Occasional encounters (@StilleWille)

Afgelopen woensdag vond er een bijzondere gebeurtenis plaats. Joost had me ergens in mei gevraagd of ik geïnteresseerd was om deel te nemen aan een bijeenkomst van een collega van hem, die een paar mensen wilde uitnodigen om een avond kennis te maken met elkaar en aan de praat te raken. Nou, dat leek me wel leuk om eens te proberen. Dus zei ik ja.

Voordat de daadwerkelijke afspraak een feit werd gingen er een paar maanden overheen. Het werd over de zomer heengetild. De agenda's van 7 mensen op een datum leeg krijgen bleek een probleem. Uiteindelijk lukte het. Het weer werkte aan alle kanten mee om er een geslaagde avond van te maken. De barbeque die op het programma stond kreeg er extra smaak door. We zaten in een soort vakantiehuis van Joost op Stille Wille bij Spoordonk, heerlijk buiten. Er was maar een nadeel: er moest hout gehakt worden. Die verantwoordelijke taak nam ik op me. Wat splinters rijker heb ik uiteindelijk zoveel hout gehakt dat ze voorlopig nog wel kunnen stoken.

Ik kende van het gezelschap maar één iemand. Anderen kenden er 3 of 4, waarvan sommige pas enkele weken overigens. Het kennismaken verliep soepel en het eten smaakte voortreffelijk. In zo'n sfeer begon Tiffany (het was haar idee geweest) te vertellen hoe ze tot dit initiatief gekomen was. Zij beschreef een serie ontmoetingen die haar hadden geïnspireerd, waarvan er eentje met Wubbo Ockels niet onvermeld mag blijven noch haar kennismaking met non-dualisme. Vervolgens vertelden alle tafelgenoten wie ze waren, wat ze deden en wat ze verder nog kwijt wilden. Eigenlijk een heel bijzonder moment, maar blijkbaar was het vertrouwen al zo groot dat iedereen behoorlijk vrijuit durfde te spreken. Verder dan het voorstelrondje zijn we niet gekomen. Dat was overigens al boeiend genoeg. De tijd vloog voorbij en tegen 1 uur vertrokken we naar huis.

Volgende keer misschien een foto van de deelnemers. Nu blijven alleen de sfeerbeelden en een prachtige herinnering. Een mooi lichtpunt!

Radda in Chianti (30 juli 2011)

Na een nacht in ons vorstelijk bed waar we ons bijna buiten ontbijttijden versliepen, vertrokken we voor de laatste etappe was maar kort, 250 km van Parma naar Radda in Chianti. Mooie weg door de Appenijnen die we in 2002 ook hebben gereden toen nog in het gezelschap van de kids. Er werd veel gewerkt aan de weg en dat leidde tot grote drukte en aangepaste snelheden. Dat was niet zo erg omdat we toch pas vanaf 3 uur in ons huis terecht konden. Onderweg nog een stop gemaakt voor de broodnodige koffie en een lekkere cornetto (croissantje met vulling). Veel Nederlanders op de weg naar Toscane en verder.

Ondanks dat we de exacte breedte- en lengtegraden in onze TomTom hadden ingevoerd, kwamen we in eerste instantie niet op de juiste plek terecht. De routebeschrijving van Happy Home bood soelaas en zo bereikten we een onverharde weg. Volgens de routebeschrijving was die ongeveer 1.7 km lang. Het bleek een hele onderneming om die met kiezels bestrooide weg, waar soms de rotsbodem door het onverharde heenstak, te berijden. Tot overmaat van ramp kwamen er ook nog twee tegenliggers op een weg die daar eigenlijk niet voor gemaakt is. Dus aan de rand naast een afgrondje stil staan en wachten tot de tegenliggers voorbijgingen. Daarna met de hellingproef verder wat leidde tot veel opspattende kiezels tegen de onderkant van de auto. Sturen en zo optrekken is geen goede combinatie. Uiteindelijk kwamen we goed boven aan en konden we ons huis betrekken. Het staat in een groepje huizen waarvan er twee verhuurd worden aan vakantiegangers. In de andere huizen wonen Italianen die hun gewone leven leven. Het huisje ligt prachtig met uitzicht over het dal. De zon is bijna de hele dag aanwezig zodat de zonaanbidders volop aan hun trekken kunnen komen. Er zijn ook veel insecten, maar dat hoort er bij in deze contreien, trouwens in Nederland ook als het warmer is.

Eerst de afdaling weer gedaan om inkopen te doen voor het weekend, daarna opnieuw de helling op, maar dat valt de tweede keer mee omdat je weet wat je kunt verwachten. En zo is het dan zaterdagmiddag 5 uur en hebben we de spullen uitgepakt, de koelkast ingeladen en zitten we in de zon bij te komen. Dat komt helemaal goed hier!

Foto's van Radda in Chianti op mijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.

North Sea Jazz - 9 juli 2011 - #nsj11

Zaterdagmiddag togen mijn zoon B. en ik voor de 3de keer samen naar het North Sea Jazz festival in Rotterdam. Het was mijn 8ste bezoek sinds 2004. Het programma beloofde veel goeds en dat kwam ook uit.

We waren wat later dan normaal omdat ik eerst nog moest werken tot 16.00u. Daarna meteen naar Rotterdam. Parkeren op P6 (bevalt al jaren prima), met de bus naar Ahoy en dan begint het inchecken, munten kopen, timetable verwerven en dan scheiden onze wegen. Ieder werkt zijn eigen programma af.

Alle zalen hebben de naam van een rivier gerkegen en ik begon mijn avond in Maas, de sportarena. Deze keer anders ingedeeld en lekker ruim. De keuze was gevallen op Amadou & Mariam. Afrikaanse muziek. Ik vond dit jaar helaas weinig oosters in het programma, dus leek me dit een prima alternatief. Dat bleek een goede keuze. Het was een levendig optreden en ook weer niet. De hoofdpersonen zijn behoorlijk inert waarbij vooral Mariam een toonbeeld van onbeweeglijkheid was. Ze lachte weinig, keek strak en streng, en eindigde elk nummer met een gelaten "yeah".  Maar ondanks dat was het een heel goed optreden! De muziek swingde lekker en de danseressen  /achtergrondzangeressen op het podium zorgden voor meer dan genoeg beweging en dynamiek. Door mijn late aankomst heb ik alleen het laatste halfuur gezien en ik vond het jammer dat ik er niet van het begin af aan aanwezig kon zijn. Sfeervol begin!


Daarna liep ik naar de Congo om John McLaughin te zien en horen spelen. Daar was het afgeladen vol. Het gitaarspel van McLaughlin is niet helemaal my cup of tea, maar het klonk wel goed. Bovendien was er kort na mijn binnenkomst een heuse drumbattle gaande op het podium tussen de twee drummers. Dat zie je niet vaak meer tegenwoordig. Dat heb ik nog even aangehoord, was verder prima maar niet bijzonder genoeg voor mij. Het vermelden van zijn naam was wel goed voor drie nieuwe volgers op Twitter van de man zelf (bijna), zijn manager en nog een andere muzikant. Jammer, maar die volg ik allemaal niet terug.
Tijd voor de eerste snack van de avond: bami met saté. NSJ zonder food is niet zoals het hoort.

Daarna opnieuw naar Maas voor het optreden van Kytecrash, het nieuwe initiatef van Kyteman Colin Benders die ik een keer in Venlo heb gezien met zijn vorige groep Kyteman's Hiphop Orkest. Deze keer was Eric Vloeimans, zijn leraar, ook van de partij en samen met twee toetsenisten, een drummer, een bassist en een DJ voor dubs spatte het weer van het podium af. Perfect optreden dat door een enthousiast publiek werd gewaardeerd. Helaas zijn mijn filmpjes minder vanwege de grote afstand en een heel hinderlijk floorlight dat recht in mijn lens scheen. Volgende keer beter.

Volgende halte was Giel Beelen die op grote hoogte (in Tigris) de DJ uithing die hij is. Lekkere muziek waar het goed op dansen was. Helaas was de positionering niet zo best, steeds mensen die er door moeten en dat blijf ik toch hinderlijk vinden. Maar Giel swingde en had er zichtbaar plezier in. Zijn publiek ook trouwens.

Daarna was het weer snacktijd, deze keer samen met B. Handig die mobiele apparaten waarmee je tijdens optredens contact kunt houden en afspraken maken. We hebben ons vergrepen aan een echt overheerlijk Indiase kip curry die geweldig goed op smaak was en een aangename verdoving in de mond bracht. Jammie!

Met een grote ijsco als toetje in de hand vertrok ik naar het Portico Quartet in Yenisei. Daar was het heel druk en ik bleef op afstand staan om niet iedereen, inclusief mezelf, met ijs te bevlekken. Van een afstandje hoorde ik wel iets van de muziek, maar eigenlijk niet genoeg. Vanwege de drukte in de zaal kwamen er beveiligingsmensen staan om nieuwe bezoekers tegen te houden. Verstandig. Dat hinderde mij wel om er echt even voor te gaan zitten. Ik verkaste daarom naar de Braziliaanse klanken van Adriana Calcanhotto in Darling. Lekker rustige muziek waar je een hele avond rustig op kan blijven dobberen. Leuk om even meegemaakt te hebben.

Maar hoofdact voor mij was Seal in Nile. Wat een geweldenaar. Goede wijn behoeft geen krans. Ik ben geen bijzondere fan van deze zanger hoewel hij prachtige nummers op zijn repertoire heeft staan. Maar deze man is wel een eersteklas performer. Wat weet hij goed een zaal te bespelen, hij kent zijn publiek en heeft duidelijk vaker voor een grote volle zaal gestaan. Zijn band leverde een topprestatie door een heel strak optreden weg te geven. De muziek was fenomenaal en klonk als een klok. Fantastisch optreden dus van deze Seal. Natuurlijk ontbraken zijn grote succesnummers niet waarvan ik er twee bijna helemaal op film heb gekregen: Kiss from a rose en Crazy. Zonder meer een hoogtepunt van deze dag. Kwalitatief bijzonder hoogstaand, sfeervol en heel veel enthousiasme op het podium en bij het publiek. Dat is een optimale combinatie voor een dik uur genieten.

Als afsluiting had ik voor Pharaoh Sanders gekozen in de Hudson. Een tenorsaxafonist van 71 jaar. Een begeleidend trio op piano, bas en drums maakten er een heel soepel optreden van. Opnieuw is dit soort van muziek niet mijn favoriete soort, maar de uitvoering was heel goed, het klonk geweldig en het was daarmee gewoon een prima concert. Pharoah kreeg een staande ovatie na zijn optreden en dat was terecht. Hij en zijn trio speelden fantastisch.

Ik heb vier filmpjes samengesteld uit alle beelden en in een speellijst op YouTube gezet. Hieronder een korte samenvatting van de avond. En door de links naar alle rivieren heb ik mijn voorliefde voor geografie ook nog even kunnen botvieren. Wat een heerlijk feest! North Sea Jazz 2012 staat al op de kalender :)

Een nieuwe volger op twitter

Het gebeurt niet dagelijks, maar met enige regelmaat melden zich nieuwe volgers voor mijn twitteraccount. In de meeste gevallen allerlei organisaties die ik heel selectief terugvolg, in veel minder gevallen gewoon mensen waarvoor hetzelfde geldt. Een flink aantal verlaat mij ook weer net zo makkelijk als blijkt dat ik niet terugvolg.

Vandaag was er opnieuw een aanvulling op mijn volgerslijst: @GebrvanLimburg. Nou weet ik toevallig dat die al enkele eeuwen dood zijn. Bijna 600 jaar om precies te zijn. Dus dat triggerde mijn nieuwsgierigheid.

In 2005 bezocht ik de fantastische tentoonstelling over hun schilderwerk. De restauratie van het prachtige Les Belles Heures was de reden dat bij hoge uitzondering de miniaturen in Nijmegen waren om daarna terug te keren naar hun eigenaar (Metropolitan Museum of Art) in New York om nooit meer uitgeleend te worden. De restauratie maakte het mogelijk om de bladen los te tonen, uit de band. Daardoor kon ik 10 afzonderlijke bladen zien met maar liefst 17 vroeg 15de eeuwse miniaturen. Het was een adembenemend mooie tentoonstelling. Er was aandacht voor het maken van inkt in de middeleeuwen, er mocht maar een beperkte groep per keer naar binnen om de manuscripten en tekeningen niet aan te tasten. Alle reden om met enige opwinding naar binnen te gaan op het toegewezen uur.

Nu zijn de gebroeders op Twitter en kondigen alvast het weekend eind augustus 2011 aan wanneer het Gebroeders van Limburg Festival plaatsvindt. Muziek, een middeleeuwse markt, re-enacters: het belooft een spektakel te worden. Ik ga in mijn agenda eens een aantekening maken dat er dan iets in Nijmegen te doen is.
Slimme promotie van de gebroeders om mij toe te voegen. Ik ben geïnteresseerd en door deze blogpost komen weer meer mensen te weten dat het festival plaats gaat vinden, en wanneer. Bovendien volg ik ze terug.

Over 't Kasteel - 250 jaar Kasteel De Strijdhoef 1761-2011

Ik heb er tot op heden geen gewoonte van gemaakt om boeken waar ik aan meegewerkt heb, hier te vermelden. Voor dit boek wil ik een uitzondering maken. Het is het eerste boek in deze serie dat in full color is gedrukt. Dat geeft het toch wel een heel bijzondere extra schoonheid. De pagina's spreken meer tot de verbeelding hoe stom dat ook klinkt.

Het is bovendien het 15de boek in de grote serie dat het schrijversteam van Heemcentrum 't Schoor heeft geschreven en uitgegeven. Een prachtige serie boeken over het dorp Udenhout. Zoveel geïllustreerde pagina's zijn er maar over weinig plaatsen in Nederland geschreven. Dan zwijg ik nog over de serie kleine boeken (inmiddels ook al 5 in getal) en de jaarboeken waarvan in maart 2011 het 8ste deel verscheen. Daarin heb ik elk jaar tot nu toe een artikel geschreven. Ik maak sinds 1995 maak ik deel uit van het schrijversteam. Ik heb de eerste twee boeken "gemist".

Een beetje weemoedig ben ik wel omdat mijn werk me eigenlijk niet toestaat nog veel aan dit schrijven te besteden. Dat wil zeggen: ik moet me beperken tot een boek dat in 2017 gaat verschijnen en waarvoor nog heel veel werk verzet moet worden: bronnenmateriaal lezen, transcriberen en verwerken.
Er staan geen grote boeken meer op het programma tot 2015. Daar lever ik nog een kleine bijdrage aan en het redactiewerk blijf ik doen. Meelezen van de eindteksten is altijd noodzakelijk en hoe meer mensen meelezen, des te beter wordt het eindresultaat. Artikelen voor het jaarboek komen er ook niet, behalve voor het jubileum in 2013 als het 10de exemplaar verschijnt.

Het was een bijzondere presentatie op het voorplein van Kasteel De Strijdhoef, met ruim 200 genodigden, de kasteelheer en vroegere bewoners van het kasteel. In die prachtige omgeving, in de open lucht, die regen beloofde maar gelukkig bewaarde tot later op de dag, vond de presentatie plaats. Het eerste exemplaar is aangeboden aan de kasteelheer Arthur Leijten die ons vele maanden lang toeliet in zijn woning en zijn archief dat we rustig mochten doorwroeten op zoek naar wetenswaardigheden en afbeeldingen die we konden gebruiken.
Dat archief verdient overigens wel een betere plaats dan de kast waar het zich nu in bevindt. Regionaal Archief Tilburg zou een mooie plek zijn om het kasteelarchief te bewaren. :)
De Kasteelfeesten in het Pinksterweekend waren een groot succes. Mooi dat die omlijsting de presentatie van ons boek extra cachet gaf.

Een zomerdag in de lente van 2011

Gisteren was het zover. Elke lente zijn er wel één of meer van die dagen dat de zomer een voorproefje geeft. Ruim 20 graden in de volle zon en daarbuiten was het ook heel erg aangenaam toeven. Hoezeer de laptop mij ook elke dag weer roept geeft zo'n dag altijd aanleiding om een buitenactiviteit te doen. Op de fiets naar Peerke Donders! Een weldadige plek aan de rand van Tilburg.
Het was museumweekend, een leuke tentoonstelling over de vele nationaliteiten in Tilburg-Noord, een prachtige omgeving en de belofte van thee met lekkers. Bied daar maar eens weerstand aan.

's Avonds kregen we bezoek, maar voordat die aanbelden heb ik nog gauw met de Flip in de hand wat voorjaarsbeelden geschoten. Heet dat nog wel schieten met een digitaal apparaat?
De magnolia die in prachtige bloemen uitbarst, de hortensia's die hun blad de vrije loop laten, de braam die een winter lang energie heeft gespaard om met grof geweld de ruimte te zoeken en de notenboom die schoorvoetend wat groen prijsgeeft.

Lente 2011. Ik heb er zin in!