Volterra (8 augustus 2011)

Vandaag trok de bewolking al vroeg dicht. Dat was een sein om de dag anders te besteden dan in de zon bij het huis. Dus trokken we er wederom op uit, dit keer naar Volterra, zo'n 60 km verderop. Aangezien er geen snelweg tussen lag duurde de reis bijna anderhalf uur. Het was weer slingeren geblazen, maar omdat het een nieuwe richting was zagen we nieuwe landschappen aan ons voorbij trekken. De reis verliep voorspoedig en het viel ons opnieuw op dat er ontzettend veel Nederlanders rondrijden in Toscane, net als wij. Het is de grootste groep buitenlandse auto's die je hier ziet.

Bij Volterra was het parkeren geen sinecure. Veel parkeerplaatsen waren bezet het zoeken naar een vrije plek hield veel automobilisten bezig. Dat zou weer tijd gaan kosten. Na een bijna aanrijding in een enorme haarspeldbocht waarbij de auto afsloeg en de hellingproef van pas kwam, lukte het ons dan toch om betrekkelijk snel een goede parkeerplaats te vinden. Soms moet je domweg geluk hebben.

Volterra ligt hoog, zoals veel plaatsen hier in Toscane. De parkeerplaats lag relatief laag. Dat was klimmen geblazen en niet zo weinig ook. Van een geleidelijk stijgingsprecentage hadden ze hier nog niet gehoord en de trap die we bestegen vroeg veel van de kuiten. Na een hoop gezwoeg kwamen we in de stad aan. Het eerste het beste panoramisch uitzicht bood ons de resten van het Romeinse theater op de helling van Volterra. Redelijk goed zichtbaar in het terrein. Onze parkeerplaats grensde er direct aan. Daarna meteen een restaurantje ingedoken waar het druk was. Een lekkere lunch met salade Quo Vadis van de chef en een bruchette Quo Vadis zorgde voor voldoende energie om het stadje te bezoeken. Mogen jullie raden hoe het restaurant heette?

Volterra ligt in een gebied waar nog veel Etruskische resten te zien zijn. Het Museo Etrusco barstte dan ook uit zijn voegen van de urnen, zowel de prehistorische als de versierde Etruskische. En van de schaaltjes en dingetjes en gespen. Ze hadden ook een indrukwekkende verzameling Romeinse munten en om de handelsbetrekkingen uit de antieke wereld te benadrukken ook een fraaie verzameling uit de rest van de toen bekende wereld. Het was een mooi museum maar ze deden niet veel voor de buitenlandse bezoeker. Die moest met enkele Engelstalige panelen en wat elementair Italiaans wijs worden uit de soms lange tekstpanelen. Goed, het was desondanks toch de moeite waard.

Vervolgens liepen we verder door de stad. Het was er lekker druk, veel toeristen op de been en het zag er allemaal mooi uit. Sfeervol en goed te belopen. Ik verbaas me er altijd over dat de Italiaanse nonchalance voor wat betreft het onderhoud van muren en huizen sfeervol overkomt en als we dat in Nederland zien is het al snel een achterbuurt. Zal met de leeftijd van de huizen te maken hebben denk ik dan maar. En het is vakantie. Je kijkt anders. In Volterra ligt ook nog een mooi park bovenin het stadje met daaraan gelegen resten van het Etruskische forum. Een hoop stenen.

Daarna liepen we de stad weer in en kwamen terecht bij het machtscentrum van stad en kerk: stadhuis en duomo. Het Piazza del Priori heette het plein en de directe omgeving straalde die macht ook uit. Merkwaardig was de achteringang van de duomo, wat verscholen achter het stadhuis met dezelfde zwart-witte gelaagdheid als de duomo van Siena. Van binnen was die kerk prachtig versierd met een wat overdreven rijk plafond en mooie gestreepte wanden. Enkele sobere kapellen voltooiden het geheel. Mooie kerk. We liepen er aan de voorkant uit en daar verried eigenlijk niets dat je zo'n prachtig gebouw binnenliep. Je zou er zomaar voorbij lopen. Het battistero (waarom toch die enorme los van de kerk gelegen doopkapellen??) liepen we ook even binnen, maar dat had ik snel bekeken. Redelijk standaard. Je wordt een beetje blasé na een dikke week in Toscane.
Er restte ons nog wat mooie panoramische uitzichten over het mooie Toscaanse land. Foto's maken was er helaas niet bij omdat het zo bewolkt was dat er niet genoeg licht was om er een mooi plaatje van te maken. Tenslotte nog langs en door de Etruskische poort. Die poort stond er al in de Etruskische tijd, maar de Romeinen hebben er hun eigen saus overheen gedaan. Bijzonder zijn de drie koppen die nog heel ruw zichtbaar zijn aan de buitenkant van de poort. Als je goed kijkt zie er nog enige tekening in. Daarna een steile straat op terug naar het centrum van Volterra. Het was tijd voor de afsluitende gelato (met limone en caffé en voor L. met creme en pannacotta) en de weg terug naar de auto. Afdalen over onmogelijk steile wegen en trappen gaat altijd een stuk sneller en makkelijker dan ze opgaan.

Mooie dag. Als je in de buurt van Volterra bent en je hebt de tijd: ga er kijken!

Foto's van Volterra opmijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.

Arezzo (7 augustus 2011)

Vandaag was eigenlijk een dag om te luieren en lezen, maar het pakte anders uit. Teruglezend over de vorige vakantie in Toscane kwam L. erachter dat op de eerste zondag van de maand er in Arezzo een antiekmarkt was. Dat was een uitgelezen kans om die stad te bezoeken en meteen de inhoud van de kraampjes eens aan een nader onderzoek te onderwerpen. Dus vertrokken we naar Arezzo. Het ligt hier niet ver vandaan, hemelsbreed 62 km, maar door de enorme slingerwegen er naar toe duurde de reis ruim een uur. Wel weer het mooie Toscaanse landschap kunnen bewonderen.


Arezzo is opnieuw een prachtige plaats met een schitterende historie die nog steeds aan de stad af te lezen is. Er staan mooie voorbeelden van vroege renaissancegebouwen en ook van fraaie middeleeuwse gebouwen zonder enige franje. De Franciscuskerk en de Mariakerk zijn daar goede voorbeelden van. Verder valt op dat de stad enorme golft op de heuvels waar het op gebouwd is. Het is voortdurend klimmen end alen als je door de straten loopt. Voor een fotograaf is dat soms lastig mede door de smalle straten zijn de grootschalige gebouwen nauwelijks fatsoenlijk op de digitale plaat vast te leggen. We hebben een lunch genoten op het Piazza Grande wat een kleine en ietwat schamele kopie is van het prachtige centrale plein in Siena. Wel schuin, niet zo mooi en de gebouwen er omheen ook niet. Desalniettemin was het een mooi plein wat helaas door de antiekmarkt zo in beslag genomen was dat het zich niet goed liet fotograferen. De duomo lang aan de rand van de oude stad, wat merkwaardig was omdat die toch meestal enigszins centraal in de stad lagen. Het was een hele sobere kerk van buiten. De binnenkant hebben we niet bekeken.
Wel het interieur van de oude Franciscuskerk die uit 1 schip en beuk bestaat. Met een prachtig houten plafondgewelf dat zich helaas zonder flits niet goed liet fotograferen. Deze kerk straalt nog wel de oude godsvrucht uit zonder de overdreven Roomse pracht en praal. Enkele muurschilderingen waren er te zien, terugehaald door restauratie, die toch een soberder indruk geven dan de gouden flitsversieringen uit latere tijd. Aparte kerk door zijn constructie, maar ook door zijn sobere bijzondere voorgevel.


De antiekmarkt liep door de hele stad en bracht een hoop mensen op de been. De kraampjes hadden de gewone “antieke” spullen liggen maar er was van alles te koop wat zeker de moeite waard was. Er was genoeg dat het kopen waard was, maar ver van huis en met beperkte vervoersmiddelen konden we ons geld in de knip houden. Zoals het Hollanders betaamt. Bij een kraam lagen vier prachtige lantaarns voor straatverlichting te koop die ik al veel heb gefotografeerd in Italië. Ik vind het prachtig dat de sfeer van de steden wordt versterkt door het gebruik van prachtige oude lantaarns. Hier lagen er vier op een rij, die hanglantaarns en een voor op een paal. De verkoper gaf uitgebreid toelichting, dat ze van brons waren, onverwoestbaar, dat er eerst olielampen in gezeten hadden die hun walm kwijtraakte voor de schoorsteen waar ze aan hingen etc. Nu waren er 3 met armaturen voor een gloeilamp voorzien waar de lamp nog inzat. Ze kosten 1000 euro de vier. Tja, dat was toch wel wat aan de prijzige kant. De verkoper vertelde ons dat het helemaal niet duur was want als je die nu moest laten maken in ijzer kosten ze 800 euro per stuk. In brons zou helemaal onbetaalbaar worden. Wij geloofden de man graag maar lieten de lampen toch liggen.

Foto's van Arezzo op mijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.

San Gimignano en Montereggioni (6 augustus 2011)

Excursiedag! Een herhaling van een dag uit 2002 toen we beide stadjes ook op één dag aandeden. Dit keer lag het allemaal wel een stuk dichterbij, dus de reistijden waren beter.
San Gimignano zal bij nagenoeg elke bezoeker van Toscane wel bekend in de oren klinken. Het is een toeristische trekpleister van formaat en volkomen terecht. Dat leverde wel meteen een probleem op want alle parkeerplaatsen waren vol. Dat werd dringen op de weg speuren naar een plekkie voor de automobiel. Die meteen een blok aan het been werd. Gelukkig waren de Toscaanse goden ons goed gestemd want toen we terug reden om opnieuw een plaats te zoeken vertrok er net een auto uit parkeerplaats 2. De agent die ons en alle andere auto's daar vriendelijk wegwuifde had het in zijn ooghoek gezien en toen wij met gebaren vroegen of we erin konden, gaf hij toe. Dat was mazzel! Zo'n beetje voor de poort van San Gimignano hadden we een prachtige plaats in de volle zon. Dat was een probleem voor later.


San Gimignano is de stad van de torens. Er stonden er in de middeleeuwen meer dan 60 waarvan er nog 14 overeind staan als toren. Het is een prachtige stad om door te wandelen en wat te eten op de vele terrassen. We hebben er een heerlijke lunch gepakt en mensen gekeken,
De atmosfeer van eeuwen geleden laat zich makkelijk terughalen in deze omgeving ook al lopen er drommen toeristen rond. De stad is uitgestrekt genoeg om elkaar niet voor de voeten te lopen. We hebben de kathedraal bezocht die heel bijzonder is door de aaneenschakeling van muurschilderingen van beneden tot boven. Dat zie je bijna nergens anders en het geeft de kerk een bijzondere uitstraling.
Daarna liepen we nog naar de burchtheuvel en beklommen de enige toren die daar nog min of meer overeind staat vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad en omgeving. Daarna was het tijd om terug te lopen naar de auto maar niet zonder een ijsco bij een teamlid van de wereldkampioenschappen ijs maken in 2006/2007 en 2008/2009. Een traktatie!

De auto had bijna het kookpunt bereikt maar gelukkig gingen we rijden waardoor er verkoeling optrad, zowel voor de motor als voor de inzittenden. Altijd een straf in om een glooiend hete auto te gaan zitten.


Volgende halte was Montereggioni. Een kleine vestingplaats die binnen het uur helemaal bekeken is. De muren met torens zijn al van verre zichtbaar op de heuveltop en het stadje is prachtig om door heen tge lopen. Geen torens en bijzonder gebouwen, wel een kerk die uitblinkt door eenvoud. Het hele plaatsje heeft die uitstraling. Leuk om doorheen te wandelen, de oude gebouwen te bestuderen en bekijken, die bijna zonder uitzondering niet zijn opgeknapt voor het oog van het kerkvolk. Van binnen zal het er ongetwijfeld beter uit zien. Maar daardoor behoudt het wel authenticiteit. Ook hier hebben we heerlijk op en terras plaatsgenomen voor een verfrissing en wat lokale kaas. Altijd een prima snack in Italië.

Daarna was het tijd om terug naar Radda te gaan, de Coop supermarkt nog even te bezoeken en plaats te nemen bij ons Casa d'Ulivo waar het nog bijzonder aangenaam en warm was. Even verder lezen. Morgen weer rustdag en dan kunnen de pagina's verder verslonden worden.

Foto's van San Gimignano op mijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.

Foto's van Montereggioni op mijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.

Radda in Chianti en Siena (4 augustus 2011)

Het was weer tijd om er op uit te trekken. De verleiding is groot om de dagen door te brengen bij het huis in schaduw en zon, maar af en toe moet er ook iets beken worden. Dat hoort nou eenmaal bij de vakantie in het buitenland. Vandaag gingen we naar de plaats hier om de hoek: Radda in Chianti. Daar doen we ook de boodschappen dus voelen we ons daar al enigszins bekend. Bovendien is daar ook een internetpoint bij een café en daar kan ik dan mooi wat blogposts plaatsen en L. haar facebook en andere netwerken weer eens wat oppoetsen.
Radda bleek een verrassend leuke plaats te zijn met een enorm hoogteverschil. Heel steile wegen, liever: weggetjes, leiden door het stadje. Mooi oud en ook nog steeds sfeervol. Er is ook een soort van onderdoorroute die door overwelfde stegen leidt. Mooi om daar ook door te lopen. Veel winkeltjes die je in Nederland niet hebt. Eentje verkocht metalen reclamekaarten met oude opdruk met blote vrouwen als onderwerp en betrekking hadden op bordeelachtige etablissementen. Heel apart en hopelijk zijn de foto's een beetje gelukt om een indruk te geven. De Nicolaaskerk stond hoog in het plaatsje en was sober maar mooi gerestaureerd. Het raadhuis had een opmerkelijke eigenschap: de verschillende heren (of burgemeesters?) van Radda hadden er hun wapen in de gevel laten aanbrengen. De oudste was van 1505. Mooie kleurige tegels. Heel apart, nog nooit eerder gezien.
Na de wandeling door Radda zijn we op het terras bij het internetpoint gaan zitten en hebben daar een paar uur doorgebracht. Je mocht er 2 uur gratis online. Die tijd hebben we optimaal benut.
Vervolgens reden we naar Siena. Die stad hadden we in 2002 ook al bezocht maar daarvan konden we ons nog maar bitter weinig herinneren. Dat was toen op de verjaardag van B. We vonden na een kronkelige tocht van 45 minuten door het prachtige Toscaanse landschap een parkeergarage aan de voet van de oude stad. Na wat klimwerk konden we met roltrappen heel snel en zonder moeite naar de bovenstad. Gemak dient de mens.
Wat een juweel van een stad is Siena! Een genot om doorheen te lopen, of de gebouwen nou opgeknapt zijn of niet. Het ademt een heerlijke sfeer uit. Ongetwijfeld zijn er ook hele foute buurten, maar daar hadden we vandaag geen last van. Na een korte wandeling kwamen we op het indrukwekkende Piazza del Campo. Een parel voor de stad. Heel druk en veel toeristen op de been. Daar gingen we eens een lekkere lunch gebruiken terwijl we konden geniet van het uitzicht op de gebouwen én de mensen. Heerlijk gegeten, een bordje met verschillende kazen en een salade met tonijn en nog veel meer heerlijke ingrediënten zoals artisjokken en tomaten. Daarbij heerlijk brood en olijfolie en zout. Snoepen was het.

Vervolgens gingen we de stad verder verkennen en opnieuw was het prachtig. Na de ochtend met de tegels op de wand van het stadhuis in Radda, vielen me nu veel meer van dat soort tegels op op de muren van de stadshuizen in Siena. Enkele heb ik gefotografeerd. Het was heerlijk om door de straten te lopen. We kwamen bijna toevallig langs het Sanctuario de St. Catharina. De heilige Katrien (15de eeuws) was een inwoonster van Siena en haar geboortehuis/plek is omgetoverd door de Roomse kerk in een serie kapellen en kerken. Heel erg protserig, zeker vergeleken met de Nicolaaskerk in Radda. Maar goed, dat is nou eenmaal het rijke roomse leven in Italië. We zijn er maar kort geweest, bijzonder was het niet. Wel veel schreeuwerige schilderijen en wandschilderingen. Not my cup of tea.
Na een helse klimtocht terug naar boven bezochten we de plaatselijke duomo. Dat is echt een juweel van een kerk. Helemaal in zwart-witte lagen opgebouwd (de kleuren van de stad), majestueus en de welvaart straalt er vanaf. Een prachtige voorgevel, rijk versierd met beelden en drie magnifieke deuren. Die hebben altijd een vreemde aantrekkingskracht op me. Ik heb al veel deuren gefotografeerd de afgelopen dagen. Vaak prachtig omlijst, soms eenvoudig of niet bewerkt, soms heel rijk. Deze deuren waren geweldig mooi. Vooral de middelste in koper uit de 13de eeuw. De duomo is van binnen is bijzonder. Prachtig gedecoreerd. Het is de enige kathedraal beneden de Alpen die helemaal in de gothische stijl is gebouwd. Binnen is met name de vloer fantastisch versierd met afbeeldingen. Vanwege de kwetsbaarheid daarvan zijn grote delen afgedekt, maar wat wel zichtbaar is, blinkt uit in schoonheid, Het liet zich niet zo goed fotograferen maar ik heb er toch een mooie indruk van vastgelegd. De enorme afbeelding van de moord op de onnozele kinderen lag deels bloot en geeft mooi weer hoe het totaal eruit moet zien. Verder was er prachtig beeldhouwwerk te zien, o.a. van Bernini en natuurlijk schilderijen van o.a. Donatello.
Het is een indrukwekkende kerk. We hebben er een tijdje doorgebracht. Daarna nog even naar het Battistero, de doopkapel die de omvang van een kerk had. Hoewel ook die er fraai uitzag (met spiegels voor de bezoekers zodat je geen stijve nek kreeg van het omhoog kijken naar de plafondschilderingen) waren we hier snel uitgekeken. Je kunt maar zoveel moois aan op een dag.

De zon scheen in Siena, af en toe een wolkje, en onder dat gesternte reden we voldaan terug naar ons Toscaanse onderkomen voor nog ruim een week. Prachtige excursie vandaag!

Foto's van Siena op mijn Flickr-account:

Created with flickr slideshow.

Lucca (2 augustus 2011)

Na twee dagen uitgebreid luieren en lezen in en rondom ons huis in de Toscaanse heuvels was het weer eens tijd om een excursie te maken. We vertrokken naar Lucca, niet heel ver weg, maar omdat we in de binnenlanden vertoeven is de weg niet recht en breed,maar kronkelig en smal. Dat kost daarom meer tijd dan de kilometerstand zou doen vermoeden. Na bijna 2 uur rijden kwamen we in Lucca aan. De TomTom leidde ons de vesting in en dat was niet de juiste keuze. Smal en veel eenrichtingsverkeer. In een vreemde stad met weinig manoevreerruimte en heel veel toeristen op de been is autorijden een nono. Helaas zaten we er middenin en na wat vruchteloze pogingen om eruit te komen en/of een parkeerplaats te vinden moesten we capituleren en de weg vragen. L. kweet zich van die taak en het werkte. We waren buiten en konden een parkeerplaats zoeken en vervolgens de stad opnieuw bezoeken, maar nu te voet.

Lucca is een prachtige stad binnen stadsmuren uit de 17de? Eeuw. Het hoofdstratenpatroon stamt nog uit de Romeinse tijd en is daarmee lekker overzichtelijk. Het trekt daarom heel veel dagjesmensen van alle nationaliteiten dus het was oppassen geblazen wat je zei. Veel Nederlanders en Belgen konden verstaan wat je zei. We hebben enkele hoogtepunten bezocht zoals de St. Maartenkathedraal met een prachtige facade. Het interieur was ook fraai, maar niet echt weelderig. We bezochten de sacristie met een 11de eeuws grafmonument van de vrouw van Lucca die bij de geboorte van haar tweede kind het leven liet. Daarna nog een bezoek aan het kathedraalmuseum met prachtige kunstschatten. Mooi ingericht museum ook met veel doorgangen, overzichtelijke kleine ruimtes en geen overdaad. Gedoseerd aanbod.

Lopen door een stad als Lucca is al boeiend genoeg. Mooie panden en straatbeelden, prachtige lantaarns en niet te druk en weinig auto's op de weg. Heerlijk.

Volgende halte was het amphitheater. Dat is nog als zodanig te herkennen van bovenaf en als je er in staat. Voor het overige is het helemaal verbouwd met woningen op de plaats waar eerste de tribunes waren. Omdat de binnenruimte er nog wel is kun je prachtig zien hoe hergebruik van klassieke gebouwen functioneel kan zijn. De oude binnenplaats was een sfeervolle plek met veel winkeltjes en terrassen. Er stond een podium en daarmee kreeg de plaats weer z'n oude rol terug als podium in de zomermaanden als er diverse optredens waren.

Vervolgens liepen we verder naar de St. Michaelkerk aan het oude Romeinse forum toen we tegen de toro delle oro aanliepen. Deze 13de eeuwse klokkentoren was de hoogste toren van de stad en 207 treden later (op een houten trap) stonden we te genieten van een prachtig uitzicht over Lucca. Altijd mooi om een stad van boven te bekijken en te filmen en fotograferen. Even terugkijken waar we allemaal al gelopen hebben en waar we nog naar toegingen.

Na een halfuurtje uitpuffen hoog boven de stad vertrokken we weer naar beneden en naar de St Michaelkerk. Deze kerk heeft een prachtige facade en is nog helemaal pisaans-romaans. Dat wil zeggen dat het binnen in de kerk lekker donker was vanwege de hoge en kleine ramen. In die tijd was de bouwkunst nog niet zover ontwikkeld dat ze de later gothische boogconstructies konden bouwen. Het interieur was niet bijzonder, maar om weer eens in zo'n oude kerk te lopen, dat heeft wel wat.

Daarna was het bezoek ten einde. Nog een verfrissing voor we op weg gingen naar casa d'Ulivo bij Radda in Chianti. Lucca is zeker een dagtocht waard.

Foto's van Lucca op mijn Flickr-account:

Created with flickr slideshow.