Jussi Adler-Olsen – Dossier 64

Het vierde deel in de serie Q reeks en wederom heb ik me kostelijk vermaakt met dit boek. Om meerdere redenen. Ten eerste omdat de man gewoon goed schrijft. Er zitten enkele slordige vertaalfouten in, maar daar kan de schrijver niets aan doen. Ten tweede omdat het verhaal heel erg actueel is en dus prachtig aansluit bij de samenleving waar we vandaag de dag in leven. Ten derde omdat het drietal Carl Mørck, Hafez el-Assad en Rose heerlijke karakters zijn die met hun eigen persoonlijkheid de lezer op z'n minst een glimlach om de mond toveren.

Afdeling Q is belast met onopgeloste zaken. Het drietal huist in de kelder van het politiebureau en woekert daar met de ruimte maar bestaat wel uit drie doortastende mensen. Carl Mørck is de leider van bureau Q en heeft een persoonlijk leven wat alleen al de moeite waard is om over te lezen met een inwonende vriend, een inwonende collega die alleen nog boven de schouders kan functioneren en een stiefzoon die pubert. Zijn ex-vrouw speelt in elk van de vier verhalen een rol en komt als prettig gestoord over met een hang naar de hippietijd. Zijn liefdesleven speelt zich af met de psychologe Mona en die relatie ontwikkelt zich tijdens de vier boeken, maar niet zonder complicaties. Dan speelt er nog de mislukte arrestatie in het verleden waarbij één collega het leven liet, een tweede grotendeels verlamd raakte, de man die nu bij hem woont en Carl slechts lichtgewond raakte, maar verlamd van angst zijn collega's niet te hulp schoot. Die zaak is nog steeds niet opgelost.

Hafez el-Assad is van Syrische komaf en heeft een onduidelijk levenspad. Dat blijft steeds in nevelen gehuld maar het is wel duidelijk dat het mannetje een heleboel kwaliteiten heeft die goed van pas komen in het criminele milieu. Hij is hard als staal en vriendelijk te gelijk, volhardend en trouw. Rose is de bureau-agent die zich heel goed kan vastbijten in een zaak. Vanuit de dossiers en met de telefoon in de hand komt ze heel veel te weten en niets gaat haar te ver om meer informatie te achterhalen en vooral ook om dat met elkaar in verband te brengen. Carl Mørck is eigenlijk uitgeblust maar het tweetal om hem heen brengt hem steeds weer zover dat hij geïnteresseerd raakt en uiteindelijk ook zijn rol als onderzoeker heel slim en goed vervult.

In elk boek komt heden en verleden samen. In “Dossier 64” gaat het over de opkomst van rechtse partijen in Denemarken en dat maakt het heel herkenbaar en actueel.

Het klinkt als een heleboel ingewikkelds, maar het is eigenlijk buitengewoon amusant. Adler-Olsen laat de karakters leven en brengt ze ook tot leven. Ik kijk uit naar het volgende boek.

[eerder heb ik al over de vorige boeken geschreven: hier en hier. Het derde deel, de Fazantenmoordernaars, heb ik wel gelezen, maar ik heb er blijkbaar niet over geblogd. Jammer.]

Jussi Adler-Olsen - De noodkreet in de fles

Opnieuw een thriller uit de serie "Q" van deze schrijver. Carl Morck en zijn assistent Assad en zijn Rose (die een gespleten persoonlijkheid blijkt te bezitten) gaan aan de slag met een zaak uit het verleden. Klassiek gegeven: er is jaren geleden een fles gevonden met een briefje, geschreven met bloed. In Schotland door een boot uit de zee gevist, aan de politie overgedragen en daarna in vergetelheid geraakt. Maar uiteindelijk komt het onderzoek dan toch op gang en blijkt de zaak zijn oorsprong te hebben liggen in Denemarken.

De sfeer in het boek, de omgang tussen de collega's en hun privéleven, voor zover van belang, spreekt mij zeer aan. Heerlijk boek om te lezen, spannend en altijd een vleugje humor. Collegiale samenwerking kan bijzonder vruchtbaar zijn.

Uiteindelijk krijgen de onderzoekers te maken met godsdienstwaanzin en de uitwassen daarvan. In mijn ogen blijft het allemaal geloofwaardig, hoewel persoonlijk gelukkig niet herkenbaar.

Lezen!

Eurovisie songfestival

Voor het eerst in vele jaren heb ik afgelopen zaterdag gekeken naar de 54ste editie van deze oude vorm van Idols. De beide halve finales heb ik gemist, hoewel ik de Toppers nog net zag optreden op donderdag en niet teleurgesteld ben in de jurering. Laat ik het daarbij houden.

Een avondje muziek is nooit weg. Het songfestival is toch wat anders. Het meeste is zwaar overproduced, hangt van choreografie aan elkaar en is weinig origineel. Onderhoudend voor een keer, dat wel. Het decor vond ik fenomenaal mooi. Aan graphics geen gebrek en in de meeste gevallen sloot het prachtig aan op het lied. Zelfs de vloer deed mee zodat ook de beelden op hoogte prachtig waren.

Het viel me op dat de nummers die ik inschat als commercieel helemaal goed, in dit geval Duitsland en Denemarken, er helemaal niet aan te pas kwamen in de einduitslag. Persoonlijk vond ik Moldavië heel leuk, lekker oosters en folky.

De winnaar is, denk ik, een heel goed songfestivalnummer en het feit dat bijna heel Europa dat aangaf in de puntenverdeling toont dat ook aan. Terechte winnaar.
Nummer twee (IJsland) vond ik niet zo bijzonder, en nummer drie Azerbeidzjan was ook niet mijn keus. Turkije was vierde en aangezien het een Belgische Turkse was (uit Mol), deden onze zuiderburen dus wel goed mee! :-)

Meest verrassende nummer: Estland. Prachtig klassiek nummer, mooi van sfeer en prima uitgevoerd. Verbazingwekkend dat het de 6de plaats kreeg in de einduitslag. Gezongen in de eigen taal, dat vind ik ook een pluspunt.
Die mag dan ook in deze blogpost figureren. In HD wel te verstaan!

Bergljot Hobaek Haff - Sigbrits brandstapel

Een boek dat niet aan de verwachting heeft voldaan wat mij betreft.

Het was wel een boek dat het lezen waard was, maar waarvan ik denk dat er meer in had gezeten. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog. Het is en blijft wel een opmerkelijk stuk geschiedenis. Het speelt zich af in de beginjaren van de 16de eeuw in het koninkrijk dat Denemarken, Noorwegen en Zweden omvat. Sigbrit Willums en haar dochter Dyveke spelen de hoofdrol samen met koning Christiaan van Denemarken.

Het boek is alleen al de moeite waard om het besef dat ook in hele vroege 16de eeuw vrouwen een belangrijke rol (op de achtergrond) in het politieke leven konden spelen.
Het verhaal blijft voor mijn gevoel teveel kabbelen. De ontknoping voel je al van verre aankomen. Het al dan niet heks zijn, of met een heks geïdentificeerd worden, het is mij te makkelijk. Misschien wel heel waarheidsgetrouw (en we weten allemaal dat het echte leven niet zo spettert als realityshows, films en boeken/tijdschriften ons willen doen geloven), maar redelijk saai. Mogelijk dat de stijl van schrijven mij niet ligt.

Uiteindelijk is het geen verspilde moeite geweest vanwege de historische context. Dat gegeven alleen was voor mij waardevol genoeg.