Occasional encounters (@StilleWille)

Afgelopen woensdag vond er een bijzondere gebeurtenis plaats. Joost had me ergens in mei gevraagd of ik geïnteresseerd was om deel te nemen aan een bijeenkomst van een collega van hem, die een paar mensen wilde uitnodigen om een avond kennis te maken met elkaar en aan de praat te raken. Nou, dat leek me wel leuk om eens te proberen. Dus zei ik ja.

Voordat de daadwerkelijke afspraak een feit werd gingen er een paar maanden overheen. Het werd over de zomer heengetild. De agenda's van 7 mensen op een datum leeg krijgen bleek een probleem. Uiteindelijk lukte het. Het weer werkte aan alle kanten mee om er een geslaagde avond van te maken. De barbeque die op het programma stond kreeg er extra smaak door. We zaten in een soort vakantiehuis van Joost op Stille Wille bij Spoordonk, heerlijk buiten. Er was maar een nadeel: er moest hout gehakt worden. Die verantwoordelijke taak nam ik op me. Wat splinters rijker heb ik uiteindelijk zoveel hout gehakt dat ze voorlopig nog wel kunnen stoken.

Ik kende van het gezelschap maar één iemand. Anderen kenden er 3 of 4, waarvan sommige pas enkele weken overigens. Het kennismaken verliep soepel en het eten smaakte voortreffelijk. In zo'n sfeer begon Tiffany (het was haar idee geweest) te vertellen hoe ze tot dit initiatief gekomen was. Zij beschreef een serie ontmoetingen die haar hadden geïnspireerd, waarvan er eentje met Wubbo Ockels niet onvermeld mag blijven noch haar kennismaking met non-dualisme. Vervolgens vertelden alle tafelgenoten wie ze waren, wat ze deden en wat ze verder nog kwijt wilden. Eigenlijk een heel bijzonder moment, maar blijkbaar was het vertrouwen al zo groot dat iedereen behoorlijk vrijuit durfde te spreken. Verder dan het voorstelrondje zijn we niet gekomen. Dat was overigens al boeiend genoeg. De tijd vloog voorbij en tegen 1 uur vertrokken we naar huis.

Volgende keer misschien een foto van de deelnemers. Nu blijven alleen de sfeerbeelden en een prachtige herinnering. Een mooi lichtpunt!

Pascal Mercier - Nachttrein naar Lissabon

Genot genoten. Stijlvol, romantisch, onverwacht, sfeerrijk, ontdekkingstocht. Ontdekkingstocht in meerdere opzichten. Een leraar klassieke talen in Bern ontmoet een vrouw op weg naar de school waar hij al sinds jaar en dag lesgeeft. Een Portugese. Die ontmoeting zet zijn leven op zijn kop. De chaostheorie in de praktijk.

De ontmoeting met deze vrouw, die verder geheel onschuldig verloopt, wakkert een vlam in Mundus (de leraar) aan die steeds feller gaat branden. Hij gaat naar een Spaanse boekhandel op zoek naar een boek in het Portugees. Hij vind er een boekje van Amadeu Inácio de Almeida. Taalgevoelig als hij is leert hij het Portugees al doende te lezen. Oefenen en geïntrigeerd raken. Om de persoon achter het boekje te leren kennen reist hij af, hij de stabiliteit en betrouwbaarheid zelve, naar Lissabon, alles achterlatend wat hem in Bern bond.

Ik ga verder niets vertellen over wat hem in Lissabon allemaal overkomt, maar het leven van deze man dat behoorlijk beperkt was, maar tegelijk ook rijk, veranderd volkomen. Hij doet dingen die hij zichzelf niet had toegedicht, schaft zelfs een nieuwe, moderne bril aan! Hij ontdekt het grote en kleine leven van de auteur van het boekje. En passant lezen we ook dat boek in dit boek. En nog een hoeveelheid brieven die hij op zijn zoektocht tegenkomt.

Het is een hele spannende ontdekkingstocht. Niet zozeer omdat er allemaal spannende en enerverende dingen gebeuren, maar omdat hij hele andere kanten van zichzelf ontdekt, zich toestaat om die te ontdekken. Er naar verlangt om die te ontdekken. Niet uit een soort van defaitisme of rusteloosheid, maar eerder omdat het gewoon tijd daarvoor is. Het is een soort andere Mundus die hij loslaat in de wereld. Een Mundus die hij altijd in zich heeft gehad, maar gecontroleerd heeft, onder de duim hield.

Voor mij opnieuw een kennismaking met een geschiedenis die ik van de zijlijn heb gevolgd: het kolonelsregime in Portugal met alle uitwassen van dien. Hoe barmhartigheid wordt gestraft, vriendschap verwaterd door liefde voor dezelfde vrouw, hoe meedogenloos ook die liefde kan zijn.

Het boek begint o.a. met aan citaat van Fernando Pessoa: "Ieder van ons is verschillende, is vele, is een overmaat aan zelven".

Dit boek prikkelt je om meer van die "zelven" uit te proberen, je andere "zelven" te ontdekken.
Prachtig geschreven, verveelt geen seconde. Rijkdom aan ervaringen en ontmoetingen naar aanleiding van een vrouw in de regen.
Wat kan het leven toch enerverend zijn, als we er aan toe willen geven. Zonder de banaliteit van de sensatie, maar met de integriteit van de ontmoeting.
Absoluut lezenswaardig. Helemaal goed.