2009 zit er op

Hoewel ik echt van geschiedenis en het verleden houd, leef ik in het heden en kijk vooral naar de toekomst. Terugkijken levert natuurlijk altijd wat op, maar niet te veel blijven hangen in het verleden. Vooral niet waar het gemiste kansen of ongelukkige keuzes betreft. Om Gerard van Maasakkers aan te halen: Spijt, zund van d'n tijd. Het geheugen slaagt er gelukkig in om over het algemeen de goede dingen steeds naar voren te halen. Mooi mechaniek is dat toch!

2009 is een memorabel jaar geworden omdat ik in maart van dit jaar de touwtjes in handen kreeg van het Regionaal Archief Tilburg. Je kunt nooit van te voren inschatten hoe dingen gaan lopen, dus dat kon ik evenmin. In de afgelopen 10 maanden is er het een en ander veranderd. Met mezelf dan. Mijn woorden worden anders gelezen, gehoord en gewogen. Of is dat alleen in mijn verbeelding?
Het is raar om binnen een organisatie waar je al 20 jaar werkzaam bent, ineens aan de leiding te staan. Ik moet me regelmatig goed inprenten dat ik een andere rol heb gekregen. Weloverwogen uitspraken doen... niet altijd mijn sterke kant.

2009 werd zo een jaar van nieuwe bewustwording zoals hiervoor beschreven. Interessant om zo naar mezelf te moeten kijken en om me meer bewust te worden van wat ik zeg. Dat alles zonder "mezelf" kwijt te raken. Ik blijf wie ik ben, dat is wel mijn streven. Hoewel niets blijft zoals het is. Dat dan weer wel.

Een tweede observatie die over 2009: het enthousiasme over Archief 2.0 dat ik op 1 januari van dit jaar uitsprak, dat staat nog steeds overeind. Het is wel gebleken dat er nog heel veel weerstand en onbegrip overwonnen moet worden. In verschillende intercollegiale overleggen bleek dat telkens weer. Dat kost veel energie. Ik heb de wijsheid niet in pacht en dus is het belangrijk om in gesprek te gaan en te blijven met collega's, gelijkgezinden maar evenzeer met andersgezinden. Samenwerken.
Dat wordt dan meteen de inzet voor 2010. Over het algemeen ben ik niet geduldig aangelegd als het om veranderingen gaat. Hoe ga ik daar mee om in deze nieuwe rol.
Proef ik daar mijn eigen scepsis?

Goed. Er zijn ook successen te melden! Zo hebben de digitale archivaris, Petra Schoen en ik, samen met andere Archief 2.0lers de cursus 23 Dingen omgezet naar 23 Archiefdingen die inmiddels al door een hondertal archivarissen in Nederland is gevolgd. Daarvoor moeten we ook Rob Coers bedanken! Daarbij mag ook de samenwerking tussen BHIC en RA Tilburg niet onvermeld blijven. Wij hebben samen de cursus doorlopen, met nog een collega uit Breda en eentje uit Waalwijk.

De Archief 2.0-community is hard gegroeid in en op weg naar de 500 leden. In 2009 hebben wij een eigen rol opgepikt en gekregen binnen de KVAN studiedagen in Haarlem (presentatie van de Archiefwiki, gefeliciteerd Tom!!) en krijgen we een plaats in het nieuwe S@P jaarboek van 2010 en is er een goedbezochte Speel-en-Deel-sessie georganiseerd over het archiveren van websites.

Dit weblog groeide verder. Meldde ik op 1 januari 2009 nog dat ik in 2008 gemiddeld 1 maal per week blogde, in 2009 werd dat (ruim) 2 maal per week. Dat vereist wel veel discipline :).

De foto toont mij redelijk relaxed in een loungestoel in een winkelstraat in Rijeka (Kroatië). Zo relaxed was 2009 geenszins. Een intensief jaar. Crescendo!
Ben benieuwd wat 2010 gaat brengen.

Soms is het verleden te mooi om te negeren.

Familiediner 2009

Zaterdag 17 oktober vond het 5de familiediner plaats. Het eerste lustrum van een leuke traditie. Plaats van handeling was dit keer ons huis in Udenhout. Het principe is simpel. Het gezin waar we samenkomen zorgt voor het hoofdgerecht. Dat is meestal het meeste werk en kost meer voorbereiding. Volgens een vast schema zorgt een ander gezin voor het voorgerecht en het nagerecht. Aangezien we met ons drieën thuis waren komt dat goed uit.
Roelof en Janneke hadden een verrassing voor ons allemaal door hun huwelijk in 2010 aan te kondigen. Een feestje in het verschiet dus!

Het gezin van mijn zus zorgde dit keer voor het voorgerecht. Dat bestond uit een soep met wat room en twee soorten crostini's. De ene besmeerd met groene pesto en belegd met een tomaat en mozzarella en basilicum, de andere met rode pesto, spinazie en wat Parmezaanse kaas.
Op het filmfragment hoor je Debbie het voorgerecht toelichten.

Wij hadden de taak om voor het hoofdgerecht te zorgen. Dat bestond uit aardappelcake, krokante gemarineerde kipreepjes, geroerbakte gemarineerde pangafilet, Griekse salade, gehaktspies met Turkse yoghurtsaus en peultjes.

Het gezin van mijn overleden broer zorgde dit keer voor het toetje. Dat bestond uit een tompouce met frambozen.

Het leukste van zo'n dag is dat we een keer met z'n allen bij elkaar zijn. Het is niet altijd makkelijk, zelfs niet één keer per jaar, en dit keer moesten Martijn en Jonneke met hun pasgeboren zoon Thomas het festijn missen. Desondanks was het gezellig en is er volop gekletst en gelachen.

Volgend jaar zijn we te gast in Helmond. Dan zijn wij verantwoordelijk voor het nagerecht. We hebben er nu al zin in!

Er staan vier filmpjes van de diverse gerechten op Youtube.
De foto's van het familiediner staan op Flickr

The Mannahatta Project

In het kader van de herdenking dat Henry Hudson 400 jaar geleden de Hudson rivier "ontdekte" en opvoer is er een prachtig project gestart: The Mannahatta Project. In dat project wordt de kaart van Manhattan in 1609 gereconstrueerd: een nagenoeg onbewoond gebied met rijke flora en fauna.
Dat oorspronkelijke eiland opnieuw vormgeven was geen sinecure omdat er in de vier eeuwen daarna nogal wat is veranderd.
Dat spreekt zeer tot mijn verbeelding aangezien ik zelf bezig ben om iets soortgelijks, maar dan minder spectaculair, voor Udenhout te doen.
De website die bij dit project hoort lijkt veel op een Googlemap met een extra laag. Als je doorklikt kun je op nog meer lagen terecht komen, van 1996-2006. Daarvoor spring je meteen naar 1609. Dat is eigenlijk jammer, want er zijn vast nog meer kaarten/plattegronden van New York die een prachtig doorzicht zouden kunnen geven naar de stedelijke ontwikkeling van deze wereldstad.

Hoe dan ook: inspirerend voorbeeld van hoe techniek het verleden tot leven kan brengen. Het is tevens een ontnuchtering voor mij want toen ik aan mijn project begon was dit soort van techniek nog in de laboratoriumfase en had ik er nog noooooit van gehoord. Nu is het er al en mijn project loopt nog vele vele jaren door. Wie weet hoe mooi ik het straks kan presenteren, of liever gezegd: verbeelden.
Mooi woord: verbeelden.

Steeds meer mogelijkheden, maar om iets zichtbaar te maken moet je wel uitgebreid bronnenonderzoek doen. Dat is iets wat bij The Mannahatta Project (niet te verwarren met The Manhattanproject) misschien nog moet gebeuren. Volgens mij is er nog geweldig veel materiaal dat die website waardevoller kan maken.

Ook leuk om te lezen: het artikel in de National Geographic van september 2009.
Uiteraard besteed ook het Nationaal Archief aandacht aan deze gebeurtenissen.

North Sea Jazz 2009

Gisteren was ik voor de 5de keer bij het North Sea Jazz festival. Al weer enkele jaren is de thuisbasis het Ahoy-complex in Rotterdam. Het gebouw ging om 16.30u open, wij stapten om 17.00u naar binnen.

Het is een goede traditie geworden om me enigszins voor te bereiden door het online programma te bestuderen, wat door te klikken bij artiesten van de wie de naam iets bij me oproept. Want, eerlijk is eerlijk, de meeste namen zeggen me helemaal niets.

Ik begon bij Elisabeth Kontomanou, maar zij kon me niet bekoren. Hoewel de muzikanten prima speelden en de muziek overtuigend goed klonk, kon de stem van deze Grieks-Afrikaanse mevrouw mij niet bekoren.
Ik vertrok naar de Maas-zaal waar het The Lorca Project met het Metropole Orchestra een concert verzorgde. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, maar er bleken enkele Spanjaarden de zang te vertolken, op onvervalste Iberische wijze, huilerig en met uithalen. De Arabische melodie is nog niet uit het schiereiland weg! Samen met het orkest en enkele muzikanten van Spaanse origine klonk het heel apart, en goed. Hoogtepunt was een mannelijke Spaanse danser die op onvervalste wijze de Flamenco danste, met veel stamp en klapwerk en hij mocht een paar keer een hartelijk applaus in ontvangst nemen. Een verrassing was dit dus voor mij.

De ervaring heeft me geleerd dat je soms jezelf moet laten verrassen en meestal is dat iets wat uit het oosten komt. Niet noodzakelijkerwijs natuurlijk, maar mij is het elke jaar nog overkomen. Dit jaar viel de eer te beurt aan Dhafer Youssef. Een oud (= een soort van luit) spelende Tunesiër die met zijn band een prachtig swingend en tegelijkertijd gevoelig optreden verzorgde. Zijn zang was uit een andere dimensie met onmiskenbare arabische invloed. Ik vond het prachtig en een hele zaal met mij. Normaal is er nogal wat beweging in een zaal tijden NSJ, want het leuke is nou juist dat als je uitgeluisterd bent bij een artiest, je dan gewoon naar de volgende kunt gaan kijken. Er is keuze genoeg. Maar in deze zaal zat weinig dynamiek, behalve op het podium dan. Toen het optreden voorbij was stond iedereen meteen op om een staande ovatie te geven aan deze groep muzikanten. Volgende keer komt hij vast op mijn lijstje te staan.


Ik zag ze dit jaar voor de derde keer op North Sea Jazz en het was even overweldigend als de vorige keren. Een enorme bak herrie en een pimp die de zaal meekrijgt zijns ondanks. Heerlijke sfeer en iedereen doet mee. Als je het gemist hebt, dan moet je zeker een ander optreden van deze jongens bij gaan wonen. Het is anders, het is imponerend en het is intensief. Geen moment rust. Death jazz die de trommelvliezen doet klapperen, zoals de recensent in de NRC schreef. Deze keer was ik er met mijn zoon Ben en gelukkig vond hij het net zo indrukwekkend als ik. Lekker los gaan in een stampvolle zaal die tegen het eind het kookpunt bereikt. Heerlijk optreden.



De Hot 8 Brass Band trad op bij het binnenkomen van de bezoekers en na afloop van de optredens, als je lekker wegloopt, naar buiten. Dan zijn de mensen in een feeststemming en de drank doet de rest. Dansen geblazen, zeker als er een paar fanatiekelingen toeschouwers over de streep helpen. Tekent de sfeer op het North Sea Jazz Festival. Ook in 2009.



Tussendoor heb ik nog geluisterd naar Lee Ritenour, Joe Bonamassa, BB King, Duffy, Spanish Harlem Orchestra, Joshua Redman Trio en Renske Taminiau.
Geweldig dat zoiets bestaat, gewoon bij artiesten binnenlopen, of langslopen en een paar nummers meepikken, onderweg naar het volgende optreden of een heerlijk tussendoortje. Die zijn namelijk ook niet te versmaden!

Nieuwjaar in Venlo

Gisterenmiddag, ondanks mistwaarschuwing, naar Venlo vertrokken met Joost en Petra om bij Peter, Helène en Merel de overgang van 2008 naar 2009 door te brengen. Een hele leuk avond gehad, lekker gegeten en gedronken en gesnoept en gewacht. Ondertussen natuurlijk de Top2000 aan op de achtergrond. Bij wijze van experiment heb ik een filmpje gemaakt van het knetteren van mijn 2000-klapper voor de deur.
Het .mov-formaat van mijn camera omgezet naar .avi met behulp van Media Converter online. Het filmpje geroteerd met behulp van DVDVideosoft Free Studio (werkt heel goed!). Daarna bewerkt met behulp van MS moviemaker... weer wat geleerd!


En deze ook nog:

Nieuwjaar - 1 januari 2009

Zo, dat zit er op. 2008 ligt definitief achter ons. Tijd voor wat reflectie.

Het was een heel bijzonder jaar voor mij. Na een jaar (2007) dat gedomineerd werd door de dood, kon 2008 alleen maar beter worden eigenlijk...

Zowel op persoonlijk vlak als op zakelijk gebied is alles voor de wind gegaan.
Mijn gezondheid bleef ouderwets op peil en ik bereikte een mijlpaal!
Nog een persoonlijk succes: ik ben er in 2008 in geslaagd om gemiddeld eens per week een blogpost hier te plaatsen! Daar ben ik heel trots op.
Op zakelijk gebied komt er binnenkort nog een belangrijke ontwikkeling die sommige intimi al kennen. Daarover later meer.

Maar in het afgelopen jaar is vooral de samenwerking met de Digitale Archivaris en de rest van de Archief 2.0 club toch een doorbraak geweest. Stimulerend en inspirerend! Als we dit kunnen bestendigen, en waarom zou dat niet kunnen, dan gaan we een prachtig 2009 tegemoet!
Voorlopig hoogtepunt was de studiedag op 27 oktober.
Daarnaast is het minstens even belangrijk dat er langzaamaan echte samenwerking en kennisdeling plaatsvindt tussen verschillende instellingen. Niet in belangrijke gremia en driedelig pak, maar gewoon in de loungestoelen van het BHIC, op locatie of thuis!

Vandaar die zelfvoldane foto, in de zon op een terras! Ook dat hoop ik in 2009 een aantal keer te doen.:-)