geloof. In dit boek gaat het uitsluitend over de commerciële wereld en het gebruik van social media in die sector en in dat opzicht was het dan ook buitengewoon interessant. De voorbeelden die Lanting aanhaalt uit de wereld van het grote geld laten zien dat het ook daar een kwestie van vallen en opstaan is, van goede managers die ruimte bieden aan nieuwe ideeën en mensen die initiatieven durven te ontplooien.

Wat mij betreft staat de kracht van social media nog in de kinderschoenen en zijn er nog wat jaren ontwikkeling voor nodig om die kracht verder te doen toenemen. Hoe je het ook wendt of keert, de computer, het internet, the cloud, digitaliseren, digitaal leven en communiceren gaan een steeds grotere rol spelen in onze samenleving. Hoe je dat als bedrijf of non-profitinstelling uiteindelijk gaat gebruiken en benutten, daar zijn we nog lang niet uit.

Daarom zijn dit soort van boeken belangrijk. Ze laten een ontwikkeling zien, zeker als er vervolgen op komen die de verdere ontwikkeling aanschouwelijk maken. Kracht van dit boek zijn vanzelfsprekend de praktijkvoorbeelden. Praten over trends is geweldig interessant, maar er mee aan de slag gaan en laten zien of iets werkt, dat is nog veel belangrijker. Geloven is mooi, er naar leven is beter.

Als je eens wilt zien hoe social media nu al ingrijpt in de economie, lees dan dit boek.

Witte kerst 2010

Totaal winterse kerstdagen. Daar droomde ik vroeger als kind wel eens van. Dit jaar is het er volop, geen ontkomen aan, niet moeilijk doen om een flink sneeuwvlak te ontdekken. Op deze eerste kerstdag 2010 schijnt de zon volop, dat betekent dat het open weer is, de vorst alle ruimte krijgt maar tegelijkertijd de zon haar werk doet en sneeuw doet smelten. Met mooie ijspegels tot gevolg. Allemaal goed! 2010 begon met winters weer, sneeuw tot in maart. Een kwakkelzomer en opnieuw winter eind november. Tot op de dag van vandaag. Zoveel witte wonderwereld werkt misschien heilzaam, reinigend op een bepaalde manier. Elke dag is er ander licht, grijzig, blauwachtig, je ziet het soms terug op de foto's. Het lijkt soms op een voortdurende schemering. Terwijl het wit van de sneeuw het weinige licht reflecteert, daarmee krijgt het die merkwaardige kleuring, tint en dat heeft ook een uitwerking op hoe ik me voel. Vreemd allemaal.
Wat is belangrijk?
Dat in 2011 de schoorsteen blijft roken en het vuur blijft branden.

Turbulente tijd voor de boeg. Dan is voldoende warmte heel belangrijk.