De weg naar Casa L'Ulivo

Ons vakantiehuis in Toscane stond bij Radda in Chianti en heet Casa L'Ulivo. Het is een heerlijk huisje om een tijdje in door te brengen. Lekker in of uit de zon en er is een mooi zwembad bij en een fraai uitzicht. Helemaal niets op aan te merken.
Wat wel een bijzondere ervaring was, zeker de eerste keer, was de laatste 2 km naar het huisje toe. Er staat in de routebeschrijving dat het een onverharde landweg is. Dat klopt. Maar het is ook bij tijd en wijle een hele steile weg, met steenslag bestrooid, te smal om lekker tegenliggers te passeren. Dat staat er dan niet bij vermeldt.
De eerste keer dat we de weg opreden kwamen we na verloop van tijd tegenliggers tegen, weliswaar een kleine Fiat en tractor, maar ik moest toch in de remmen en aan de kant van de berghelling naar beneden wachten tot ze voorbij reden, heel voorzichtig, en daarna weer proberen helling op grip te krijgen op de steenslag. Daar kwam toch zweet in de handen te staan.
De rest van de twee weken zijn we geen enkele keer meer tegenliggers tegengekomen, noch naar boven, noch naar beneden.

We hadden ons wel voorgenomen om de tocht op film vast te leggen om een indruk te geven en te houden van de, met recht, laatste loodjes.

Volterra (8 augustus 2011)

Vandaag trok de bewolking al vroeg dicht. Dat was een sein om de dag anders te besteden dan in de zon bij het huis. Dus trokken we er wederom op uit, dit keer naar Volterra, zo'n 60 km verderop. Aangezien er geen snelweg tussen lag duurde de reis bijna anderhalf uur. Het was weer slingeren geblazen, maar omdat het een nieuwe richting was zagen we nieuwe landschappen aan ons voorbij trekken. De reis verliep voorspoedig en het viel ons opnieuw op dat er ontzettend veel Nederlanders rondrijden in Toscane, net als wij. Het is de grootste groep buitenlandse auto's die je hier ziet.

Bij Volterra was het parkeren geen sinecure. Veel parkeerplaatsen waren bezet het zoeken naar een vrije plek hield veel automobilisten bezig. Dat zou weer tijd gaan kosten. Na een bijna aanrijding in een enorme haarspeldbocht waarbij de auto afsloeg en de hellingproef van pas kwam, lukte het ons dan toch om betrekkelijk snel een goede parkeerplaats te vinden. Soms moet je domweg geluk hebben.

Volterra ligt hoog, zoals veel plaatsen hier in Toscane. De parkeerplaats lag relatief laag. Dat was klimmen geblazen en niet zo weinig ook. Van een geleidelijk stijgingsprecentage hadden ze hier nog niet gehoord en de trap die we bestegen vroeg veel van de kuiten. Na een hoop gezwoeg kwamen we in de stad aan. Het eerste het beste panoramisch uitzicht bood ons de resten van het Romeinse theater op de helling van Volterra. Redelijk goed zichtbaar in het terrein. Onze parkeerplaats grensde er direct aan. Daarna meteen een restaurantje ingedoken waar het druk was. Een lekkere lunch met salade Quo Vadis van de chef en een bruchette Quo Vadis zorgde voor voldoende energie om het stadje te bezoeken. Mogen jullie raden hoe het restaurant heette?

Volterra ligt in een gebied waar nog veel Etruskische resten te zien zijn. Het Museo Etrusco barstte dan ook uit zijn voegen van de urnen, zowel de prehistorische als de versierde Etruskische. En van de schaaltjes en dingetjes en gespen. Ze hadden ook een indrukwekkende verzameling Romeinse munten en om de handelsbetrekkingen uit de antieke wereld te benadrukken ook een fraaie verzameling uit de rest van de toen bekende wereld. Het was een mooi museum maar ze deden niet veel voor de buitenlandse bezoeker. Die moest met enkele Engelstalige panelen en wat elementair Italiaans wijs worden uit de soms lange tekstpanelen. Goed, het was desondanks toch de moeite waard.

Vervolgens liepen we verder door de stad. Het was er lekker druk, veel toeristen op de been en het zag er allemaal mooi uit. Sfeervol en goed te belopen. Ik verbaas me er altijd over dat de Italiaanse nonchalance voor wat betreft het onderhoud van muren en huizen sfeervol overkomt en als we dat in Nederland zien is het al snel een achterbuurt. Zal met de leeftijd van de huizen te maken hebben denk ik dan maar. En het is vakantie. Je kijkt anders. In Volterra ligt ook nog een mooi park bovenin het stadje met daaraan gelegen resten van het Etruskische forum. Een hoop stenen.

Daarna liepen we de stad weer in en kwamen terecht bij het machtscentrum van stad en kerk: stadhuis en duomo. Het Piazza del Priori heette het plein en de directe omgeving straalde die macht ook uit. Merkwaardig was de achteringang van de duomo, wat verscholen achter het stadhuis met dezelfde zwart-witte gelaagdheid als de duomo van Siena. Van binnen was die kerk prachtig versierd met een wat overdreven rijk plafond en mooie gestreepte wanden. Enkele sobere kapellen voltooiden het geheel. Mooie kerk. We liepen er aan de voorkant uit en daar verried eigenlijk niets dat je zo'n prachtig gebouw binnenliep. Je zou er zomaar voorbij lopen. Het battistero (waarom toch die enorme los van de kerk gelegen doopkapellen??) liepen we ook even binnen, maar dat had ik snel bekeken. Redelijk standaard. Je wordt een beetje blasé na een dikke week in Toscane.
Er restte ons nog wat mooie panoramische uitzichten over het mooie Toscaanse land. Foto's maken was er helaas niet bij omdat het zo bewolkt was dat er niet genoeg licht was om er een mooi plaatje van te maken. Tenslotte nog langs en door de Etruskische poort. Die poort stond er al in de Etruskische tijd, maar de Romeinen hebben er hun eigen saus overheen gedaan. Bijzonder zijn de drie koppen die nog heel ruw zichtbaar zijn aan de buitenkant van de poort. Als je goed kijkt zie er nog enige tekening in. Daarna een steile straat op terug naar het centrum van Volterra. Het was tijd voor de afsluitende gelato (met limone en caffé en voor L. met creme en pannacotta) en de weg terug naar de auto. Afdalen over onmogelijk steile wegen en trappen gaat altijd een stuk sneller en makkelijker dan ze opgaan.

Mooie dag. Als je in de buurt van Volterra bent en je hebt de tijd: ga er kijken!

Foto's van Volterra opmijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.

Radda in Chianti en Siena (4 augustus 2011)

Het was weer tijd om er op uit te trekken. De verleiding is groot om de dagen door te brengen bij het huis in schaduw en zon, maar af en toe moet er ook iets beken worden. Dat hoort nou eenmaal bij de vakantie in het buitenland. Vandaag gingen we naar de plaats hier om de hoek: Radda in Chianti. Daar doen we ook de boodschappen dus voelen we ons daar al enigszins bekend. Bovendien is daar ook een internetpoint bij een café en daar kan ik dan mooi wat blogposts plaatsen en L. haar facebook en andere netwerken weer eens wat oppoetsen.
Radda bleek een verrassend leuke plaats te zijn met een enorm hoogteverschil. Heel steile wegen, liever: weggetjes, leiden door het stadje. Mooi oud en ook nog steeds sfeervol. Er is ook een soort van onderdoorroute die door overwelfde stegen leidt. Mooi om daar ook door te lopen. Veel winkeltjes die je in Nederland niet hebt. Eentje verkocht metalen reclamekaarten met oude opdruk met blote vrouwen als onderwerp en betrekking hadden op bordeelachtige etablissementen. Heel apart en hopelijk zijn de foto's een beetje gelukt om een indruk te geven. De Nicolaaskerk stond hoog in het plaatsje en was sober maar mooi gerestaureerd. Het raadhuis had een opmerkelijke eigenschap: de verschillende heren (of burgemeesters?) van Radda hadden er hun wapen in de gevel laten aanbrengen. De oudste was van 1505. Mooie kleurige tegels. Heel apart, nog nooit eerder gezien.
Na de wandeling door Radda zijn we op het terras bij het internetpoint gaan zitten en hebben daar een paar uur doorgebracht. Je mocht er 2 uur gratis online. Die tijd hebben we optimaal benut.
Vervolgens reden we naar Siena. Die stad hadden we in 2002 ook al bezocht maar daarvan konden we ons nog maar bitter weinig herinneren. Dat was toen op de verjaardag van B. We vonden na een kronkelige tocht van 45 minuten door het prachtige Toscaanse landschap een parkeergarage aan de voet van de oude stad. Na wat klimwerk konden we met roltrappen heel snel en zonder moeite naar de bovenstad. Gemak dient de mens.
Wat een juweel van een stad is Siena! Een genot om doorheen te lopen, of de gebouwen nou opgeknapt zijn of niet. Het ademt een heerlijke sfeer uit. Ongetwijfeld zijn er ook hele foute buurten, maar daar hadden we vandaag geen last van. Na een korte wandeling kwamen we op het indrukwekkende Piazza del Campo. Een parel voor de stad. Heel druk en veel toeristen op de been. Daar gingen we eens een lekkere lunch gebruiken terwijl we konden geniet van het uitzicht op de gebouwen én de mensen. Heerlijk gegeten, een bordje met verschillende kazen en een salade met tonijn en nog veel meer heerlijke ingrediënten zoals artisjokken en tomaten. Daarbij heerlijk brood en olijfolie en zout. Snoepen was het.

Vervolgens gingen we de stad verder verkennen en opnieuw was het prachtig. Na de ochtend met de tegels op de wand van het stadhuis in Radda, vielen me nu veel meer van dat soort tegels op op de muren van de stadshuizen in Siena. Enkele heb ik gefotografeerd. Het was heerlijk om door de straten te lopen. We kwamen bijna toevallig langs het Sanctuario de St. Catharina. De heilige Katrien (15de eeuws) was een inwoonster van Siena en haar geboortehuis/plek is omgetoverd door de Roomse kerk in een serie kapellen en kerken. Heel erg protserig, zeker vergeleken met de Nicolaaskerk in Radda. Maar goed, dat is nou eenmaal het rijke roomse leven in Italië. We zijn er maar kort geweest, bijzonder was het niet. Wel veel schreeuwerige schilderijen en wandschilderingen. Not my cup of tea.
Na een helse klimtocht terug naar boven bezochten we de plaatselijke duomo. Dat is echt een juweel van een kerk. Helemaal in zwart-witte lagen opgebouwd (de kleuren van de stad), majestueus en de welvaart straalt er vanaf. Een prachtige voorgevel, rijk versierd met beelden en drie magnifieke deuren. Die hebben altijd een vreemde aantrekkingskracht op me. Ik heb al veel deuren gefotografeerd de afgelopen dagen. Vaak prachtig omlijst, soms eenvoudig of niet bewerkt, soms heel rijk. Deze deuren waren geweldig mooi. Vooral de middelste in koper uit de 13de eeuw. De duomo is van binnen is bijzonder. Prachtig gedecoreerd. Het is de enige kathedraal beneden de Alpen die helemaal in de gothische stijl is gebouwd. Binnen is met name de vloer fantastisch versierd met afbeeldingen. Vanwege de kwetsbaarheid daarvan zijn grote delen afgedekt, maar wat wel zichtbaar is, blinkt uit in schoonheid, Het liet zich niet zo goed fotograferen maar ik heb er toch een mooie indruk van vastgelegd. De enorme afbeelding van de moord op de onnozele kinderen lag deels bloot en geeft mooi weer hoe het totaal eruit moet zien. Verder was er prachtig beeldhouwwerk te zien, o.a. van Bernini en natuurlijk schilderijen van o.a. Donatello.
Het is een indrukwekkende kerk. We hebben er een tijdje doorgebracht. Daarna nog even naar het Battistero, de doopkapel die de omvang van een kerk had. Hoewel ook die er fraai uitzag (met spiegels voor de bezoekers zodat je geen stijve nek kreeg van het omhoog kijken naar de plafondschilderingen) waren we hier snel uitgekeken. Je kunt maar zoveel moois aan op een dag.

De zon scheen in Siena, af en toe een wolkje, en onder dat gesternte reden we voldaan terug naar ons Toscaanse onderkomen voor nog ruim een week. Prachtige excursie vandaag!

Foto's van Siena op mijn Flickr-account:

Created with flickr slideshow.