Het prachtige Toscaanse landschap

Negen jaar geleden waren we ook in Toscane. Toen bij een agriturismo in de buurt van Sinalunga, nu in een huis bij Radda in Chianti.
Toen bezochten we Montepulciano en dit jaar opnieuw. De weg ernaar toe was prachtig. Het is mooi om te zien dat het landschap in de buurt van ons huis van dit jaar heel anders was dan dat in de buurt van Montepulciano en Siena. Bij Radda is het heuvelachtig, de wegen lopen langs de hellingen, zijn bochtig en beperken het uitzicht behalve als je af en toe op een heuveltop komt en vandaar dan een prachtig uitzicht over de verschillende dalen hebt. Er is veel bos, er zijn overwegend wijngaarden en olijfboomgaarden.

De wegen ten zuiden en oosten van Siena lijken op een andere manier aangelegd te zijn. Het landschap is iets minder heuvelachtig, eerder glooiend maar wel met veel hoogteverschil. De wegen liggen hier veel vaker over de kammen van de heuvels. Dat geeft tijdens het grootste deel van de rit geweldig mooie uitzichten over het landschap. Dat landschap is dan ook nog eens beslissend anders, met rare heuveltjes (zgn. mierenhopen), heel licht gekleurde grond, keurig verzorgd en veel wegen die omzoomd zijn met de zo kenmerkende cipressen. Er zijn veel minder wijngaarden en olijfboomgaarden. Het is een gebied dat bekend staat om de pecorino, de kaas. Meer veeteelt en akkerland. Het is een plaatje en het rijden door dat landschap is een sensatie. Het is echt heel erg bijzonder, zo mooi en sfeerrijk. Je ziet dan ook regelmatig mensen langs de kant van de weg staan met hun auto om het landschap in zich op te nemen en er opnamen van te maken.


Wij waren niet anders. Op een gegeven moment wil je de auto uit en kijken, op je gemak in de rondte kijken en de kleuren en sensatie in je op te nemen.
Mooi dat een landschap zo'n indruk kan maken.
De foto's en het filmpje kunnen de intensiteit van het landschap niet weergeven. Je zult er echt zelf een keer moeten gaan kijken.

Jussi Adler-Olsen – Dossier 64

Het vierde deel in de serie Q reeks en wederom heb ik me kostelijk vermaakt met dit boek. Om meerdere redenen. Ten eerste omdat de man gewoon goed schrijft. Er zitten enkele slordige vertaalfouten in, maar daar kan de schrijver niets aan doen. Ten tweede omdat het verhaal heel erg actueel is en dus prachtig aansluit bij de samenleving waar we vandaag de dag in leven. Ten derde omdat het drietal Carl Mørck, Hafez el-Assad en Rose heerlijke karakters zijn die met hun eigen persoonlijkheid de lezer op z'n minst een glimlach om de mond toveren.

Afdeling Q is belast met onopgeloste zaken. Het drietal huist in de kelder van het politiebureau en woekert daar met de ruimte maar bestaat wel uit drie doortastende mensen. Carl Mørck is de leider van bureau Q en heeft een persoonlijk leven wat alleen al de moeite waard is om over te lezen met een inwonende vriend, een inwonende collega die alleen nog boven de schouders kan functioneren en een stiefzoon die pubert. Zijn ex-vrouw speelt in elk van de vier verhalen een rol en komt als prettig gestoord over met een hang naar de hippietijd. Zijn liefdesleven speelt zich af met de psychologe Mona en die relatie ontwikkelt zich tijdens de vier boeken, maar niet zonder complicaties. Dan speelt er nog de mislukte arrestatie in het verleden waarbij één collega het leven liet, een tweede grotendeels verlamd raakte, de man die nu bij hem woont en Carl slechts lichtgewond raakte, maar verlamd van angst zijn collega's niet te hulp schoot. Die zaak is nog steeds niet opgelost.

Hafez el-Assad is van Syrische komaf en heeft een onduidelijk levenspad. Dat blijft steeds in nevelen gehuld maar het is wel duidelijk dat het mannetje een heleboel kwaliteiten heeft die goed van pas komen in het criminele milieu. Hij is hard als staal en vriendelijk te gelijk, volhardend en trouw. Rose is de bureau-agent die zich heel goed kan vastbijten in een zaak. Vanuit de dossiers en met de telefoon in de hand komt ze heel veel te weten en niets gaat haar te ver om meer informatie te achterhalen en vooral ook om dat met elkaar in verband te brengen. Carl Mørck is eigenlijk uitgeblust maar het tweetal om hem heen brengt hem steeds weer zover dat hij geïnteresseerd raakt en uiteindelijk ook zijn rol als onderzoeker heel slim en goed vervult.

In elk boek komt heden en verleden samen. In “Dossier 64” gaat het over de opkomst van rechtse partijen in Denemarken en dat maakt het heel herkenbaar en actueel.

Het klinkt als een heleboel ingewikkelds, maar het is eigenlijk buitengewoon amusant. Adler-Olsen laat de karakters leven en brengt ze ook tot leven. Ik kijk uit naar het volgende boek.

[eerder heb ik al over de vorige boeken geschreven: hier en hier. Het derde deel, de Fazantenmoordernaars, heb ik wel gelezen, maar ik heb er blijkbaar niet over geblogd. Jammer.]

Jo Nesbø – de vleermuisman

Rechercheur Harry Hole van de Noorse politie gaat naar Australië om het onderzoek mee te maken naar de moord op een Noorse vrouw die bekend is van de televisie. Zijn verblijf verloopt behoorlijk tumultueus en hij raakt natuurlijk betrokken bij het onderzoek. De rol van waarnemer ligt hem niet zo. Hij kan bovendien Noors lezen en dat is in dit verband een handige bijkomstigheid.

Nesbo kan goed een verhaal vertellen. Er zitten veel wetenswaardigheden verweven over de aboriginals en hun cultuur en gebruiken. Zijn partner in Australië is deels Aboriginal. Dat levert een paar fraaie verhalen op over de godsdienstige beleving van de oorspronkelijke bewoners van Australië waarbij één verhaal in het bijzonder opvalt. Het lijkt namelijk sprekend op het verhaal van Adam en Eva en de verdrijving uit het paradijs. Alleen gaat het in dit verhaal om een boom, de yarran-boom, die honing geeft waar de twee oer-aboriginals niet van mogen snoepen. En ook in dit verhaal is de vrouw het zwakst en laat zich verleiden. Dat heeft als desastreus gevolg dat de dood zijn intrede doet in het leven van de eerste mensen in de persoon van de vleermuis. Daarmee is meteen de titel verklaard. Ik blijf me verbazen over het feit dat zoveel verhalen uit alle windstreken van de aarde zoveel overeenkomsten hebben terwijl de volkeren geen enkele uitwisseling hebben gehad. Wat is dat toch, die oerwaarheid, of oerverlangen naar rechtvaardiging van leven en dood. Fascinerend.

Meer kan ik over dit boek niet vertellen zonder teveel informatie weg te geven en dat zou jammer zijn. Nesbo kan goed schrijven en zijn beschrijvingen van vechtpartijen zijn hoogtepunten wat mij betreft.

Dit is een Scandinavische thriller die gelezen moet worden!

Lucca en het amfitheater

Lucca is een hele oude stad. De Etrusken woonden er al en de Romeinen waren hun natuurlijke opvolgers. De samenvatting van de rijke geschiedenis van de stad kun je lezen in het artikel op wikipedia, daar ga ik verder geen woorden aan vuil maken.

De Romeinen hebben het strakke stratenplan dat je nog steeds terugziet aangelegd en het oude Romeinse forum is als zodanig nog enigszins terug te zien bij het Piazza San Michele met de gelijknamige kerk.

Een ander Romeins restant is het amfitheater. Dat ligt nog steeds op zijn plek maar is als zodanig niet meer goed herkenbaar, zeker niet van buitenaf. Twee van de oude toegangspoorten zijn nog redelijk intact en geven toegang tot het oude podium van het amfitheater. Als je er buiten omheen loopt zie je hier en daar nog restanten van de oude Romeinse bouw. Voor de rest is het helemaal opgeslokt door de stad. Op de voormalige tribunes zijn huizen gebouwd van verschillende hoogte en op die manier is er een mooi omringd plein ontstaan.

Een oude foto die op het plein hangt toont de oude situatie waarbij op de binnenplaats, het huidige plein dus, krotwoningen stonden. Die zijn inmiddels weg en met de winkels en restaurants met hun terrassen is het een heel sfeervolle plek geworden.

Een filmpje en wat meer foto's hieronder.




Created with flickr slideshow.

Fokke en Sukke en archieven

De vogel en de eend zijn al jarenlang een graag geziene gast in kranten en zelfs op tv. Ze hebben een website, een twitteraccount en een kalender. Die laatste heb ik van de goedheilig man gekregen en ligt trouw op de wc te wachten. Deze prent is van een paar dagen geleden en gaat over archieven. Digitale archieven nog wel. Cartoons over archieven zie je niet elke dag, zeker niet met enige actualiteitswaarde.

Deze prent raakt het nieuws over gestolen laptops, usb-sticks die achteloos rondslingeren en harde schijven van pc's van instellingen en particulieren die van eigenaar wisselen zonder dat bestanden die erop staan op enigerlei wijze zijn vernietigd.
De andere werkelijkheid, en wie kent die niet, is de schier eindeloze overzichten van mappen met daarin bestanden, met namen waarvan je na verloop van tijd niet meer weet wat er nou ook alweer precies instaat. Hoe herkenbaar is dat? Zelfs in archieven, bij administraties en archivarissen kom het voor. (maar niet verder vertellen!)

De "oplossing" van Fokke en Sukke is dan ook niet vreemd.
Soms moet je mensen die (gevoelige) informatie vinden in dienst nemen als bedrijf of instelling, domweg omdat ze het gevonden hebben :) Daar komt de archivaris weer om de hoek kijken!