Opgespeld protest - buttons voor fietsen

Ik heb lange tijd zonder rijbewijs een goed leven gehad. Als het nodig was waren er mensen in de omgeving die mij gemotoriseerd naar andere plaatsen konden brengen en voor het overige deed ik alles op de fiets. Echt anti-auto ben ik nooit geweest. Het was me heel lang het geld niet waard om een rijbewijs te halen en een auto aan te schaffen. Dat leidde wel tot steun van de fiets. Tilburg was vroeg met het fietspadenplan waardoor je als fietser iets makkelijk de stad kon doorkruisen. Volg het rode lint!

Nadat de Algemene Nederlandsche Wielrijders Bond een organisatie werd die zich vooral op auto's richtte was de komst van de Echte Nederlandse Fietsers Bond een goede zet die steun verdiende.

Nog steeds geldt dat binnen de stad de fiets een veel geschikter vervoermiddel is dan auto, brommer/scooter of zelfs een bus. Vooral voor het milieu. Minder auto's kan het fietsen in de stad een stukje gezonder maken. Uitlaatgassen in je gezicht blijft altijd en eeuwig bijzonder onaangenaam.

Eerdere blogposts in deze serie "Opgespeld protest":
1 - (Aktie)buttons tegen/voor van alles
2 - buttons tegen apartheid
3 - buttons voor dierenwelzijn en gezond voedsel
4 - buttons voor de vrede

Mannenweekend 2009

Afgelopen weekend zaten we gevijven in een mooi huis in de Achterhoek in Gaanderen. Het weer was uitzonderlijk hoewel we meestal wel mooi actieweer hebben. Deze keer was uitzonderlijk omdat het echt warm was en de blote basten tevoorschijn kwamen.
Vrijdagmiddag begon het spektakel met de rit naar Gaanderen. Eerst even boodschappen doen bij de plaatselijke Super de Boer. De inwendige mens wil tenslotte ook wat hebben en we hebben honger. Het huis was prachtig. Aan de achterkant werd nog druk gebouwd aan een groepsverblijf, maar het huis was prima in orde. Met uitzondering van de slaapplaatsen dan: een stapelbed, een twijfelaar en een slaapbank. De laatste was in trek omdat je daar alleen lag. De overige slaapplaatsen waren in één kamer.
Goed, dat soort van problemen hebben we vaker opgelost, dus ook deze keer was de verdeling snel duidelijk. Je kunt nu eenmaal wel blijven zeuren.
Vrijdagavond is traditioneel een praatavond, zeker bij gebrek aan een televisie die het doet. Altijd goed om weer eens even van gedachten te wisselen. Het thema was nog niet helemaal duidelijk van dit weekend, maar kreeg op zaterdag definitief gestalte: de onbeantwoorde vragen. Alleen leuk voor insiders.

Op zaterdag was een fietstocht gepland. Op naar Gaanderen dus, nadat het ontbijt was geregeld en Joost (oh schande) de Volkskrant was vergeten mee te nemen. De traditionele zaterdagcrypto-oplossen, standaard bij deze weekenden, kwam zo in gevaar. Hij moest op de fiets terug.
Na het ontbijt de fietstocht. Fietsen gehuurd bij de plaatselijke fietsenmaker en en route. Het was heerlijk weer, praktisch windstil en zonnig. Ideaal voor een flinke tocht. Onder leiding van Peter gingen we het onbekende tegemoet. Dat zou eindigen in Varsseveld, de plaats van Guus Hiddink en Robert Gesink.
Daar streken we neer op een terras, dwongen de serveerster van dienst om de parasol neer te laten en genoten van een overheerlijke cappuccino met appeltaart en slagroom. Dat was meteen de lunch. Al keuvelend brachten we daar een uurtje door en gingen toen terug. Mijn zitvlak was helaas overgevoelig waardoor ik een lastige terugtocht had, maar wel tot een goed einde gebracht. Ik heb onmiddellijk mijn fiets ingeleverd bij de fietsenmaker, want ik was niet van plan om op zondag nog een keer op pad te gaan met de tweewieler.

Even op een terras afgekoeld, boodschappen gedaan voor het diner en toen kwamen de kaarten te voorschijn. Het traditionele Koningen, dat we nauwelijks nog in de praktijk beoefenen, eindigde in de bekende gefrustreerde blikken van de deelnemers. Het gemekker is niet van de lucht en dat is eigenlijk ook het enige dat leuk is aan het spel: elkaar met de grond gelijk maken, of iemand prijzen tot grote ontsteltenis van de overige deelnemers die het daar uitsluitend hartgrondig mee oneens zijn. Mooi staaltje haantjesgedrag.

Voetbal kijken (de eigenaar had een nieuwe satellietverbinding gelegd) sloot de avond zo goed als af. De fietstocht zat in de benen en het warme weer deed de rest. Een mindere nachtrust voor iedereen zorgde er voor dat we rond half 1 in bed lagen te ronken.

Zondag zou er een tocht ondernomen worden naar Doetinchem, maar dat kwam er niet van. De zon scheen zo lekker dat we in de stoelen zijn blijven hangen en het tweede thema van dit weekend bespraken: Wat is de charme van ouder worden? Een vraagstuk waar met name Pieter onder te lijden heeft. Ondanks vele hele goede en diepgravende suggesties kwam hij niet los van zijn eigen denkbeelden. Dat is de verstarring blijkbaar die het ouder worden met zich meebrengt.

Een hele middag gesprekken voeren die alle niveau's behaalden die maar denkbaar zijn: van laag bij de grond tot in de filosofische abstractie. Dat hoort ook bij een dergelijk weekend. We slagen er nog steeds in om daar telkens weer een heleboel in te brengen en uit te halen. Leuk!

Een afsluitende maaltijd op een terras in Arnhem besloot deze editie. Pieter en Peter pakten de trein naar huis en ik bracht Joost en Berry naar huis. Tegen half negen opende ik de deur van mijn huis.

Voldoening en een verlangen naar de volgend editie die al gepland staat: het weekend van 24 september 2010. Dit jubileumjaar hebben we tot een goed einde gebracht.

Minpunt: de crypto is niet opgelost. Drie woorden waar we niet verder kwamen dan fantatsiewoorden. Wie heeft de oplossing?

Er staan nog drie filmpjes op Youtube:
Zaterdagochtendgesprek
Fietsen van Gaanderen naar Varsseveld
Jubileumtoast
Foto's op Flickr

Gardameer en Bolzano

Woensdag 5 augustus 2009

Daarna vertrokken we op weg naar Bolzano, en daarvoor kozen we de route langs het Gardameer. Het Gardameer is een ontzettend groot meer waarlangs de ene camping na het andere hotel een plaats heeft gevonden. Er liggen ontelbare boten aan stokken vast en het is heel erg groot. De tocht er langs was mooi. Uitzicht op het water met de bergen daarachter blijft voor mij een mooi gezicht. De tocht gaat langzamer omdat het drukker is en de weg zich niet leent voor snelheid, maar je ziet veel meer en wat opvalt is het grote aantal fietsers dat langs het meer actief is. Mooie tocht die uiteindelijk naar de autostrada leidde via een snel stijgende weg. We gingen nu echt de Dolomieten in.

De autostrada naar Bolzano was niet al te lang en niet druk. Lekker doorsnorren dus.
In Bolzano aangekomen vonden we een parkeergarage die meteen onder het grote centrale plein lang: het Walther von der Vogelweide (een bekende middeleeuwse troubadour - uitgebreidere informatie in de Duitse wikipedia) platz. Snel een hotel gezocht via de Tourist Information die vlak voor onze neus opdook. Dan even de benen strekken op bed, boekje erbij en langzaam wegsukkelen in een middagdut van formaat.

Tegen half 7 gingen we de stad in voor een wandeling en de zoektocht naar het restaurant van die avond. De wandeling leidde naar de rivier die oude stad van Bolzano omsluit en die even verderop samenkomt met een andere rivier die de andere kant begrensd. Opvallend hier was het fietspad, dat behoorlijk druk gebruikt werd. Toen we een stukje verder waren gelopen werd het alleen maar drukker en nam het aantal hardlopers ook flink toe. Blijkbaar is dit een stad waar dat soort van toeristen zich verzamelen. Volop lopers en fietsers. Overigens waren bij de laatste ook heel veel inwoners en de fietspaden zijn ook uitgebreid aanwezig in de stad zelf. Met hun eigen stoplichten zelfs. Volop fietsers wat voor Nederlanders normaal gesproken heel normaal is maar in een stad in Noord-Italië/Süd Tirol een stuk minder voor de hand liggend is. Een drukte van belang op de fietsroutes in de stad en volop fietsen in de fietsenstallingen in het centrum. Bizar gezicht, maar wel opvallend en zo blijkt elke stad wel weer wat bijzonders te hebben, zonder dat we dat vooraf wisten.
Bolzano is verder een mooie stad, de Altstadt dan, met mooie gebouwen die al erg aan Oostenrijk doen denken, maar 100 jaar gelden maakte dit gebied nog deel uit van het koninkrijk Oostenrijk-Hongarije. Dus verbazingwekkend is die uitstraling niet. Bovendien is Duits hier nog steeds de tweede taal en wordt alles in twee talen aangegeven. Met Duits kun je hier heel goed uit de voeten.
Het eten was voortreffelijk in restaurant Walthers (ja dezelfde) op het terras natuurlijk, want de temperatuur is nog steeds oké. Lekker warm, tegen de 30 graden .
Morgen nog even de kerk van binnen bekijken en dan door naar Salzburg en komt het einde van de vakantiereis echt in zicht.

Bolzano is een stad voor fietsers!

Vriendschap - de eerste vakantie (1977)

De eerste keer dat we met ons vijven op vakantie gingen. Op de fiets naar Zeeland. Renesse-Haamstede was ons doel. Voor dag en dauw stapten we op de fiets en reden de eerste meters door Tilburg, richting Breda. Op het Piusplein kwamen we de vader van één van onze teamgenoten tegen, Pa Touwslager, die ons bemoedigend toesprak en ons betitelde als "naachteulen". Een woord dat sindsdien niet meer uit ons vocabulaire is gegaan.

Berry en ik waren de "rapen". Een onduidelijk woord waar we tegen in gingen. De overige drie waren het er toch over eens. Nieuwelingen heten rapen. Daggut nie.

De fietstocht verliep verder voorspoedig. In mijn herinnering was het een mooie dag, zonnig, droog en nagenoeg windloos. Voor een fietstocht richting westen een bijzondere omstandigheid in dit land. We kwamen op de camping aan, zochten een plekkie en moesten wachten op de vader van Joost die met de auto de tent en andere spullen tegen het eind van de middag zou komen brengen. We hadden natuurlijk alleen het hoogst noodzakelijke bij ons op de fiets! We zijn toch niet gek...

We gingen het dorp in en kwamen aan het eind van de middag terug om te constateren dat onze plek was ingenomen door iemand anders. Jammer maar helaas!

Ondanks deze tegenslag lieten we ons niet uit het veld slaan. We gingen op zoek naar een nieuwe camping en vonden die in Scharendijke. Een stuk minder dan wat we wilden, maar we hebben er wel een prettige week gehad.

Het campingleven op deze jongerencamping was voor mij in ieder geval helemaal nieuw. Het bleek dat de tenten verstevigd werden door de bakken bier ervoor te stapelen. Eventueel kon daar dan een doek over gespannen worden zodat er meer schaduw was. 's Morgens vroeg werd er al vroeg van alles ingenomen, van jenever tot spiegeleieren. 's Nachts was het toch betrekkelijk rustig met uitzondering van struikelend volk en hier en daar braakgeluiden.
Wij hebben het redelijk netjes gehouden hoewel we toch een respectabele stapel hadden op het eind van de week.

Tijdens deze vakantie kwamen we een mooie Duitse meid tegen, Annegreet, en een Francaise wiens naam me nu even ontschoten is. Peter legde het aanmet de Duitse en de Francaise bleek in mij geïnteresseerd te zijn. Het leverde Peter en mij een fietstocht op naar de tent van de Duitse waar we een heerlijke Kartoffelsalat gegeten hebben.

Voor het overige lagen we aan het strand, deden wat aan sport (toepen), gingen naar de kroeg en hadden veel lol. Zelfs met enkele "laaitoepers". Met z'n vijven in de bungalowtent had nadelen, maar ik geloof dat we het allemaal redelijk overleefd hebben. We hebben het daarna niet meer gedaan, dat wel!