# 6 en 7 - Flickr and beyond

Ik ben al een hele tijd geleden bij Flickr aan het experimenteren geslagen, namelijk op 10 juli 2008. Toen heb ik mijn eerste foto's geuploaded. Inmiddels ben ik 14.000 foto's verder en heb ik sinds 23 september een pro-account.

Bij de gratis account is er een uploadlimiet van 100 MB per maand en daar ging ik te makkelijk overheen. Dat schoot niet op. Dus dan maar 25 dollar (en dat voor een heel jaar onbeperkt uploaden!) betaald en uploaden!

Flickr is een prima website. Ik ben er niet bovenmatig actief of zo, maar na het uploaden van de vakantiefoto's van vorig jaar kreeg ik ineens verzoeken van groups in Flickr die sommige foto's van mij in hun group wilden opnemen. Ik ben dan wel een hele erge amateurfotograaf, maar dat kleine beetje waardering doet het altijd goed :-).

De hoeveelheid foto's die imiddels bij Flickr zijn geuploaded is een duizelingwekkend aantal. Meer dan 2.500.000.000.000, 2,5 miljard foto's. En wij moeilijk doen met onze 100.000 foto's.

Zelf heb ik al mijn foto's van archiefstukken die ik in de afgelopen jaren heb gemaakt online gezet. Het was een soort van oefening om te kijken hoe lastig dat is, hoeveel tijd het kost en waar je zoal tegenaan loopt.
Grootste probleem: je eigen materiaal goed beschrijven. Ik heb er voor gekozen om de bestandsnaam van elke foto op een bepaalde manier op te bouwen: archiefnummer (van het Regionaal Archief Tilburg), inventarisnummer en folionummer. Zo heb ik ze op mijn harde schijf staan. Vervolgens heb ik een collection aangemaakt en daarbinnen sets voor de verschillende inventarisnummers. Alle foto's zijn uit hetzelfde archief.

Tweede probleem: de uploader van Flickr wil nog wel eens haperen bij groterere aantallen. Dus controle achteraf is altijd nodig en herhaalde uploads voor dezelfde set soms ook. Dan de sets beschrijven en op de juiste volgorde zetten, taggen en georefereren. De juiste licentie meegeven en dan wachten op bezoekers.

Dat doe ik nu ook met mijn andere foto's die ik wil delen met anderen, van uitstapjes, activiteiten of vakantie. Het beschrijven blijft het lastigste en kost veel tijd. Dat is wel iets waar je terdege rekening mee moet houden.

Leuk hoe sommige afbeeldingen op de een of andere manier mensen blijven trekken. De scans van de archiefstukken worden door sommige mensen nauwgezet, stuk voor stuk geraadpleegd en dat leidde in sommige weken tot spectaculaire bezoekcijfers. Zo zijn op 21 juni 678 van mijn foto's bekeken, maar eerder ging dat soms om meer dan 1000 op een dag.
De pro account geeft je gedetailleerde gegevens van het bezoek, welke foto's zijn bekeken, welke het meest, waar commentaar op is gegeven, of tot favoriet gekozen.

Naast het persoonlijke nut en plezier dat ik er aan beleef, zie ik ook mogelijkheden voor het Regionaal Archief Tilburg om wat met Flickr te gaan doen. En dan niet wat het Nationaal Archief en het BHIC al doen (wel heel goed collega's!), maar iets anders. Daar kom ik later nog wel een keer op terug.

[op de foto staan mijn vader in ik tijdens een vakantie in Rotterdam in 1964)

Lezen

Lezen. Een verkwikkende gewoonte. Nieuwe woorden, andere gedachten, feiten en fantasie, het komt allemaal aan bod. Vroeger las ik regelmatig. De laatste jaren was er behoorlijk de klad in gekomen. Andere bezigheden, nieuwe media, de tijd die steeds sneller lijkt te gaan; ik had excuses genoeg! Het kopen van boeken ging door, weliswaar minder dan voorheen, maar toch. Een sluimerende behoefte? Ja dus. In de vakantie kwam het er vaak weer wel van. Een klein stapeltje boeken ging er dan doorheen.

Daar komt nog bij dat Lian, mijn vrouw, ook een fervent lezer is en koper van boeken. Dat heeft ook met haar beroep te maken: lerares Nederlands op een middelbare school. Dat dwingt je om tenminste het aanbod van literatuur en de nieuwe boeken die voor het eindexamen worden gelezen bij te houden.

Enkele maanden geleden heb ik de draad weer opgepakt. Regelmatig lezen, achterstallig onderhoud op het gebied van aangekochte boeken. Mijn interesse ligt voornamelijk op het historische vlak. Het merendeel van wat ik lees heeft daar dan ook mee te maken. Ik ga proberen om de boeken die ik lees in dit weblog te noemen en mijn bevindingen daar aan toe te voegen.

De radio

Zaterdagavond 23 december, na negenen, kom ik op de radio. Het programma heet Déja Vu en wordt gepresenteerd door Ruud Hermans, van vroeger, van de Tumbleweeds. Zijn broer Hans heeft nog gehonkbald met mijn broer Ben bij HSC Tilburg. We hebben het nu wel over eind jaren 60!

In dit onderdeel van het programma (dat 3 uur duurt) komt een luisteraar aan het woord die in het kort wat mag vertellen over zijn of haar platencollectie. Een nummer uit die collectie wordt vervolgens gedraaid. Daarna geeft de luisteraar de volgende kandidaat op.

Het mag geen verbazing wekken dat ik een nummer van Jethro Tull ga kiezen. Wel eentje die nooit gedraaid wordt op de radio: Crazed institution of the stars. Het komt van de lp Too old to rock and roll, too young to die uit 1976. Dat jaar zag ik Tull voor het eerst. Het is een prachtig nummer over de gekte van het sterrendom. Ik hoop dat ik na mijn radio-optreden met beide benen op de grond blijf staan.

Mijn zwager Ton heeft mij gekozen en ik zal mijn goede vriend Peter Hamers als volgende kandidaat kiezen. Die heeft vele malen meer platen en cd's dan ik en heeft ook vele malen meer verstand van muziek dan ik! Het is dan ook zijn vak.

Deze kans om Jethro Tull onder de aandacht te brengen maakt van 2006 nog meer een Tull-jaar dan ik eerder al schreef. Gelukkig begint 2007 bijna... wie weet wat me dan allemaal te wachten staat.

update: 24-12-2006
Link naar de uitzending op internet. Mijn bijdrage begint op 1 uur 8 minuten.
http://cgi.omroep.nl/cgi-bin/streams?/radio2/kro/dejavu/20061223-20.wma

Tull in Tilburg - review

23 and 24 november 2006 013 Tilburg

I attended both shows, and the friday show was better than the thursday show. On both days the first half was almost briljant. Great tight playing, good songs (although I don't have written down the songs I will try to write them down later on) and a great Ann Marie Calhoun on violin.
And her legs went on forever I might add.

On thursday I sat on the 5th row. But the stage was a bit high, so I missed some of Martin's handwork on the guitar!

The second part of the show started out great! Salamander with ukelele and violin, later some bass. Unfortunately Ian had some trouble with the lyrics. On thursday he said after the song, "this will sound great tomorrow" and he was right. I guess he looked up the lyrics... :-) They also played it much tighter and it is a bright shining pearl in the great and beautiful necklace of Tull live songs.

After that he actually played a celebration for all the good Americans! There you go! It was America from the Westside story.

On the first night the hardcore Tull songs My God and Aqualung were poorly performed, with My God being the worst live performance ever as far as I am concerned. He didn't get along with the flute effect footpeddles he was soo busy with that, that his fluteplaying was very poor and he actually didn't get to some very high notes. And unfortunately on friday it was no better.
On thursday a great part of the second set was messy and untight, on friday just My God stayed below ETL (Excellent Tull Level).
Aqualung (the acoustic version) was much better and made a great impression on some of the people I was attending the show with. But he missed some lyrics here now... repeated a verse twice... and the funny thing is, when he notices it, his face tells you all! (OOOPPPPSSS)

I think they have put a lot of attention on the first half of the show in their rehearsels and thought too lightly about the Tull classics. Some of which really sound different with only an acoustic guitar in the band!

A warning, Martin Barre, yes, the great guitarplayer, only plays on his acoustic guitar! No screaming guitarsolo's, whistling overtones, just plain old decent virtuosity from Martin. My tip, watch him as he is playing. By watching his hands and fingers you can hear his beautiful riffs and musical lines in the music. And we all know what a great guitarplayer he is! But, being the modest man he is (my wife even called him autistic...HUH?), he stays at the back of the stage most of the time, has an occasional encounter with Ann Marie (well who wouldn't like that at his age! or any age for that matter...), and plays his beautiful riffs.

There was actually a review in today's local paper and the man who wrote it, obviously not a Tull fanatic since he misspelled Jack-A-Lynn as Jacqueline, had nothing but praise for Ian and the boys. By the way: he never mentioned his singing... guess he didn't know how it was in the old days.

I spoke about ten people at the end of the show and they were all impressed. My friend, with whom I visited my first Jethro Tull show ever back in 1976, and who thought it would be nice to go and see them again after 30 years, was impressed by the level of performance.

Turned to tears on the first night first set, suffered through the first night second set, really enjoyed the second night first set and was relieved after the second night second set. My boys did a great job, and I hope that they pick my home town Tilburg again as the starting point of the next tour. I will gladly accept the lesser moments any time!

My personal highlight?
I met Ian during my lunchwalk on friday, we rubbed elbows and he called me a brave man for attending two shows.
Ok, so 2006 will go into my memory as the best Tull year ever.

For the record:

The band:
Ian Anderson
Martin Barre
James Duncan
David Goodier
John O'Hara
Ann Marie Calhoun

The songs performed (I think I have them all, but not in the right order)

Living in the Past (first on thursday, third on friday)
Up the pool (on friday, on thursday they played an instrumental song for/from? a turkish flautist)
Life is a long song (first on friday)
Skating away on the thin ice
some bluegrass song (featuring Anna Marie, Martin and John)
Grimelli's lament
Runtie (a song by Ann Marie, with band)
Thick as a brick
Spanish tears (featuring Martin and Ann Marie)
Fat man (sorry, clinical obese person)
Dun Ringill
Moz'Art
King Henry's Madrigal
Bourree (closing piece of the first set)
Salamander (opening piece of the second set)
America (from the westside story)
Jack-A-Lynn
My God (very very very sloppy performed)
Aqualung (first night not too well played, second night very tight and impressive)
Budapest
Locomotive Breath (the encore song and a truly great finale!)

NO BALLOONS (they were not missed)

Jethro Tull in Tilburg!!

Mijn muzikale helden komen optreden in mijn geboortestad... Can life get any better?!?

En dat 30 jaar nadat ik ze voor het eerst zag optreden in Ahoy in Rotterdam. Het was eerst een eenmalig acoustisch concert in 013 op 24 november. Nadat die show in 2 dagen was uitverkocht is er nog een optreden voorgeplakt. Dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan! Dus nog maar een kaartje gekocht. De eerste dag ga ik dus "alleen". De tweede dag met oud gezelschap.

Als eerst gaat mijn goede vriend Joost mee, die er 30 jaar geleden ook bij was. Hij wilde er wel weer eens bij zijn. Daarnaast is ook Lian, mijn echtgenote, mijn trouwe begeleidster sinds een jaartje of 20. Mijn zwagers Ton en Nino, die enkele jaren ook naar optredens van Jethro Tull mee zijn gegaan, en hun vrouwen, gaan ook mee.

Ik kijk er verlangend naar uit!


Dit ben ik vele jaren geleden in mijn Beastie T-shirt!

Jethro Tull

Ik ben nooit buitengewoon bezeten geweest van muziek. Muziekles was aan mij niet besteed en ik kan dan ook geen noot lezen. Mijn vader was zanger bij het Heikes mannenkoor en had een goede stem die het hem mogelijk maakte om soms aan operaprodukties mee te werken. Klassieke muziek stond dan ook veelvuldig aan in mijn ouderlijk huis. Ik stond daar niet voor open, zeker niet voor het zang-gedeelte, maar desondanks is er klassieke instrumentale muziek die mij zeker kan bekoren.

Ik zat vroeger in de zgn. blues-hoek. Dat betekende spijkerbroeken en lange haren. De eerste kreeg ik niet van mijn ouders en het tweede mocht ik niet hebben. Dat liet onverlet dat ik me wel bij die groep het meest thuisvoelde en die muziek sprak me dan ook het meeste aan. Toen ik ouder werd en me steeds minder aantrok van mijn ouders kwamen de spijkerbroeken en lange haren vanzelf.
Tijdens een tienertoer in 1975 (of was het 1974?) kwam ik voor het eerst in aanraking met het fenomeen liveconcert. Het was Supersister in De Doelen in Rotterdam. Ik had daarvoor al kansen laten liggen want mijn middelbare school, het St. Oduplhuslyceum in Tilburg, stond enkele jaren in het teken van de popconcerten op het schoolplein. Die heb ik niet bewust meegemaakt.


In 1976 kwam mijn eerste kennismaking met een internationale band van formaat. Mijn broer werkte toen bij Ahoy in Rotterdam (ja, weer die stad) en regelde kaartjes voor Jethro Tull. Ik had er nog nooit van gehoord, maar op zijn advies ging ik daar heen met een vriend. Het eindexamen zat er op en we hadden wel wat leuks verdiend. Het was ergens in in mei. Ter voorbereiding had ik een lp (we spreken hier van ver voor het cd-imperium) gekocht van deze groep, genaamd Thick as a Brick. Fascinerend stuk muziek waar ik in 30 jaar geen genoeg van heb gekregen. De taal, de melodie en vooral de dwarsfluit (zat daar nog een klassieke hersenspoeling achter?) grepen me meteen. Het optreden van de band was fenomenaal en hoewel ik de meeste van de muziek voor het eerst hoorde was ik verkocht. Sdinsdien hoort de (bijna) jaarlijkse gang naar het concert in of rond Nederland tot de routine. Mijn diverse vriendinnen uit de afgelopen 30 jaar hebben er allemaal aan moeten geloven en mijn vrienden vanzelf ook.

Hoewel ik in de jaren daarna diverse grote bands heb zien optreden (van toen!) zoals Yes, Genesis, Pink Floyd en Supertramp, is Jethro Tull altijd mijn grote liefde gebleven. De geestigheid van de teksten, de poëtische uitstraling vervat in magistrale muziek en de dolkomische podiumact maakten van mij een fan voor het leven.

De PEP

De PEP. Hele prettige herinneringen aan een stripweekblad met alle bekende strips daarin. Althans de strips die ik kende.

Ik weet nog dat de PEP wekelijks werd bezorgd door een man die een soort van rijdende kiosk bij zich had. Daarin lagen nog veel meer tijdschriften. Misschien was het de voorloper van de leesmap? Ik heb het dan over de tijd voor 1968. Hij had een leren tas bij zich, die diende als draagbare kassa. Daarin zat een apart vakje voor het briefgeld, maar dat gebruikte men toen nog niet zoveel (zeker niet aan de deur en al helemaal niet voor tijdschriften) en een groot vak met al het muntgeld.

Ik denk dat hij op woensdagmiddag kwam. Ik kan me niet meer herinneren of mijn moeder hem elke week betaalde of per maand. Ik weet alleen dat dan de PEP kwam. Met Lucky Luke en de Daltons, Asterix, Michel Vaillant, Roodbaard, Rik Ringers, Dan Cooper, Ton en Tineke, Hoempa Pa en mijn latere favoriet Olivier Blunder. Die ging ik dan meteen lezen!

De albums van Asterix kochten we ook regelmatig. Bij dezelfde man. Hij verkocht dus ook stripboeken. Ik heb altijd van strips gehouden en in mijn studententijd, hoewel ik er eigenlijk het geld niet voor had, heb ik diverse series gespaard. Die boeken kwamen ook veel van de tweedehandswinkel die lange tijd boven Tommy in de Nieuwlandstraat heeft gezeten. Ik spaarde toen o.a. Roodbaard, Asterix, Blueberry en Olivier Blunder. Ik heb ook een prachtige serie over indianen gehad, maar ik kan de titel niet meer voor de geest halen.
Uiteindelijk heb ik alleen Asterix en Olivier Blunder bewaard en de rest weer te gelde gemaakt toen het nodig was.

Asterix heb ik bewaard om de historische achtergrond, het vermakelijke verhaal van de kleinen tegen de groten en de diverse lagen humor die ik pas gaandeweg leerde ontdekken.
Olivier Blunder sprak mij vooral aan om de weergeloze teksten die ik buitengewoon komisch vond. Een heerlijke snob en blaaskaak met een even heerlijke ontnuchterende buurman.
Nog weer later heb ik de strips van Blake & Moritimer aangeschaft. Prachtige avonturenverhalen met een sterke sciencefiction-inslag. Schitterend getekend ook.
Later moest het blad met de tijd mee en ging het EPPO heten. Maar mijn stripliefde is met de PEP begonnen!