Eurovisie songfestival

Voor het eerst in vele jaren heb ik afgelopen zaterdag gekeken naar de 54ste editie van deze oude vorm van Idols. De beide halve finales heb ik gemist, hoewel ik de Toppers nog net zag optreden op donderdag en niet teleurgesteld ben in de jurering. Laat ik het daarbij houden.

Een avondje muziek is nooit weg. Het songfestival is toch wat anders. Het meeste is zwaar overproduced, hangt van choreografie aan elkaar en is weinig origineel. Onderhoudend voor een keer, dat wel. Het decor vond ik fenomenaal mooi. Aan graphics geen gebrek en in de meeste gevallen sloot het prachtig aan op het lied. Zelfs de vloer deed mee zodat ook de beelden op hoogte prachtig waren.

Het viel me op dat de nummers die ik inschat als commercieel helemaal goed, in dit geval Duitsland en Denemarken, er helemaal niet aan te pas kwamen in de einduitslag. Persoonlijk vond ik Moldavië heel leuk, lekker oosters en folky.

De winnaar is, denk ik, een heel goed songfestivalnummer en het feit dat bijna heel Europa dat aangaf in de puntenverdeling toont dat ook aan. Terechte winnaar.
Nummer twee (IJsland) vond ik niet zo bijzonder, en nummer drie Azerbeidzjan was ook niet mijn keus. Turkije was vierde en aangezien het een Belgische Turkse was (uit Mol), deden onze zuiderburen dus wel goed mee! :-)

Meest verrassende nummer: Estland. Prachtig klassiek nummer, mooi van sfeer en prima uitgevoerd. Verbazingwekkend dat het de 6de plaats kreeg in de einduitslag. Gezongen in de eigen taal, dat vind ik ook een pluspunt.
Die mag dan ook in deze blogpost figureren. In HD wel te verstaan!

Hülya Cigdem - De importbruid

Wat leuk om een boek te lezen dat zich afspeelt in mijn geboortestad Tilburg! Allemaal bekende namen van straten, pleinen en parken. Op de een of andere manier deed me dat wel wat.

Los daarvan vond ik dit boek ook zeer de moeite waard. De problemen van een importbruid, weliswaar uit vrije wil getransplanteerd vanuit Turkije naar Tilburg, die we op de een of andere manier ons wel voor kunnen stellen, staan keurig opgeschreven. Het moet bijzonder pijnlijk en moeilijk zijn om op deze manier in een land terecht te komen waar vrijheid een groot goed is, maar waar je door allerlei culturele gewoonten die nauwelijks slijten in den vreemde, gewoon op de Turkse manier blijft leven. Inwonend en zorgend voor je schoonfamilie, met een man die buitengewoon gehoorzaam is aan zijn moeder en vader, met beperkte mogelijkheden.

Deze vrouw heeft het geluk dat haar schoonfamilie enigszins liberale ideeën heeft, waardoor ze de kans krijgt (en neemt!) om Nederlands te leren en daarmee kennis te nemen van een leven dat ook heel anders kan zijn. Het zijn haar contacten met andere buitenlanders, maar zeker ook de Tilburgers, die haar bewust maken van de situatie waarin ze verkeerd. Daarnaast is de hoofdpersoon natuurlijk ook bijzonder in die zin dat ze een onafhankelijkheidstreven in zich voelt en dat aanwakkert met alles wat ze hoort en leest.

Wat mij, als Tilburger, verraste: de hele subcultuur die zich onder ons afspeelt en waar we geen weet van hebben. Ze beschrijft dat heel mooi en noemt het steeds "Turks Tilburg". Een wereld op zich die heel erg aan elkaar hangt, op het beklemmende af. Het heeft natuurlijk ook voordelen omdat je op die manier in het begin een "thuis"-gevoel kunt krijgen, wat je op weg kan helpen in een nieuw land. Maar uiteindelijk is het heel bekrompen en beperkend en houdt het oude structuren in stand die in deze westerse samenleving niet hoort, en vooral ook niet begrepen wordt.
Er bestaan natuurlijk vele subculturen, sterker nog, ik denk dat er uitsluitend subculturen zijn en dat "de" hoofdcultuur vooral in de hoofden van mensen bestaat.

Tweede shock: het sexuele bewustzijn van de Islamitische vrouwen, ondanks hun sluiers en verhullende kleding. Ook hiervoor geldt dat ik er wel van wist, maar het zo nadrukkelijk beschreven te zien maakt het alles een stuk duidelijker.

Hoe dan ook, voor mij een prachtig boek dat me veel leerde over Turken, Turkije en de Arabische cultuur met wezensvreemde gewoonten. Maar wel een realiteit voor grote groepen in onze samenleving.
Achterlijk wil ik het niet noemen, maar wel achterhaald. Ik denk steeds aan de boter op ons eigen hoofd. Nog niet zo lang geleden, ik kan het me nog goed herinneren, ging mijn moeder met een hoofddoek op naar de kerk en nog iets eerder zaten mannen en vrouwen gescheiden in de kerk. De vrijheid van de vrouw was net zo beperkt en de overheersing van de mannen in cultureel opzicht, maar zeker ook economisch en in het huis (met sexuele moraal en alles!), vergelijkbaar.
Laten we niet vergeten waar we zelf vandaan komen.

Lezen!!

Tomas Lieske - Dünya

Wat vertellen de "recensies" op de achterkant van eenboek? In dit geval niet genoeg. "Lef en vakmanschap" staat er onder andere.
Ik vond het allemaal matig. Het verhaal was heel vreemd, ongeloofwaardig eigenlijk. Maar zo vertelt dat ik het zou moeten geloven. Alsof het waar zou kunnen zijn.

Ik geloofde het niet, dat mag duidelijk zijn. Ver gezocht, te makkelijk, losse eindjes, weinig doordacht. Ik weet het, het zijn nogal negatieve kwalificaties en het simpele feit dat ik het uitgelezen heb, betekent wel iets. Voor mij dan :-)

Twee Hollandse jongens raken op drift. Anders kan ik het niet noemen. Ik vind dat begin echt heel erg mager... je leert deze mannen niet goed kennen en dat blijft zo gedurende het hele boek. Hun avonturen in de stookkamers van de schepen van de Engelse marine, aardig beschreven, maar in sneltreinvaart. Hun aankomst in Turkije: het blijft een beetje in het midden hangen. Een grote boem en ze zijn in Turkije. Hans Klok kan er nog wat van opsteken!

Daar komen ze aan een baby op een manier die veel vragen onbeantwoord laat. Is het altruïsme? Dat blijkt niet uit de rest van het verhaal. Een merkwaardig soort eigenbelang speelt daar een rol. Het opknippen van het verhaal door het heen en weer springen in de tijd vond ik storend en niets toevoegen aan de spanning.

Het verhaal over de geheime bouw van een luchtschip door Turkije in het verlichte tijdperk van Atatürk, dat vond ik dan weer wel interessant. Dat heeft me aan de gang gehouden in dit boek. De afloop was niet spectaculair, maar zat wel goed in elkaar.

De ontheemding in een land, waar je zelfs de afloop van de Eerste Wereldoorlog niet kent, dat was ook een aspect wat ik geloofwaardig vond. Maar dat gedoe met die twee mannen die eigenlijk niets met elkaar hadden, was dat nou het enige vehikel om dat verhaal omheen te vertellen?

Ondanks alle lovende kritieken en prijsbeloftes kon me dit boek maar matig bekoren.