Pula, Poreč en Koper

Donderdag 30, vrijdag 31 juli en zaterdag 1 augustus

Na een nacht in Rijeka vertrokken we naar Istrië. De plaats Pula was volgens het boekje een plek met veel historie en veel toeristen. Ideaal om daar eens te gaan kijken. Een hotel gekozen uit de capitoolgids en TomTom deed de rest.
De tocht van Rijeka naar Pula verliep niet zonder hindernissen aangezien door wegwerkzaamheden we in een lange file met veel vrachtauto's door een bergachtige streek werden geleid over een weg die je vrijwillig in alle rust zou willen volgen. Het was niet anders. Bijna bij de Sloveense grens konden we eindelijk de snelweg op richting... Rijeka. De ANWB van Kroatië heeft nog een lange weg te gaan.

De route naar Pula was mooi. Istrië is een bekend toeristisch schiereiland en dat is niet alleen maar om het mooie weer. Het landschap is prachtig en doet erg Italiaans aan. Niet verbazingwekkend aangezien de Romeinen hier al vroeg actief waren en later was het onderdeel van het Venetiaanse rijk. In de 19de eeuw kwam het onder bewind van Oostenrijk-Hongarije en na de eerste wereldoorlog in Italiaanse handen. Na 1945 werd het onderdeel van Joego-Slavië.

In Pula namen we voor twee nachten onze intrek in een magnifiek 19de eeuws hotel, dat van buiten alle grandeur van die tijd nog bezat en prachtig was opgeknapt. Van binnen moest dat duidelijk nog gebeuren. De enorme hal met gigatrappen ging over in een kamer met communistische inrichting. De ouderwetse stortbak was er ook. Wel netjes, maar gedateerd.

Pula is een heel mooi stadje, met haven en veel romeinse resten. Veel toeristen die het centrum qua winkels niet echt aantrekkelijk maken, maar qua bedrijvigheid weer wel. Niet overdreven druk, de resorts liggen op behoorlijke afstand, maar gezellig druk, zeker in de avond als het etenstijd is. Overzichtelijk klein, dus goed te belopen. Nog een mooi Byzantijns kerkje gezien wat ze helaas aan het restaureren zijn.

Na twee dagen Pula gingen we op weg naar Triëst. Onderweg bezochten we Poreč (ook op Istrië) en Koper in Slovenië.
In Poreč, een prachtig stadje, bezochten we de Euphrasiusbasiliek (leuk al die andere heiligen dan die wij kennen), een Byzantijnse kerk waar je ook nog daadwerkelijk wat van terug ziet. Hier konden we wel naar binnen en dat vroege middeleeuwse karakter was nog goed te voelen in de kerk. Altijd leuk om in oude gebouwen rond te lopen, zeker als ze een dergelijk oude oorsprong hebben.
De wandeling door Poreč was ook zeker de moeite waard en we hadden niet genoeg tijd om alles te bekijken vanwege een strak tijdschema.

Kroatië maakt nog geen onderdeel uit van de EU dus daar gelden nog de ouderwetse grensovergangen, paspoortcontrole etc. Op de heenweg liet ik me daar nog door verrassen omdat ik de enige was die de grens overging. Ik was er al door toen de Sloveense politie me maande om op mijn schreden terug te keren. De beambte zag er de lol wel van in en bij de Kroatische grens ben ik netjes gestopt en heb vriendelijk lachend de paspoorten laten zien.
Deze grensovergang van Kroatië naar Slovenië was aanmerkelijk drukker en zo'n 10 kilometer voor de grens kwamen we al in een langzaam rijdende file terecht. Voor EU burgers is dat iets uit het verre verleden. Uiteindelijk waren we over de grens en zagen kilometerslang onze lotgenoten die Kroatië nog in moesten. Goede zaak, geen paspoortcontrole!

Volgende halte was Koper in Slovenië. Zoals veel stadjes aan deze kust is het begonnen als eiland en later aan het vasteland vastgemaakt. Dat zie bij Poreč en verder nog heel veel stadjes aan de Dalmatisch kust. Sommige daarvan zijn nog eilandjes zoals b.v. Sveti Stefan.
We waren in Koper op een zaterdagmiddag en dan zijn alle winkels dicht. We liepen daarom ook door een zo goed als verlaten stadje, lekker rustig. De lunch gebruikt in een mooi Venetiaans palazzo, op het terras dan. Het was snikheet.
Aansluitend nog verder gelopen door het stadje, mooi maar uitgestorven. Het Pretoriaan paleis zag er prachtig uit en de karakteristieke kantelen kwamen we in het hele gebied dat voorheen tot het Venetiaanse rijk had behoord tegen.

De auto was inmiddels bijna gesmolten op de parkeerplaats naast de beroemde St.-Nazariuskathedraal. Hierna ging de weg naar Triëst, net over de grens met Italië.

Al mijn foto's van Pula op Flickr
Al mijn foto's van Poreč op Flickr
Al mijn foto's van Koper op Flickr

Rijeka (Kroatië)

Woensdag 29 juli 2009

Hotel Jadran is een absolute aanrader. Het is een modern hotel waar je zomaar je netbook met een utp-kabel aan het internet kunt verbinden. Hoewel in de voorwaarden staat dat je geen enkel elektrisch apparaat mag aansluiten behalve een scheerapparaat. Toevallig scheer ik me met het netbook van Lian. Uitgemaakte zaak.

Maar de internetaansluiting is eigenlijk het minst aansprekende van dit hotel. Het ligt namelijk op een prachtige plaats, even buiten het centrum, direct aan de baai. De deur uit en dan kom je op wat betonnen plateaus vanwaar je zo maar in de Middellandse zee (die hier anders heet) kunt springen voor een genoeglijke zwemexcercitie. Het uitzicht is verbluffend mooi, zeker als de lucht zo strak blauw is. Lekker op het balkon een boek lezen is bijna ondoenlijk vanwege de enorme hitte, maar later op de avond is het een kleine feestje.
Zeker als er een bootje door het maanlicht glijdt met een stelletje er in die de droom van elke romanschrijver in de praktijk brengen... met je lief in het maanlicht op een bootje dobberen in de volmaakte stilte.
Want het is stil hier... geweldig stil... Natuurlijk er roept wel eens iemand in het water en komt er een boot voorbij in de verte, maar over het algemeen overheerst het rustige klotsen en kabbelen van de zee tegen de funderingen van het hotel.

Het eten in het restaurant, op een identiek balkon, rustig in de avondzon, later het avondrood en nog later het maanlicht, in volmaakte stilte is een genot dat je maar zelden op vakantie in het hoogseizoen meemaakt. De kamers zijn smaakvol, niet overdreven groot, maar goed. Een TV waarvan alle kanalen gewoon beeld geven in plaats van ruis zoals in veel andere hotels. En dat met buitenlandse zenders waarvan ik de taal toch al niet machtig ben, dat is lastig

De foto's en de filmpjes vertellen de rest. Een hele dikke vette aanrader voor iedereen die deze kant op wil of gaat en een hotel zoekt. Wij konden helaas maar één nacht blijven, aangezien het was volgeboekt. Dat is dan weer het nadeel van de rondtrekkende hoteltoerist die geen zicht heeft op de agenda van de hotels waar hij over leest. Van de andere kant houdt zoiets ook de bijzonderheid in stand. Een plaats om terug te komen.

Rijeka is niet heel erg bijzonder... Dat is dan weer jammer.

Alle foto's van Rijeka en hotel Jadran op Flickr

Plitvice meren (2)

In totaal zijn we 8 uur onderweg geweest om alle meren te ronden. We hebben één keer de boot genomen, de rest hebben we gelopen. Voor amateurlopers als wij zijn is dat een hele prestatie. We zijn dan ook erg trots op onszelf :-).

Om hoeveel kilometer het in het geheel gaat is ons niet duidelijk. We hebben natuurlijk regelmatig stilgestaan en naar bijzonder doorkijkjes of andere bezienswaardigheden gekeken. We hebben in totaal 3 keer een echte stop gemaakt, waarvan eentje met een dutje op een grasveld na een lange tocht van minstens 70 minuten langs de noordkant van het grote meer.

Heerlijk rustig met nauwelijks tegenliggers, omdat de meeste mensen (heel verstandig) daar een veerbootje voor pakken. Dat maakt de wandeling des te meer bijzonder, aangezien het rustig is en je daar van die heerlijke stiltemomenten kunt genieten.

Daarna volgde de tocht naar de benedenmeren waar de hoogste watervallen te zien zijn. Het is een prachtige wandeltocht, dit keer met heel erg veel gezelschap omdat het al flink in de middag was, door een kloof waarvan de wanden hoog boven ons uit toornden. Ik kan heel erg genieten van dergelijke massieve natuur, dat dit keer vergezeld ging van spectaculaire watervallen, ook de kleinere, met prachtige uitzichten en bemoste rotsen, bekalkte bodems en een enorme rijkdom aan kleur en leven. Soms liepen we onder de kalstenen wanden door die over ons heen hingen, soms staken we met houten bruggen het water over, via de watervallen die telkens weer verrassend waren en imposant door het vallende water en het geluid dat dat met zich meebrengt.

Ik merk wel dat ik steeds meer last krijg van hoogtevrees. Dat was een behoorlijke belemmering op deze tocht omdat de eerder genoemde smalle paden langs diepe afgronden gingen. De wanden van de gebergten waren niet geleidelijk aflopend, maar behoorlijk steil. Ik heb me beschermd voor de angst door niet te veel naar het water te kijken, maar me vooral op de grond te concentreren. Dat ging goed, maar met name bij het passeren van tegenliggers was dat soms lastig. Ik heb me er niet door laten weerhouden, maar naarmate de dag vorderde en de vermoeidheid toch een rol ging spelen, werd het moeilijker.

Natuurlijk hadden we het lastigste voor het laatst bewaard en we eindigden met een enorme klim over haarspeldvoetgangerspaden die de moeite waard was. Gelukkig liepen veruit de meesten onze kant op, waardoor ik goed aan de wandzijde kon blijven lopen. Er waren een paar hachelijke momenten, maar uiteindelijk viel het mee en was het zeer de moeite waard.

Dit kan ik iedereen aanraden die op zoek is naar ongerepte ruwe natuur die schoonheid kent die je nergens anders tegenkomt. Het is een uniek stuk natuur en een bezoek maakt je rijker.

Alle foto's van de Plitvice meren wandeling

Plitvice meren (1)

Dinsdag 28 juli 2009

Een kleine 30 jaar geleden was Lian al naar de Plitvice meren geweest maar haar herinneringen gingen niet verder dan "heel mooi", "helder, blauw water" en "vissen in het water". Die herinnering had dringend behoeft aan een opfrismoment.
We hadden ons voorgenomen om de dag te nemen zoals ie zou komen. We liepen naar de ingang die vlakbij ons hotel Jezero lag om daar te ontdekken dat we voor een boekje met informatie en een fatsoenlijke kaart in de hotelwinkel moesten zijn. Na een korte aarzeling ben ik teruggelopen en heb daar de genoemde materialen aangeschaft voor een schappelijke prijs in Kuna's.

Daarna liepen we het park in, samen met nog een kleine groep mensen. We gingen de groep achterna en kwamen terecht op een aanlegsteiger waar een elektrisch veerbootje ons naar de overkant bracht. Het water was onvoorstelbaar helder en er zwommen duizenden vissen waarvan het leek dat ze zich zouden laten aanraken. Dat hebben we niet geprobeerd.

De tocht over het Gradinskomeer was heerlijk rustig en bij het naderen van de overkant hoorden we het zachte ruisen van de waterval die daar verscholen lag in het groen. De trap omhoog voerde langs en over de waterval. Niets spectaculairs zoals bij Niagara, maar welk van heel dichtbij. Dit beeld zou zich de komende uren heel vaak herhalen. Het Plitvicka park is een aaneenschakeling van watervallen die luidruchtig van zich doen spreken als je er in de buurt komt. Op andere plaatsen heerst een serene rust en overvalt de stilte je soms.

Die rust vind je overigens maar op een paar plaatsen, want naarmate de dag vordert stroomt het park vol met toeristen en is het soms dringen geblazen op se smalle paden die door het park leiden. Het is echter geenszins een commercieel walhalla. Op een paar plaatsen kun je bij een etablissement zitten, wat eten en drinken, maar de natuur overheerst ondanks de drukte toch wel.
Het is ook zo overweldigend wat je als bezoeker krijgt voorgeschoteld. De blauwe meren zijn zo intens blauw dat het je blijft verbazen. Daar is de Middellandse zee echt niks bij. Je loopt bij voortduring over of naast watervalletjes, over bruggen van houten balkjes of smalle paden, omhoog en omlaag. In totaal is er een hoogteverschil tussen het hoogste en laagste meer van ongeveer 150 meter. Dat lijkt niet veel, maar de manier waarop die hoogtes worden overwonnen is een prachtig schouwspel. Bovendien lopen de paden langs de meren en watervallen niet mooi egaal, en dat hoort ook zo. Het is klimmen en dalen.

Wat valt op: geen of nauwelijks insecten. Je zou een overvloed aan muggen, vliegen en ander vliegende ongedierte verwachten, maar dat is er domweg niet. Wel een paar mooie libellen, vlinders en een verdwaalde bij. Dat is in de buurt van water altijd een meevaller. Trouwens, ook in onze hotelkamer is het heel rustig aan het insectenfront. Mogelijk dat het kalkrijke water daar ook mee te maken heeft.
Dat verdient onderzoek!