Een boek over een (fictief) dorp in Noord-Italië, Ischiano Scalo, en de inwoners daarvan. Een doorsnee bevolking waar je niet al te vrolijk van wordt. Sterker nog: het zijn stuk voor stuk losers van de bovenste plank. Hoofdpersoon is de (letterlijk) kleine Pietro Moroni. Zijn vader is een communistische drinkebroer, zijn moeder een eersteklas zenuwpees en zijn broer een herder zonder toekomst. Pietro is best een slim jochie en gemotiveerd om verder te komen in het leven. Zijn schoolvriendin Gloria en haar welvarende ouders bieden hem wat hij thuis niet vindt. Tot zover is er geen vuiltje aan de lucht.
Ammaniti beschrijft de kleurrijke figuren uit het dorp zo goed en levendig dat je ze bijna voor je ziet. Het is een gemeenschap die best functioneert, maar er zit nauwelijks ontwikkeling in. Het is het principe van: en de boer, hij ploegde voort. Iets in de mensen en de manier waarop ze hun leven leiden beperkt ze dusdanig dat ze het niet ver zullen schoppen. Het ongeluk en vooral de ontevredenheid straalt er vanaf. Dat leidt tot onherroepelijke agressie waar de kleine Pietro mee te maken krijgt. Maar hij wordt in mijn ogen door tragiek overtroffen door de persoon van Graziano Biglia. Dat is een verlepte artiest die grossiert in foute beslissingen. Het is werkelijk niet te beschrijven wat deze man allemaal verkeerd doet. Het leuke is: Ammaniti slaagt er in het voortreffelijk te beschrijven.
Bij zoveel ellende denk je mogelijk al snel dat het boek wel een treurige opsomming van levens zal zijn. Ja, dat is het ook. Maar het is zo goed en grappig beschreven dat het boek een fantastisch verhaal oplevert. Van politieagent tot schooldirecteur, de ene sneue persoon na de andere verschijnt op de pagina's. Het is dronkenschap, labiele figuren, vechtpartijen, moord, sex, drugs en rock 'n roll. En het blijft leuk.
Ik zou het zeker lezen als ik jullie was. De titel houdt een belofte in. Die belofte wordt meer dan ingelost. In de laatste zin van het boek.
vrijdag 26 augustus 2011
donderdag 25 augustus 2011
Tatiana de Rosnay – Haar naam was Sarah
Wauw. Wat een prachtig boek. Emotioneel aangrijpend. Onderwerp van het boek is de razzia onder Parijse Joden van 16 en 17 juli 1942. Uiteindelijk kwamen de joodse gezinnen die waren opgepakt samen in het Vélodrôme d'Hiver, een overdekte wielerbaan. Daar hebben ze een paar dagen in erbarmelijke omstandigheden doorgebracht waarna ze verder op transport gingen. Eerst naar Franse tussenkampen in en rond Parijs en uiteindelijk naar Auschwitz om vergast te worden.
Dit boek beschrijft het verhaal van één van hen, de 10-jarige Sarah Starzinski.
De aanleiding voor dit verhaal is de opdracht die een Amerikaanse journaliste krijgt die al 25 jaar in Parijs woont en werkt en daar ook met een Fransman is getrouwd en een dochter heeft. Zij werkt voor een tijdschrift voor Amerikanen in Parijs/Frankrijk en naar aanleiding van de 60-jarige herdenking van die razzia krijgt zij de taak om het onderzoek te doen. Het meest schokkende in het verhaal is dat hoewel de Duitse bezetter de opdracht gaf, het de Franse politie is die de razzia voorbereidt en uitvoert op een verschrikkelijke wijze. De Fransen willen niet graag aan deze periode uit hun bezettingstijd terugdenken.
Gaandeweg het onderzoek krijgt het verhaal ook een sterk persoonlijk tintje en uiteindelijk verandert het haar leven voorgoed. In meerderlij opzicht.
Ik vond het een heel aangrijpend boek. Het persoonlijke verhaal van dat ene meisje dat nog steeds ingrijpt in het leven van zoveel jaar later. Ik heb het in een ruk uitgelezen.
Als je echt geraakt wilt worden door een verhaal, lees dit boek. Geweldig mooi.
Website van Tatiana de Rosnay
Dit boek beschrijft het verhaal van één van hen, de 10-jarige Sarah Starzinski.
De aanleiding voor dit verhaal is de opdracht die een Amerikaanse journaliste krijgt die al 25 jaar in Parijs woont en werkt en daar ook met een Fransman is getrouwd en een dochter heeft. Zij werkt voor een tijdschrift voor Amerikanen in Parijs/Frankrijk en naar aanleiding van de 60-jarige herdenking van die razzia krijgt zij de taak om het onderzoek te doen. Het meest schokkende in het verhaal is dat hoewel de Duitse bezetter de opdracht gaf, het de Franse politie is die de razzia voorbereidt en uitvoert op een verschrikkelijke wijze. De Fransen willen niet graag aan deze periode uit hun bezettingstijd terugdenken.
Gaandeweg het onderzoek krijgt het verhaal ook een sterk persoonlijk tintje en uiteindelijk verandert het haar leven voorgoed. In meerderlij opzicht.
Ik vond het een heel aangrijpend boek. Het persoonlijke verhaal van dat ene meisje dat nog steeds ingrijpt in het leven van zoveel jaar later. Ik heb het in een ruk uitgelezen.
Als je echt geraakt wilt worden door een verhaal, lees dit boek. Geweldig mooi.
Website van Tatiana de Rosnay
woensdag 24 augustus 2011
Gauke Andriesse – De handen van Kalman Teller
Jager Havix (what's in a name) is privédetective. Niet zomaar eentje. Hij is gespecialiseerd in het terugvinden van gestolen kunstwerken. Het achterhalen van informatie is zijn kracht. Hij heeft daarvoor ook een aantal mensen in zijn netwerk die bijzondere kwaliteiten hebben zoals het volgen van personen of het afluisteren van personen. Kortom, hij is een bekwaam vakman met kennis van zaken.
In dit verhaal wordt hij door de joodse gepensioneerde zakenman Kalman Teller ingehuurd om een tien jaar durende rechtszaak van een oud werkneemster van hem, vlot te trekken. Deze vrouw is het slachtoffer van onzorgvuldig medisch handelen maar kan maar geen gehoor vinden binnen het rechtssysteem. Er is een frisse blik nodig om de zaak weer nieuw leven in te blazen. Daarnaast speelt er de geschiedenis van deze Kalman Teller die op miraculeuze wijze Auschwitz heeft overleefd. Havix raakt ook op het spoor van deze bijzondere geschiedenis. Dan is er nog zijn goede vriend en rechercheur Jaap die ernstig ziek wordt.
Al deze verhaallijnen lopen door dit boek heen. En toch. De persoon van Jager Havix staat me niet aan. Hij is irritant en heeft ontzettende vooroordelen. Ik vond het onaangenaam om daarover te lezen. Hoe hij arbeiderswijken beschrijft en het leven van die mensen, dat stuit me tegen de borst. Hij is ook verbaasd over het effect van zijn onderzoekingen en komt dingen te weten waarvan hij achteraf dan weer vindt dat hij ze beter niet had willen weten. Zoek dan niet zou ik zeggen. Snap een beetje hoe we wereld in elkaar zit. Daar wordt ik dan buitengewoon oordelerig van.
Het boek begint met een mooi verhaal over een priester die in 1754 is vermoord in de bossen. Goed begin. Maar dat hele verhaal is een los dingetje wat helemaal niet meer terugkomt in het verhaal. De drie zaken die ik noemde, ook daar komen we niet verder mee. Wat er nu precies is gebeurd en vooral hoe het nu af,loopt of verder gaat. Geen hint. Voor mij is het boek nog lang niet af.
Bij het lezen had ik wel steeds de behoefte om verder te lezen. Ik wilde wel graag weten hoe het nu afliep. In dat opzicht was het een goed geschreven boek met allerlei aanknopingspunten die mij nieuwsgierig genoeg maakten. Maar het eind kwam veel te vroeg. Er zijn voor mij nog zoveel vragen open.
Is dit nou een aanrader of niet? Geen idee. Ben wel benieuwd wat anderen er van vinden. Ik zou toch wel eens een ander boek van Gauke Andriesse willen proberen. Kijken of het beter voelt.
In dit verhaal wordt hij door de joodse gepensioneerde zakenman Kalman Teller ingehuurd om een tien jaar durende rechtszaak van een oud werkneemster van hem, vlot te trekken. Deze vrouw is het slachtoffer van onzorgvuldig medisch handelen maar kan maar geen gehoor vinden binnen het rechtssysteem. Er is een frisse blik nodig om de zaak weer nieuw leven in te blazen. Daarnaast speelt er de geschiedenis van deze Kalman Teller die op miraculeuze wijze Auschwitz heeft overleefd. Havix raakt ook op het spoor van deze bijzondere geschiedenis. Dan is er nog zijn goede vriend en rechercheur Jaap die ernstig ziek wordt.
Al deze verhaallijnen lopen door dit boek heen. En toch. De persoon van Jager Havix staat me niet aan. Hij is irritant en heeft ontzettende vooroordelen. Ik vond het onaangenaam om daarover te lezen. Hoe hij arbeiderswijken beschrijft en het leven van die mensen, dat stuit me tegen de borst. Hij is ook verbaasd over het effect van zijn onderzoekingen en komt dingen te weten waarvan hij achteraf dan weer vindt dat hij ze beter niet had willen weten. Zoek dan niet zou ik zeggen. Snap een beetje hoe we wereld in elkaar zit. Daar wordt ik dan buitengewoon oordelerig van.
Het boek begint met een mooi verhaal over een priester die in 1754 is vermoord in de bossen. Goed begin. Maar dat hele verhaal is een los dingetje wat helemaal niet meer terugkomt in het verhaal. De drie zaken die ik noemde, ook daar komen we niet verder mee. Wat er nu precies is gebeurd en vooral hoe het nu af,loopt of verder gaat. Geen hint. Voor mij is het boek nog lang niet af.
Bij het lezen had ik wel steeds de behoefte om verder te lezen. Ik wilde wel graag weten hoe het nu afliep. In dat opzicht was het een goed geschreven boek met allerlei aanknopingspunten die mij nieuwsgierig genoeg maakten. Maar het eind kwam veel te vroeg. Er zijn voor mij nog zoveel vragen open.
Is dit nou een aanrader of niet? Geen idee. Ben wel benieuwd wat anderen er van vinden. Ik zou toch wel eens een ander boek van Gauke Andriesse willen proberen. Kijken of het beter voelt.
dinsdag 23 augustus 2011
Herman Koch – Red ons Maria Montanelli
Wat heb ik gelachen om dit boek. Niet om elke pagina, maar wel genoeg om er een vrolijk gevoel aan over te houden. Niet dat het nou zo'n vrolijk verhaal is. Maar er is wel veel herkenbaar. De tijd dat hij op de middelbare school zat zal dicht bij mijn eigen middelbare schooltijd hebben gelegen. Hij beschrijft het puberjoch dat op een school zit op een geweldige manier. De manier van denken en redeneren, argumenteren en queruleren.
Maria Montalenelli is een schoolhervormster die waarschijnlijk is gebaseerd op Maria Montessori. De middelbare school van de hoofdpersoon is van het type Montessori, waar geen punten worden gegeven en veel aan het kind wordt overgelaten. Maar vooral wordt er veel geouwehoerd. Bovendien woont de hoofdpersoon in een buurt met rijkelui die hij veracht en zijn thuissituatie is ook niet om over naar huis te schrijven. Uiteindelijk beschrijft het verhaal de dood van een zwakbegaafde medeleerling. Tragisch en Koch speelt ook in dit boek met de moraal. Mijn moraal en in het algemeen de moraal van de lezer. Is de hoofdpersoon nou sympathiek of juist niet?
Het is een dun boekje en daarom moet je dit gewoon even tussendoor lezen. Daar krijg je geen spijt van.
maandag 22 augustus 2011
Ildefonso Falcones – De kathedraal van de zee
Dit boek beschrijft het levensverhaal van het kind van een horige met een bijzondere levenswandel. Het is zijn heer Llorenc de Bellera die gebeurtenissen in gang zet die het leven van deze Arnau Estanyol bepalen. Het verhaal speelt zich af gedurende de hele 14de eeuw op het platteland rondom Barcelona en later in de stad zelf. Hoe realistisch de levenswandel van Arnau is, daar kan ik niets verstandigs over zeggen. Op mij maakt het een wat sterke indruk. Dat doet echter niets af aan het boek.
Het verhaal geeft allerlei informatie over het leven in Catalonië, toen het nog een zelfstandig en welvarend koninkrijk was, en in de 14de eeuw in het algemeen. Het fenomeen horige, daar begint het verhaal mee. De consequenties die dat heeft liegen er niet om, maar de vader van Arnau wil de vrijheid en gaat die zoeken in de stad. Na een jaar en een dag in de stad gewoond en gewerkt te hebben, ben je vrij en kun je het burgerschap van Barcelona krijgen. Daarmee heeft er niemand meer iets te zeggen over je. Althans, dat is de theorie. Je hebt dan ook nog de kerk, de edelen en de omstandigheden die je onvrij kunnen maken of houden. Al die elementen komen in de kathedraal van de zee terug. Het leven van Arnau raakt aan alle aspecten. Je krijgt goed inzicht in de houding van de kerk tegenover de vrouw, en de oude wetgeving die de vrouwen weinig bescherming biedt. Er staan een paar fraaie staaltjes in dit boek beschreven. De 14de eeuw brengt natuurlijk ook de pest in Europa en de gevolgen daarvan zijn ingrijpend. De invloed van de handel, de rol van het geld en de financiering van de koning die daarvoor privileges af moet staan, de organisatie van de stedelijke autonomie, de Jodenhaat, de bouw van immense kerken en de stadsuitbreiding, de concurrentie met de andere steden aan de Middellandse zee, alles krijgt een plaats in het verhaal.
Natuurlijk speelt ook de lust een rol, de lust die een behoorlijke invloed heeft op het leven van deze Arnau. Maar de hoofdpersoon blijft integer en, in mijn ogen, ook wel een uitzondering in zijn tijd. Hij is bijzonder sociaal en wil zijn afkomst niet verloochenen in welke situatie en positie hij dan ook terecht komt. De betekenis van de kerk komt vooral terug in het leven van zijn broer Joan die gaat studeren en de kant van de kerk opgaat, eerst als Franciscaan, later als Dominicaan. De indoctrinatie door de kerk wordt in hem verpersoonlijkt. Dat is mooi bedacht en komt op deze manier ook sterk naar voren. Naast de Joden komen er ook Moren in het verhaal voor, in de rol van slaven. Slavernij was er toen in die streken en de Joden hadden hun bijzondere positie doordat ze feitelijk eigendom waren van de koning.
Als laatste komt ook de ketterij en de inquisitie om de hoek kijken op een gruwelijke wijze. Het komt toch altijd weer neerop: als je maar genoeg stenen omdraait dan komt er altijd wel wat boven. Kwestie van genoeg graven en je macht misbruiken.
Het is een sympathiek boek, beschrijft veel wat zich in de 14de eeuw heeft afgespeeld en in dat opzicht is het ook wel een soort van jongensboek. De heldendaden zijn niet van de lucht en de kracht van de man komt prominent naar voren. Maar, uiteindelijk is er ook de (ware?) liefde en die rode draad speelt net zo goed door dit verhaal heen.
Dit boek gaat ook over het doorgeven van tradities, van vader op zoon, van burger tot burger, over trots, over trouw en loyaliteit en ook over de kracht van het samen doen. In de manier waarop de gilden werken bv.
Ik vond het een prachtig verhaal om te lezen en ik kan het iedereen aanraden die van spanning en romantiek houdt en daar tussendoor ook nog wat wil leren over geschiedenis van kerk, mensen, 14de eeuw en Catalonië.
O ja, de kathedraal van de zee, dat is de Santa Maria del Mar in Barcelona. De bouw van die kerk tussen 1329 en 1383 is een rode draad in het boek. Die ga ik volgende keer zeker eens goed bekijken. Hier een fraaie presentatie online van het interieur (met dank aan de Digitale Archivaris)
Het verhaal geeft allerlei informatie over het leven in Catalonië, toen het nog een zelfstandig en welvarend koninkrijk was, en in de 14de eeuw in het algemeen. Het fenomeen horige, daar begint het verhaal mee. De consequenties die dat heeft liegen er niet om, maar de vader van Arnau wil de vrijheid en gaat die zoeken in de stad. Na een jaar en een dag in de stad gewoond en gewerkt te hebben, ben je vrij en kun je het burgerschap van Barcelona krijgen. Daarmee heeft er niemand meer iets te zeggen over je. Althans, dat is de theorie. Je hebt dan ook nog de kerk, de edelen en de omstandigheden die je onvrij kunnen maken of houden. Al die elementen komen in de kathedraal van de zee terug. Het leven van Arnau raakt aan alle aspecten. Je krijgt goed inzicht in de houding van de kerk tegenover de vrouw, en de oude wetgeving die de vrouwen weinig bescherming biedt. Er staan een paar fraaie staaltjes in dit boek beschreven. De 14de eeuw brengt natuurlijk ook de pest in Europa en de gevolgen daarvan zijn ingrijpend. De invloed van de handel, de rol van het geld en de financiering van de koning die daarvoor privileges af moet staan, de organisatie van de stedelijke autonomie, de Jodenhaat, de bouw van immense kerken en de stadsuitbreiding, de concurrentie met de andere steden aan de Middellandse zee, alles krijgt een plaats in het verhaal.
Natuurlijk speelt ook de lust een rol, de lust die een behoorlijke invloed heeft op het leven van deze Arnau. Maar de hoofdpersoon blijft integer en, in mijn ogen, ook wel een uitzondering in zijn tijd. Hij is bijzonder sociaal en wil zijn afkomst niet verloochenen in welke situatie en positie hij dan ook terecht komt. De betekenis van de kerk komt vooral terug in het leven van zijn broer Joan die gaat studeren en de kant van de kerk opgaat, eerst als Franciscaan, later als Dominicaan. De indoctrinatie door de kerk wordt in hem verpersoonlijkt. Dat is mooi bedacht en komt op deze manier ook sterk naar voren. Naast de Joden komen er ook Moren in het verhaal voor, in de rol van slaven. Slavernij was er toen in die streken en de Joden hadden hun bijzondere positie doordat ze feitelijk eigendom waren van de koning.
Als laatste komt ook de ketterij en de inquisitie om de hoek kijken op een gruwelijke wijze. Het komt toch altijd weer neerop: als je maar genoeg stenen omdraait dan komt er altijd wel wat boven. Kwestie van genoeg graven en je macht misbruiken.
Het is een sympathiek boek, beschrijft veel wat zich in de 14de eeuw heeft afgespeeld en in dat opzicht is het ook wel een soort van jongensboek. De heldendaden zijn niet van de lucht en de kracht van de man komt prominent naar voren. Maar, uiteindelijk is er ook de (ware?) liefde en die rode draad speelt net zo goed door dit verhaal heen.
Dit boek gaat ook over het doorgeven van tradities, van vader op zoon, van burger tot burger, over trots, over trouw en loyaliteit en ook over de kracht van het samen doen. In de manier waarop de gilden werken bv.
Ik vond het een prachtig verhaal om te lezen en ik kan het iedereen aanraden die van spanning en romantiek houdt en daar tussendoor ook nog wat wil leren over geschiedenis van kerk, mensen, 14de eeuw en Catalonië.
O ja, de kathedraal van de zee, dat is de Santa Maria del Mar in Barcelona. De bouw van die kerk tussen 1329 en 1383 is een rode draad in het boek. Die ga ik volgende keer zeker eens goed bekijken. Hier een fraaie presentatie online van het interieur (met dank aan de Digitale Archivaris)
Abonneren op:
Posts (Atom)




