Kenau - Tessa de Loo

Kenau Simonsdochter Hasselaar is de vrouw uit de geschiedenis van de 80-jarige oorlog die ik al heel erg lang ken. Van naam dan. Een vrouw uit één stuk, onverzettelijk en dapper. Vorig jaar is een film gemaakt over deze hostorische vrouw van formaat en dit boek is daar weer een bijproduct van.

Tessa de Loo is een schrijfster waarvan ik niet eerder wat heb gelezen. De film De Tweeling daarentegen, gebaseerd op haar gelijknamige roman, heb ik wel gezien en die maakte een geweldige indruk op mij. Daarom ging dit boek mee op de e-reader.

Daarmee heb ik eigenlijk meteen het meeste gezegd over dit boek. Het viel me tegen. Het verhaal pakte me niet, de personages evenmin. Het kwam maar niet los. Dat heb je soms. Ligt het aan het schrijven, de stijl, de woorden? Geen idee. Maar ik zou dit boek niemand aanraden.

Zonde van de tijd. Jammer!

Relikwie (9): de Maria Congregatie

De Mariacongregatie was een kerkelijk goedgekeurde vereniging van leken met als doel de speciale verering van Maria

Ik heb drie draaginsignes in mijn bezit van deze congregatie, twee identieke, van jondere datum, en een van oudere datum. De neergang van de kerk is hier al een beetje zichtbaar.

Is de oude medaille nog van een soort bronzen legering, de nieuwere versies zijn van een heel licht metaal: aluminium.

Merkwaardig genoeg kan ik niets vinden op internet over de Maria Congregatie. Dat moet het gevolg zijn van het feit dat er blijkbaar een andere officiële naam was. De voorzijde van de medaille heeft als opschrift: Koningin, Beschermster, Moeder en op de keerzijde staat Maria Congregatie en de letters IHS. Die afkorting staat voor de eerste drie letters van de naam Jesus in het Grieks.

Vrouwenparkeerplaats

Onderweg van Bolzano naar Salzburg leek Innsbruck mij een goede plaats om de lunch te gaan gebruiken. Even van de snelweg af, parkeergarage zoeken (lang leve de TomTom) et voilá.

Dan verwacht je niet, ik tenminste niet, in zo'n parkeergarage in het brave Oostenrijk een fraai staaltje praktische discriminatie tegen te komen.

Waarschijnlijk heeft proefondervindelijk onderzoek aangetoond dat vrouwen het prettiger vinden om een eigen parkeerplaats te hebben van een wat grotere omvang dan de normale plaatsen waar je vaardig moet kunnen insteken. Is dit een geval van schade en schande? Of zijn de vooroordelen hier gewoon toegepast in een praktische oplossing.

Als zo'n plaats vrij is, durf je dan als man je auto daar neer te zetten, of wissel je even van plaats met je vrouwelijke bijrijder?

Gelukkig hoefde ik niet de proef op de som te nemen: alle Frauenparkplätze waren bezet. Ze voorzien blijkbaar in een behoefte. In Innsbruck. ;-)

Of is het een kwestie van veiligheid?