Mannenweekend 2009

Afgelopen weekend zaten we gevijven in een mooi huis in de Achterhoek in Gaanderen. Het weer was uitzonderlijk hoewel we meestal wel mooi actieweer hebben. Deze keer was uitzonderlijk omdat het echt warm was en de blote basten tevoorschijn kwamen.
Vrijdagmiddag begon het spektakel met de rit naar Gaanderen. Eerst even boodschappen doen bij de plaatselijke Super de Boer. De inwendige mens wil tenslotte ook wat hebben en we hebben honger. Het huis was prachtig. Aan de achterkant werd nog druk gebouwd aan een groepsverblijf, maar het huis was prima in orde. Met uitzondering van de slaapplaatsen dan: een stapelbed, een twijfelaar en een slaapbank. De laatste was in trek omdat je daar alleen lag. De overige slaapplaatsen waren in één kamer.
Goed, dat soort van problemen hebben we vaker opgelost, dus ook deze keer was de verdeling snel duidelijk. Je kunt nu eenmaal wel blijven zeuren.
Vrijdagavond is traditioneel een praatavond, zeker bij gebrek aan een televisie die het doet. Altijd goed om weer eens even van gedachten te wisselen. Het thema was nog niet helemaal duidelijk van dit weekend, maar kreeg op zaterdag definitief gestalte: de onbeantwoorde vragen. Alleen leuk voor insiders.

Op zaterdag was een fietstocht gepland. Op naar Gaanderen dus, nadat het ontbijt was geregeld en Joost (oh schande) de Volkskrant was vergeten mee te nemen. De traditionele zaterdagcrypto-oplossen, standaard bij deze weekenden, kwam zo in gevaar. Hij moest op de fiets terug.
Na het ontbijt de fietstocht. Fietsen gehuurd bij de plaatselijke fietsenmaker en en route. Het was heerlijk weer, praktisch windstil en zonnig. Ideaal voor een flinke tocht. Onder leiding van Peter gingen we het onbekende tegemoet. Dat zou eindigen in Varsseveld, de plaats van Guus Hiddink en Robert Gesink.
Daar streken we neer op een terras, dwongen de serveerster van dienst om de parasol neer te laten en genoten van een overheerlijke cappuccino met appeltaart en slagroom. Dat was meteen de lunch. Al keuvelend brachten we daar een uurtje door en gingen toen terug. Mijn zitvlak was helaas overgevoelig waardoor ik een lastige terugtocht had, maar wel tot een goed einde gebracht. Ik heb onmiddellijk mijn fiets ingeleverd bij de fietsenmaker, want ik was niet van plan om op zondag nog een keer op pad te gaan met de tweewieler.

Even op een terras afgekoeld, boodschappen gedaan voor het diner en toen kwamen de kaarten te voorschijn. Het traditionele Koningen, dat we nauwelijks nog in de praktijk beoefenen, eindigde in de bekende gefrustreerde blikken van de deelnemers. Het gemekker is niet van de lucht en dat is eigenlijk ook het enige dat leuk is aan het spel: elkaar met de grond gelijk maken, of iemand prijzen tot grote ontsteltenis van de overige deelnemers die het daar uitsluitend hartgrondig mee oneens zijn. Mooi staaltje haantjesgedrag.

Voetbal kijken (de eigenaar had een nieuwe satellietverbinding gelegd) sloot de avond zo goed als af. De fietstocht zat in de benen en het warme weer deed de rest. Een mindere nachtrust voor iedereen zorgde er voor dat we rond half 1 in bed lagen te ronken.

Zondag zou er een tocht ondernomen worden naar Doetinchem, maar dat kwam er niet van. De zon scheen zo lekker dat we in de stoelen zijn blijven hangen en het tweede thema van dit weekend bespraken: Wat is de charme van ouder worden? Een vraagstuk waar met name Pieter onder te lijden heeft. Ondanks vele hele goede en diepgravende suggesties kwam hij niet los van zijn eigen denkbeelden. Dat is de verstarring blijkbaar die het ouder worden met zich meebrengt.

Een hele middag gesprekken voeren die alle niveau's behaalden die maar denkbaar zijn: van laag bij de grond tot in de filosofische abstractie. Dat hoort ook bij een dergelijk weekend. We slagen er nog steeds in om daar telkens weer een heleboel in te brengen en uit te halen. Leuk!

Een afsluitende maaltijd op een terras in Arnhem besloot deze editie. Pieter en Peter pakten de trein naar huis en ik bracht Joost en Berry naar huis. Tegen half negen opende ik de deur van mijn huis.

Voldoening en een verlangen naar de volgend editie die al gepland staat: het weekend van 24 september 2010. Dit jubileumjaar hebben we tot een goed einde gebracht.

Minpunt: de crypto is niet opgelost. Drie woorden waar we niet verder kwamen dan fantatsiewoorden. Wie heeft de oplossing?

Er staan nog drie filmpjes op Youtube:
Zaterdagochtendgesprek
Fietsen van Gaanderen naar Varsseveld
Jubileumtoast
Foto's op Flickr

100 posts in 2009 en 200 in totaal

Dit is mijn 100ste blogpost van 2009. Ik had niet gedacht dat ik het zou gaan halen, maar met name de 23 Archiefdingen hebben me een handje geholpen. Toevalligerwijs had ik in de voorafgaande jaren (van 2005 tot 2008) bij elkaar precies 100 blogposts geschreven waarmee mijn totaal op 200 komt.

Het was niet zo hard werken als ik aanvankelijk dacht. Mijn streven was om in 2009 iedere week te bloggen. Dat gemiddelde haalde ik ook in 2008 al. Inmiddels ben ik zo gewend om mijn gedachten en de dingen die ik lees of meemaak aan mijn weblog tot te vertrouwen dat ik dat aantal heel makkelijk heb gehaald. Het is pas september, nog drie maanden te gaan in 2009.

Een mijlpaal. Voor 2010 heb ik mijn doelen wat lager gesteld, tenminste, die wekelijkse blogpost die wil ik halen. Maar geen recordpoging!

Het aantal vaste volgers die feedburner mij doorgeeft is gestegen van 5 in april tot 61 nu. In juni (start 23 Archiefdingen) is daar een hele sterke stijging geweest tot 62, die terugliep naar zo'n 45 en vandaar weer langzaam is gestegen.

Sinds juni 2008 heb ik een teller aan dit weblog hangen. Die telde tot nu toe 6307 bezoeken. Meer dan 40 bezoekers per dag komen er bijna nooit. Drukste dag was 11 juni 2009 met 122 bezoekers. Die kwamen bijna allemaal uit de USA en keken naar mijn blogpost over een momument in Haarlem. Geen idee waarom. Die pagina is in totaal 702 keer bekeken. Staat daarmee bovenaan.

Maar al die cijfers zijn maar bijzaak. Ik geniet van het bloggen en het geeft me een goed gevoel dat ik van alles hier kwijt kan. Het verplicht me om over dingen na te denken en het helpt om dingen op een rijtje te zetten en te krijgen.

Nog een jaar volhouden en dan kan ik mijn eerste lustrum als blogger gaan vieren.

Oudnederlands woordenboek online

Op maandagmiddag de vrijdag en zaterdag NRC lezen leverde in dit geval wederom een leuke vondst op. In de Wetenschapbijlage van zaterdag een artikel over het Oudnederlands woordenboek. Oudnederlands is de taal, voorloper van ons huidige Nederlands, die voor 1200 in onze streken werd gesproken. Er zijn maar heel weinig teksten en woorden overgeleverd en het hele woordenboek beslaat dan ook slechts 4500 worden. Het woordenboek is online beschikbaar: http://gtb.inl.nl
Dit soort berichten blijven mij boeien en brengen steeds weer een kleine fysieke sensatie teweeg. Het Middelnederlands is mij iets meer vertrouwd vanwege het lezen van de oude protocollen uit verschillende archieven. Oude taal, mooi!

Heel goed ook dat dit soort informatie gratis online beschikbaar komt te staan.

Jim Collins – Good to Great – waarom sommige bedrijven een sprong vooruit maken... en anderen niet

Ik lees niet zo vaak managementboeken, over het algemeen gaat het namelijk over bedrijven en aangezien ik in de zachte sector werk, blijft er altijd de kwestie van de appels en de peren.
Maar nu ik zelf “manager” ben geworden, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en op advies van mijn directeur dit boek gelezen. We hebben meerdere managementboeken in huis en daar heb ik er al enkele van gelezen. Meestal is het goed om wat perspectief te krijgen en vooral kader rond je eigen gedachten en opvattingen. Daar moet je niet teveel van afwijken denk ik. Je bent de manager die je bent. Er zijn natuurlijk wel trucs te leren, maar als je echt tegen je eigen persoonlijkheid in moet gaan managen, dat werkt niet. Tenminste, daar geloof ik niet in.
Dus is zo'n boek lezen meteen een toetsing aan jezelf.

In dit boek herkende ik genoeg dingen die mij sterken in mijn overtuiging dat het kiezen voor een weg pas slaagt als je er aan vasthoudt. Niet met elke hype meewaaien en voortdurend bijstellen. De grondgedachte doordenken, en blijven doordenken, en dat opbouwen.

Belangrijkste leermoment: investeer niet in het motiveren van je medewerkers. Als je een doel stelt en ze geloven er niet in, jammer, dan moeten ze of er wel in gaan geloven, of ergens anders gaan werken. Soortgelijke opvattingen heb ik ook te horen gekregen bij de training van De Baak in het najaar van 2008. Het kan niet genoeg gezegd worden.
De juiste mensen aannemen komt eerst en dan pas het plan. Dat vind ik lastig. In een semi-overheidsomgeving is het lastig sterk te schuiven met mensen. Nieuwe mensen aannemen die passen bij het profiel dat je verwacht van mensen, daar geloof ik wel in. Geen genoegen nemen met de eerste de beste en ook niet te snel mensen afschrijven. Groeien, resultaten neerzetten en mensen daarmee overtuigen, dat werkt natuurlijk het beste.
Talenten inzetten bij nieuwe uitdagingen, niet bij het oplossen van problemen. Opvallend uitgangspunt, maar als je er even over nadenkt, dan is het bijzonder logisch.
Tenslotte het verhaal van de spiegel en het venster. Heel herkenbaar, niet zozeer uit mijn eigen praktijk, maar wel uit verhalen en artikelen.

Een boek met een kijk op de organisatie waar je wat aan hebt, ook al werk je in een niet-commerciële omgeving. Jim Collins heeft het vlot geschreven, geen taaie kost.
Misschien nog maar eens één proberen?

Dimitri Verhulst – Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Dimitri Verhulst is een schrijver die op een aanstekelijke manier schrijft. Hij gebruikt een taal, als Vlaming, die bloemrijk en direct is. Dit boek lezend kwam een vergelijking met Kees van Kooten bij me op. Totaal verschillende schrijfstijlen, maar wel een gave om nieuwe woorden te verzinnen en te gebruiken. Verhulst is daar voor mijn gevoel een meester in. Je leest het en begrijpt het, of voelt het aan dat weet ik niet precies, hoewel de woorden op een andere manier gebruikt worden of zijn samengesteld. Ik ben geen taalkundige of neerlandicus, dus ik beschrijf dit mogelijk heel erg omslachtig, maar zo ervaar ik dat.
Één voorbeeld wil ik geven. Het is een deel uit het boek dat over de pest gaat. Hij schrijft dan: “Op de zeeën drijven stuurloos de schepen waarvan de volledige bemanning het leven heeft gelaten en de roeiers vol schimmels en sappig in hun riemen hangen, de losse vellen vaandelend in de wind.”

Dit boek beschrijft in geuren en kleuren het ontstaan van de mensheid en wat de mensheid zoal teweeg heeft gebracht, gepresteerd heeft. Hij begint bij het allereerste begin: dartelen in de oersoep. Ik ga hier geen samenvatting geven van het verhaal, dat zou ten eerste geen recht doen aan het boek en ten tweede is zo'n poging tot mislukken gedoemd. Een verhaal samenvatten dat alleen al een paar miljoen jaar mensheid samenvat. Ik begin er niet aan.
Zeer lezenswaardig boek voor iedereen die een vermakelijke paar uurtjes wil beleven en het glorieuze verhaal van de mensch wil snappen. De mensch die overigens consequent met “'t” wordt aangeduid wat het lezen soms lastig maakt. Maar daar kun je je snel overheen zetten ;-)

Net als bij de andere twee boeken die ik van Verhulst heb gelezen kan ik alleen maar zeggen: geef mij het volgende boek van deze man. Het is geweldig.