Venetië en Sint Lucia

Maandag 3 augustus 2009

Op 3 augustus bezochten Lian en ik Venetië. Een stad die bij ons beiden al een tijdje op het lijstje stond. Het is er eindelijk van gekomen. We logeerden in een bed & breakfast in Prozollo op een steenworp afstand van Venetië. We zijn met de auto naar de stad gereden hoewel dat ook met de trein had gekund. We waren echter te laat om de trein van 9 uur te kunnen nemen. Met de auto ging het ook prima en met behulp van onze Truus (TomTom) bereikten we zonder problemen een parkeergarage. We werden naar de 8ste verdieping gedirigeerd en dat bleek de buitenlucht en dus hoogste verdieping te zijn. De auto stond voor een andere rij auto's en we werden dan ook vriendelijk verzocht om onze autosleutels in de auto achter te laten. Spannend experiment, maar met dubbel geparkeerde auto's op een garagedek is dat onvermijdelijk.
Vertrouwend op de betrouwbaarheid van de parkeerwachten lieten we de auto, met inhoud en geopend achter.

Venetië is natuurlijk een prachtige stad. Zo bestaat er geen tweede. De hele dag zie je geen auto. Dat is voor een stad al heel bijzonder. Boten zijn er daarentegen genoeg. Het is een hele bijzondere stad, door al het water en de prachtige gebouwen die er in de meeste gevallen al eeuwenlang staan. Dat is trouwens goed te zien, want er zijn maar weinig gebouwen die zonder kleerscheuren de eeuwen hebben doorstaan. Niettemin maakt de stad een verpletterende indruk door de rust en tegelijk de drukte die het in zich heeft. We hebben de drukste straten, pleinen en stegen bewandeld en tegelijkertijd de rustigste. Hele delen van Venetië zijn nog nagenoeg maagdelijk en rustig, een verademing om daar eens doorheen te lopen. We hebben een tijdje gezeten op een plein in de wijk Piava.
Daar liepen alleen wat mensen doorheen die op weg waren naar de bootdienst die een eindje verderop aanmeerde. Voor het overige waren er wat katten die ons gezelschap hielden. Serene rust. Een typische Venetiaanse woonwijk.

Op de terugweg naar de auto kwamen we langs de kerk waarin het gebeente van Santa Lucia lag. Sint Lucia heeft als gedenkdag 13 december en dat is mijn verjaardag. Op elke kalender die ik in de loop der jaren zag, en tijdens mijn studie voor archivaris in het boek van Grotefend, kwam ik haar naam tegen op mijn verjaardag. Dit was mijn kans. Ik liep de kerk in en was gelukkig gekleed genoeg om door te mogen lopen. Het was er niet druk. Zoekend naar iets wat St. Lucia moest zijn liep ik door de grote kerk. Ik zag wel iemand liggen in een deels glazen kist, maar dat bleek iemand anders te zijn.

Teruglopend bleek dat Lucia lag op het hoofdaltaar in een glazen schrijn met gouden randen. Daarvoor stond een jonge vrouw te bidden met tranen in haar ogen. Een wat oudere vrouw stond schuin achter haar en prevelde ook gebeden. Een man stond daar weer naast. Ik keek nieuwsgierig naar het schrijn. Toen zag ik dat je er achter langs kon lopen. Ik begaf me op weg en inspireerde de anderen die dat blijkbaar nog niet gezien hadden. Achter het altaar kwam je op een verhoging terecht en keek je recht in de glazen kist. Het gezicht van Lucia was een koperen namaak, maar haar voeten leken op gelooide huid met gaten er in. Merkwaardig gezicht was dat. Aan beide zijden van de kist waren plexiglas bakken geplaatst waar je een wens op schrift kon in stoppen. Er stond nadrukkelijk bij dat het niet de bedoeling was om er geld in te doen. Daar reageert Lucia blijkbaar niet (goed) op. Beide bakken zaten goed vol met papiertjes. Lucia ging een drukke tijd tegemoet.
Ik had niets te wensen en bovendien geloof ik er niet in dat zoiets helpt. Ik ben meer het type dat van eigen kracht uit gaat en de hulp van boven beschouw ik als handig en nuttig voor de mensen die er waarde en geloof aan hechten.

Mijn verjaardagheilige kruiste toevallig mijn pad. Ik ben blij dat ik haar even heb bekeken. Nu weet ik wie St. Lucia is.

Al mijn foto's van Venetië op Flickr

Plitvice meren (2)

In totaal zijn we 8 uur onderweg geweest om alle meren te ronden. We hebben één keer de boot genomen, de rest hebben we gelopen. Voor amateurlopers als wij zijn is dat een hele prestatie. We zijn dan ook erg trots op onszelf :-).

Om hoeveel kilometer het in het geheel gaat is ons niet duidelijk. We hebben natuurlijk regelmatig stilgestaan en naar bijzonder doorkijkjes of andere bezienswaardigheden gekeken. We hebben in totaal 3 keer een echte stop gemaakt, waarvan eentje met een dutje op een grasveld na een lange tocht van minstens 70 minuten langs de noordkant van het grote meer.

Heerlijk rustig met nauwelijks tegenliggers, omdat de meeste mensen (heel verstandig) daar een veerbootje voor pakken. Dat maakt de wandeling des te meer bijzonder, aangezien het rustig is en je daar van die heerlijke stiltemomenten kunt genieten.

Daarna volgde de tocht naar de benedenmeren waar de hoogste watervallen te zien zijn. Het is een prachtige wandeltocht, dit keer met heel erg veel gezelschap omdat het al flink in de middag was, door een kloof waarvan de wanden hoog boven ons uit toornden. Ik kan heel erg genieten van dergelijke massieve natuur, dat dit keer vergezeld ging van spectaculaire watervallen, ook de kleinere, met prachtige uitzichten en bemoste rotsen, bekalkte bodems en een enorme rijkdom aan kleur en leven. Soms liepen we onder de kalstenen wanden door die over ons heen hingen, soms staken we met houten bruggen het water over, via de watervallen die telkens weer verrassend waren en imposant door het vallende water en het geluid dat dat met zich meebrengt.

Ik merk wel dat ik steeds meer last krijg van hoogtevrees. Dat was een behoorlijke belemmering op deze tocht omdat de eerder genoemde smalle paden langs diepe afgronden gingen. De wanden van de gebergten waren niet geleidelijk aflopend, maar behoorlijk steil. Ik heb me beschermd voor de angst door niet te veel naar het water te kijken, maar me vooral op de grond te concentreren. Dat ging goed, maar met name bij het passeren van tegenliggers was dat soms lastig. Ik heb me er niet door laten weerhouden, maar naarmate de dag vorderde en de vermoeidheid toch een rol ging spelen, werd het moeilijker.

Natuurlijk hadden we het lastigste voor het laatst bewaard en we eindigden met een enorme klim over haarspeldvoetgangerspaden die de moeite waard was. Gelukkig liepen veruit de meesten onze kant op, waardoor ik goed aan de wandzijde kon blijven lopen. Er waren een paar hachelijke momenten, maar uiteindelijk viel het mee en was het zeer de moeite waard.

Dit kan ik iedereen aanraden die op zoek is naar ongerepte ruwe natuur die schoonheid kent die je nergens anders tegenkomt. Het is een uniek stuk natuur en een bezoek maakt je rijker.

Alle foto's van de Plitvice meren wandeling

Plitvice meren (1)

Dinsdag 28 juli 2009

Een kleine 30 jaar geleden was Lian al naar de Plitvice meren geweest maar haar herinneringen gingen niet verder dan "heel mooi", "helder, blauw water" en "vissen in het water". Die herinnering had dringend behoeft aan een opfrismoment.
We hadden ons voorgenomen om de dag te nemen zoals ie zou komen. We liepen naar de ingang die vlakbij ons hotel Jezero lag om daar te ontdekken dat we voor een boekje met informatie en een fatsoenlijke kaart in de hotelwinkel moesten zijn. Na een korte aarzeling ben ik teruggelopen en heb daar de genoemde materialen aangeschaft voor een schappelijke prijs in Kuna's.

Daarna liepen we het park in, samen met nog een kleine groep mensen. We gingen de groep achterna en kwamen terecht op een aanlegsteiger waar een elektrisch veerbootje ons naar de overkant bracht. Het water was onvoorstelbaar helder en er zwommen duizenden vissen waarvan het leek dat ze zich zouden laten aanraken. Dat hebben we niet geprobeerd.

De tocht over het Gradinskomeer was heerlijk rustig en bij het naderen van de overkant hoorden we het zachte ruisen van de waterval die daar verscholen lag in het groen. De trap omhoog voerde langs en over de waterval. Niets spectaculairs zoals bij Niagara, maar welk van heel dichtbij. Dit beeld zou zich de komende uren heel vaak herhalen. Het Plitvicka park is een aaneenschakeling van watervallen die luidruchtig van zich doen spreken als je er in de buurt komt. Op andere plaatsen heerst een serene rust en overvalt de stilte je soms.

Die rust vind je overigens maar op een paar plaatsen, want naarmate de dag vordert stroomt het park vol met toeristen en is het soms dringen geblazen op se smalle paden die door het park leiden. Het is echter geenszins een commercieel walhalla. Op een paar plaatsen kun je bij een etablissement zitten, wat eten en drinken, maar de natuur overheerst ondanks de drukte toch wel.
Het is ook zo overweldigend wat je als bezoeker krijgt voorgeschoteld. De blauwe meren zijn zo intens blauw dat het je blijft verbazen. Daar is de Middellandse zee echt niks bij. Je loopt bij voortduring over of naast watervalletjes, over bruggen van houten balkjes of smalle paden, omhoog en omlaag. In totaal is er een hoogteverschil tussen het hoogste en laagste meer van ongeveer 150 meter. Dat lijkt niet veel, maar de manier waarop die hoogtes worden overwonnen is een prachtig schouwspel. Bovendien lopen de paden langs de meren en watervallen niet mooi egaal, en dat hoort ook zo. Het is klimmen en dalen.

Wat valt op: geen of nauwelijks insecten. Je zou een overvloed aan muggen, vliegen en ander vliegende ongedierte verwachten, maar dat is er domweg niet. Wel een paar mooie libellen, vlinders en een verdwaalde bij. Dat is in de buurt van water altijd een meevaller. Trouwens, ook in onze hotelkamer is het heel rustig aan het insectenfront. Mogelijk dat het kalkrijke water daar ook mee te maken heeft.
Dat verdient onderzoek!