Cirque du Soleil Kooza

Na zorgvuldig nadenken kwamen we er gisteren gezamenlijk achter dat het de 8ste keer was sinds 2005 dat we als vriendengroep, mét partners, bijeen kwamen op uitnodiging van Pieter. Zo begon mijn blogpost over de "oratieviering" vorig jaar. Dit jaar kwamen we er achter, weer wat ouder en wijzer blijkbaar, dat het deze keer pas de 8ste keer was, omdat de oratie in 2005 plaatshad en de eerste bijeenkomst pas in 2007. Bij deze dus een rectificatie.

Dit jaar voerde de reis opnieuw naar Amsterdam. Dat wordt als locatie eigenlijk een beetje saai. Maar goed dat het een grote stad is. De avond begon om een uurtje of vijf, niet iedereen was op tijd, in Brasserie Ajax in de Amsterdam ArenA. Wij waren erg op tijd dus hebben we even heerlijk gelounged in een bank waar zitten eigenlijk niet mogelijk was. Loungen gelukkig wel! Al keuvelend kwam geleidelijk aan de hele groep binnendruppelen en uiteindelijk waren alle acht personen aanwezig.

We gingen aan tafel om te genieten van een 3-gangen diner dat voortreffelijk smaakte. De gebruikelijk zin en onzin kwam voorbij in de tafelgesprekken waarbij het kameel dan wel dromedaris knuffelen een hoogtepunt vormde. De running gag. Toen het tafelen voorbij was gingen we op pad. Op een minuut of tien lopen van de Amsterdam ArenA stond namelijk een enorm tentencomplex opgesteld van het Cirque du Soleil. Daar gingen we de rest van de avond doorbrengen. Gelukkig geen (wilde) dieren in dit circus en dus ook geen kameel/dromedaris. Dat was dan wel weer jammer.

Officieel heette deze versie Cirque du Soleil Kooza. In een prachtige tent die nagenoeg vol zat was het anderhalf uur circus. Mijn vader was een liefhebber van het circus, maar dan het klassieke, met (wilde) dieren en zo. Zelf heb ik dat niet in mijn genen zitten. Maar dit is natuurlijk niet zomaar een circus. Het is een show met allerlei entertainment, performance, live zang en muziek, dans en veel acrobatiek. Er waren een paar heel spectaculaire acts bij. We zaten heel dicht bij de circusvloer en konden alle gezichtsuitdrukkingen, het trillen van de spieren, de prachtige kostuums en grime heel goed zien.

De drie Aziatische dames die lichamen hadden zonder botten vond ik het meest spectaculair. Die wrongen zich in de meest onmogelijke bochten, posities en houdingen met een vanzelfsprekendheid dat je bijna mee wilde gaan doen. Wat een souplesse en beheersing van elk spiertje in hun lichaam. Sensationeel!

Een andere hoogtepunt wat mij betreft waren de koorddansers. Wat mensen bezielt om op een koord op flink wat meters van de grond te stunten blijft voor mij altijd een raadsel gezien mijn hoogtevrees. Maar wat ze lieten zien was meer dan de moeite waard. Hoog niveau zal ik maar zeggen. Opmerkelijk: hun installatie werd als onderdeel van de show opgebouwd voor onze ogen. Knap staaltje techniek.

Er was een vrouw met een act met hoepels die ook een enorme beheersing van haar lichaam bezat. Op zich niet bijzonder, want al vaker gezien links en rechts op televisie, maar ze was uitzonderlijk goed in wat ze deed. Dikke voldoende.
Dan was een duivelse meneer met een heel grote hoepel die er een geweldige show van maakte. Ik had zoiets nog nooit gezien, opzwepend, energiek, krachtig en tegelijk heel elegant en kunstig.
Als laatste noem ik nog met bijzondere aandacht een groep acrobaten die werkelijk duizelingwekkende sprongkracht toonden en weinig angst. Het was een act met gooi- en smijtwerk waarbij de sprongkracht versterkt door een soort wippen waar dan de springer op de ene kant staat en twee mannen op de andere kant springen waardoor de springer een enorme vaart krijgt. Vooral de uitvoering met stelten was spectaculair. Het liep allemaal goed af. Geoliede machine.

Verder was er nog een act met een eenwieler, man en vrouw in mooi samenspel, een vrouw aan een rekstok ook knap, maar "gewoontjes". Tja. Dat klinkt nogal blasé, ik erken dat van harte, maar het is wat het is. De clownsact kreeg gaandeweg de avond een steeds langere baard. Niet leuk meer eigenlijk. Er was goede live muziek ter begeleiding en goede dans intermezzo's. Al met al een heel bijzonder avond in Amsterdam die meer dan de moeite waard is.

Hieronder een link naar de trailer van Cirque du Soleil. Je mocht niet filmen of fotograferen. Ik heb toch een foto gemaakt, maar veel soeps is het niet! https://www.youtube.com/watch?v=DQoyuLsidJI

Koken bij La Cuisine Ronde

Na zorgvuldig nadenken kwamen we er gisteren gezamenlijk achter dat het de 8ste keer was sinds 2005 dat we als vriendengroep, mét partners, bijeen kwamen op uitnodiging van Pieter. Hij probeert ons elk jaar weer te vergasten op een bijzondere middag/avond. Dit jaar voerde de reis naar Amsterdam.

We begonnen bij de Hermitage met de tentoonstelling over Van Gogh die daar momentaal staat. Van Gogh is toevallig een klein stukje Tilburger en ik vind veel van zijn schilderijen bijzonder. Niet al zijn werk kan me bekoren. Vooral zijn stadsgezichten vind ik een stuk minder interessant en menig vergezicht is ook niet aan mij besteed. Gisteren liep ik daarom met wisselende belangstelling door de tentoonstelling. Er viel genoeg te genieten hoor, veruit de meeste werken waren zeer de moeite waard. Één van mijn favorieten hing er in volle glorie: de amandelbloesem.

>
Vrij vooraan hing een nieuwe ontdekking die in schoonheid er uit sprong. Het was het schilderij Korenaren (zie foto) uit zijn laatste levensjaar 1890. Het was me niet eerder opgevallen tussen zijn werk. Dit keer zag ik het in al zijn pracht. Hoe Van Gogh met penseel en verf in staat is om die dynamiek in de natuur recht te doen, dat vind ik bijzonder knap. Helaas was er alleen een briefkaart van het schilderij te koop dat absoluut geen recht deed aan de impact die het hoort te maken.

Daarna nog even door het complex gelopen en de historie ervan gesnoven en gelezen. Na een koffie en wat bijpraten gingen we op weg naar de volgende stop aan de Oudezijds Voorburgwal.
Daar in hartje Amsterdam, het alleroudste Amsterdam, bevindt zich La Cuisine Ronde. Een keuken onder een Amsterdams grachtenhuis waar je met een groep je eigen maaltijd kunt koken. Daarna eet je je zelfbereide maal op in de eetkamer van het pand op de begane grond, voor grote ramen die uitkijken op de gracht. Prachtig sfeervol ingericht met o.a. een smaakvol aangeklede tafel.

In het filmpje hieronder zie je hoe wij als groep de keuken in bezit namen en met culinair elan de ingrediënten te lijf gingen om ze te laten doen wat de bedoeling was. Chef Ria en haar assistent Nico grepen hard, maar rechtvaardig, in waar het nodig was. Gastheer Han kon veel vertellen over de geschiedenis van Amsterdam en het stukje waar dit huis stond. Onderhoudend.

In de keuken aangekomen via een ondermaats deurtje en dito trappetje, kregen we eerste een drankje en vervolgens een kookschort met onze naam erop. Het eerste souvenir was binnen! Daarna een korte uitleg, verdelen in groepjes van 2 (of 1) en aan de slag. Behoorlijk gedisciplineerd werd er gewerkt aan de vier gangen die we op tafel moesten krijgen. Hier en daar liep iemand de kantjes er van af, met een glas in de hand, maar over het algemeen zat er een goed tempo in. Het resultaat was er naar.

We hebben vier heerlijke gangen gegeten. Echt heel lekker. Verbazingwekkend hoe je met de juiste begeleiding van alles uit je handen krijgt ewaar je anders alleen met stomme verbazing naar kunt kijken (en van eten). Een buitengewoon aangename middag en avond die tegen 11 uur ten einde liep. We zijn weer op de hoogte van elkaars wel en wee, hebben wat cultuur gesnoven en de inwendige mens op krachten gebracht. Met eigen handen. Mooi toch!

Het woord van de avond was: cointreau. ;)

Avondje casino

De jaarlijkse traditie heeft weer plaats gevonden. Op uitnodiging van Pieter gingen we in gezelschap van onze wederhelften een avond naar Holland Casino Scheveningen. We werden om half acht verwacht. De gastheer was aan de late kant, maar de medewerkers van het casino trokken zich daar weinig van aan en begeleidden ons stapje voor stapje naar wat ons te wachten stond.

Jaren geleden zijn L. en ik wel eens in het casino in Breda geweest en iets minder lang geleden werd mij de toegang geweigerd in het casino in Nijmegen vanwege mijn schoeisel. De regels zijn inmiddels versoepeld en de kledingvoorschriften zijn eigenlijk minimaal. Toen de scheur in de spijkerbroek deel uitmaakte van designerjeans die een gewone sterveling nauwelijks kon betalen en de sneaker eveneens een prijssprong had gemaakt viel niet langer vol te houden dat je met die kleding aan mogelijk minder geld op zak had. Uiteindelijk wil een casino kapitaalkrachtige klanten die niet op een scheur meer of minder in de broek hoeven te kijken. Wij waren nog niet helemaal van die nieuwe regels op de hoogte en ik verscheen dan ook in pak.

Onze vaste begeleider heette William, een vlotte knaap die blackjack croupier was. Hij leidde ons door het gebouw, wees waar welke apparaten stonden en welke mogelijkheden er waren en zette ons uiteindelijk aan een black jack tafel. Daar leerde hij ons in kort bestek de ins and outs van het blackjackspel. Wij hadden in de voorbereiding het overbekende 21en nog eens besproken. Hoewel blackjack daar wel enigszins op lijkt, je moet in beide spellen 21 halen om zeker te zijn van winst, is het spel toch anders. Met nepgeld gingen we aan de slag en leerden spelenderwijs hoe we het minst konden verliezen op een avond. Want daarover waren wij het meteen eens: er is maar één winnaar aan het eind van elke avond casino.

Ondertussen was de bestelling opgenomen voor het diner dat zou volgen na deze uitleg. We begaven ons naar een verdieping lager en schoven aan. Het eten was voortreffelijk en de ambiance prima. Iets na elf uur kwamen we van tafel en gingen op zoek naar de ultieme winst. Ik heb wat rondgelopen en gekeken bij een roulettetafel. Het blijft me toch verbazen dat er elke ronde opnieuw een behoorlijke stapel fiches naar de bank schuift. Iedereen weet dat gokken verslavend kan zijn en als je eenmaal verliest heeft een speler de neiging om met wat meer risico het verloren bedrag weer terug te winnen. Soms lukt dat, maar meestal niet.

Het valt op dat de digitale revolutie ook in het casino de macht heeft overgenomen. Steeds meer apparaten die piepen in plaats van kraken en waar je op een knop drukt in plaats van een hendel overhaalt. Zelfs de roulette in de klassieke vorm gaat langzaam over op een digitale vorm met een spelleider met headset. Mij trok dat niet zo aan hoewel je als toeschouwer het alleen observeert. Het gokelement, waar het uiteindelijk voor de spelers om draait, blijft natuurlijk hetzelfde.

Daarna voegde ik me weer bij de rest van ons gezelschap dat meteen de blackjacktafel op had gezocht met de laagste inleg: 10 euro per box. Toch een aardig bedrag. We hadden wat speelgeld gekregen van Pieter en nog wat van het casino. Dat bleek niet genoeg om de avond met winst af te sluiten. De glimmende oogjes beloofden niet veel goeds voor de financiële positie van het huishoudgeld. De meesten wisten zich te beheersen en nadat het gratis geld op was, investeerde alleen L. nog in extra fiches. Dat bleek uiteindelijk een goede gok. Bij blackjack kreeg ze grip op het spel en de kaarten en sloot de avond af met 75 euro winst. De vrouw van Pieter won ook een kleine bedrag.

De gedroomde miljoenenwinst was er niet dus gaan we maandag gewoon weer aan het werk.

Wel een heerlijke avond gehad!

Asperges uit Udenhout

Eergisteren zag ik op de Flickrpagina van Omroep Brabant dat ze bij onze aspergeboer in Udenhout foto's hadden gemaakt van de oogst, verwerking en verkoop van apserges. De overheerlijke aardbeien staan ook nog ergens op de foto. Van Iersel rulez!!

Het witte goud. Jummie!! :)

Familiediner 2009

Zaterdag 17 oktober vond het 5de familiediner plaats. Het eerste lustrum van een leuke traditie. Plaats van handeling was dit keer ons huis in Udenhout. Het principe is simpel. Het gezin waar we samenkomen zorgt voor het hoofdgerecht. Dat is meestal het meeste werk en kost meer voorbereiding. Volgens een vast schema zorgt een ander gezin voor het voorgerecht en het nagerecht. Aangezien we met ons drieën thuis waren komt dat goed uit.
Roelof en Janneke hadden een verrassing voor ons allemaal door hun huwelijk in 2010 aan te kondigen. Een feestje in het verschiet dus!

Het gezin van mijn zus zorgde dit keer voor het voorgerecht. Dat bestond uit een soep met wat room en twee soorten crostini's. De ene besmeerd met groene pesto en belegd met een tomaat en mozzarella en basilicum, de andere met rode pesto, spinazie en wat Parmezaanse kaas.
Op het filmfragment hoor je Debbie het voorgerecht toelichten.

Wij hadden de taak om voor het hoofdgerecht te zorgen. Dat bestond uit aardappelcake, krokante gemarineerde kipreepjes, geroerbakte gemarineerde pangafilet, Griekse salade, gehaktspies met Turkse yoghurtsaus en peultjes.

Het gezin van mijn overleden broer zorgde dit keer voor het toetje. Dat bestond uit een tompouce met frambozen.

Het leukste van zo'n dag is dat we een keer met z'n allen bij elkaar zijn. Het is niet altijd makkelijk, zelfs niet één keer per jaar, en dit keer moesten Martijn en Jonneke met hun pasgeboren zoon Thomas het festijn missen. Desondanks was het gezellig en is er volop gekletst en gelachen.

Volgend jaar zijn we te gast in Helmond. Dan zijn wij verantwoordelijk voor het nagerecht. We hebben er nu al zin in!

Er staan vier filmpjes van de diverse gerechten op Youtube.
De foto's van het familiediner staan op Flickr

Uitdrukkingen van mijn vader (7)

Soms komen er weer nieuwe binnendrijven... Na aflevering 6 dacht ik dat ik er was... gisteren tijdens een etentje kwamen er nog twee bij me op.

Tijdens het eten kon mijn vader mijn moeder gruwelijk over de zeik helpen met een uitdrukking die hij zo nu en dan te berde bracht.
Hij liet er zich op voorstaan dat hij in extreme omstandigheden toch kon eten. Dat illustreerde hij dan door te zeggen: Ze mogen hier naast mijn bord gaan zitten schijten, zolang ze maar niet spatten.
Mijn moeder stopte acuut met eten en sprak met afschuw in haar stem: Jesses Martin! Haar levendige fantasie maakte eten enkele minuten onmogelijk, en mijn vader lachte triomfantelijk. Echtparen...

Een schuine mop vertellen dat gebeurde af en toe en mijn ouders konden er smakelijk om lachen. Zelf vertelden ze die maar zelden, maar er waren ooms genoeg die van wanten wisten.
Wanneer de grenzen van de betamelijkheid werden overschreden, of dat nou met humor, met kleding of op de televisie was, dan kwam er steevast uit mijn vaders mond: ut mag wel ruuken mar nie stinken.