Marina Fiorato – Het raadsel van Botticelli

Dit boek speelt zich af aan het eind van de 15de eeuw in Florence, Pisa, Napels, Venetië, Bolzano, Milaan en Genua. Het centrale onderwerp is het schilderij van Sandro Botticelli, de Primavera (de Lente). Het beschrijft een groot complot tussen Italiaanse staten met verstrekkende gevolgen. Het verhaal is heel goed geschreven, het verveelde mij geen moment. Ik heb het boek in een dag uitgelezen.

Hoofdpersoon is een prostituee en haar sidekick is een franciscaner monnik. Niemand is wat hij of zij lijkt en gaandeweg het verhaal wordt langzaam duidelijk hoe de vork in de steel zit. Ik kan er niet teveel over vertellen omdat een eventuele lezer dan bij voorbaat al informatie heeft die beter uit het verhaal gehaald kan worden. Zo hoort dat nou eenmaal. Tijdens het lezen dacht ik wel aan de Da Vincicode en achteraf bleek ook een artikel over de “Botticellicode” de aanleiding voor dit boek te zijn geweest. Voor wie van Italië houdt en de streek kent, bij mij was dat het geval omdat we dit jaar en twee jaar gelden de meeste van deze steden hebben bezocht, zal er veel herkenbaars in het boek zitten.

Er is ook kritiek van mijn kant, Voor wat het waard is. Het einde van het boek, maar dat zijn dan ook echt de laatste 30 pagina's van de 450, vond ik niet zo best. De wending die het verhaal neemt is erg voorspelbaar en daar had meer in gezeten denk ik dan.

Voor het overige kan ik dit boek bij iedereen aanbevelen. Niks geen groots geschreven literair werk, maar een prachtig verhaal, goed bedacht en meeslepend geschreven. De personages zijn “echt”, althans ik vond ze heel plausibel. Aanrader voor wie van historische thrillers houdt!

De weg naar Casa L'Ulivo

Ons vakantiehuis in Toscane stond bij Radda in Chianti en heet Casa L'Ulivo. Het is een heerlijk huisje om een tijdje in door te brengen. Lekker in of uit de zon en er is een mooi zwembad bij en een fraai uitzicht. Helemaal niets op aan te merken.
Wat wel een bijzondere ervaring was, zeker de eerste keer, was de laatste 2 km naar het huisje toe. Er staat in de routebeschrijving dat het een onverharde landweg is. Dat klopt. Maar het is ook bij tijd en wijle een hele steile weg, met steenslag bestrooid, te smal om lekker tegenliggers te passeren. Dat staat er dan niet bij vermeldt.
De eerste keer dat we de weg opreden kwamen we na verloop van tijd tegenliggers tegen, weliswaar een kleine Fiat en tractor, maar ik moest toch in de remmen en aan de kant van de berghelling naar beneden wachten tot ze voorbij reden, heel voorzichtig, en daarna weer proberen helling op grip te krijgen op de steenslag. Daar kwam toch zweet in de handen te staan.
De rest van de twee weken zijn we geen enkele keer meer tegenliggers tegengekomen, noch naar boven, noch naar beneden.

We hadden ons wel voorgenomen om de tocht op film vast te leggen om een indruk te geven en te houden van de, met recht, laatste loodjes.

James Patterson & Maxine Paetro – Zevende hemel

Ons huisje in de Toscaanse heuvels bij Radda in Chianti wordt al jaren gedurende vele weken bevolkt door Nederlanders. Dat resulteerde in een stapel achtergelaten of vergeten boeken en tijdschriften. Wie herkent dat niet als huurder van een huisje in het buitenland.

Ondanks het feit dat we een grote stapel boeken én een e-reader die bomvol staat hadden meegenomen naar Italië heb ik toch als eerste een boek van deze stapel gelezen. De overige titels waren voor een aanzienlijk deel al eerder door mij gelezen dus die hoefde ik niet nog een keer. Het boek heb ik in 1 ruk uitgelezen. Niet alleen omdat ik graag wilde weten hoe het afliep, maar ook omdat het bestaat uit hoofdstukken van maximaal 3 pagina's. Dan ben ik nogal snel geneigd om de volgende paar pagina's ook te gaan lezen en voor je het weet is te boek uit. Er zijn twee verhaallijnen te onderscheiden, dat wil zeggen, twee recherchegevallen, één ontvoering van enkele maanden geleden en een serie brandstichtingen die door het verhaal heen plaatsvinden.

Natuurlijk is er ook sprake van de onvermijdelijke persoonlijke gebeurtenissen in dit boek waarvan sexuele spanning de boventoon voert. Overigens niet storend, maar voor mij maakte dat het verhaal niet beter of interssanter. Het waren de pagina's die je rustig heel snel kon doorlezen. Niets nieuws onder de zon. James Patterson is volgens de achterflap, hoe verrassend, een gerenommeerd schrijver van vele succesvolle thrillers. Dit boek is er eentje uit de serie “The women's murder club”. Er komen vier vrouwen in voor die verschillende beroepen hebben, maar vriendinnen zijn en elkaar regelmatig in weekends verhalen vertellen over de voorvallen uit hun dagelijks leven. Een soort van Sex and the City in thrillervorm.

Helaas kon dit boek mij niet bekoren. Het is vlot te lezen, goed te volgen, er is geen sprake van verrassende wendingen en het bleek achteraf ( ;-) )ook redelijk voorspelbaar. Leuk niemandalletje. Ik raad iedereen aan om vooral andere boeken te gaan lezen dan die van James Patterson.

Kolibrievlinder op film

In het huis waar we de afgelopen twee weken vakantie hebben gehouden in de heuvels bij Radda in Chianti was volop insectengeweld te zien. De vervelende bijen, vliegen en muggen, maar ook de bijzondere kolibrievlinder.

Als een kolibrie (een klein vogeltje) met snelle vleugelslagen stil hangen voor een bloemkel en dan met een lange tong de nectar uit de bloem likken/zuigen. Mooi insect om te zien en een bijzondere vlinder die ook wel in Nederland te zien is.

Filmen om het vast te leggen. Lang leve de Flip!

Montepulciano en Monte Oliveto Maggiore (10 augustus 2011)

Negen jaar geleden hebben we Montepulciano ook bezocht en we konden ons er weinig van herinneren. Toen we er vandaag rondliepen wisten we weer waarom : het is een mooi stadje maar het mist iets bijzonders. Mooie straatjes met leuke winkeltjes, een duomo, mooi uitzicht, het is er allemaal. Maar het is niet een stad waar je blij van wordt. Of klink ik nu ineens blasé na twaalf dagen Toscane? Nee dat geloof ik niet. Het is er fraai, je kunt er goed rondlopen en er valt best wat moois te bekijken, maar het mist ook iets, iets waarvan je zegt: Montepulciano, ja dat is de stad van... Dus niet.
Maar daarentegen was de tocht er naar toe wel heel fraai. Het is in de regio van Toscane toch weer heel anders dan waar wij zitten en de omgeving die we tot nu toe hebben bezocht. Er zijn ook wijngaarden en olijfboomgaarden, maar er is ook veel anders. De lokale pecorino (kaas) bv, die de beplanting van de akkergrond een andere kleur geeft. De aarde is er ook ander van kleur en de wegen zijn er anders. Terwijl je in onze omgeving snel langs heuvelruggen slingert lijkt het eerder of je daar over heuvelruggen rijdt. Prachtige vergezichten die je kreten van verbazing laten roepen. Heel merkwaardig.

Omdat we relatief snel klaar waren in Montepulciano brachten we ook een bezoek aan de abdij van Monte Oliveto Maggiore. Dat lag weer een stukje verderop en de weg daarnaartoe overtrof de weg van Radda naar Montepulciano. Aangekomen bij de abdij wachtte ons daar een verrassing omdat het een prachtige plek was waarbij de abdij nog vele tientallen meters lager lag dan waar we aankwamen. Een fikse daling dus maar het resultaat was prachtig. Het is een benedictijnerabdij en de kloosteromgang had prachtige laat 15de en vroeg 16de eeuwse wandschilderingen die leven van Benedictus verbeelden. De fresco's zijn gemaakt door Lucca Signorelli. Heel mooi werk waar ik een paar fraaie plaatjes heb geschoten van Moren, Arabieren en slechte vrouwen. Benedictus kon ze allemaal weerstaan. Het was een ware heilige.
Vanuit de kloostergang kregen we ook een blik in de refter waar de monniken (die liepen er ook rond!) aten en de bibliotheek (prachtige banden!) met klein museum en de pharmacia met een prachtige verzameling oude potten waar in vroeger eeuwen de kruiden en smeersels in zaten. Allemaal even fraai en smaakvol. Opvallend waren de rijke decoratieve schilderingen op de muren door het hele gebouw. Echt heel bijzonder en mooi.

De kloosterkerk was het laatst waar we in konden. Hier en daar wat te uitbundig naar mijn smaak, in tegenstelling tot de rest van het gebouw, maar ook fraai. Al met al een leuk een prettig bezoek. Vervolgens nog wat kloosterwijn gekocht en olijfolie. Duurzame herinnering :)
Daarna op weg naar huis en deze rit overtrof de vorige van de dag. Echt heel fraaie uitzichten en op de weinige parkeerplaatsjes langs de weg was het dringen geblazen. Op een gegeven moment moet je uit de auto om even rustig te kunnen kijken naar al het fraais wat zich rondom je afspeelt. Als chauffeur ben je dan extra dankbaar aangezien de weg je weinig kans laat om rustig de omgeving in je op te nemen. Een filmpje en foto's van prachtige rijen cipressen, toch een handelsmerk van Toscane, maakten de dag opnieuw tot een succes.

Prachtige excursie en ik kan het iedereen aanraden als je er bent.

Foto's van Montepulciano op mijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow..

Foto's van Monte Oliveto Maggiori op mijn Flickr-account:


Created with flickr slideshow.