vakantie 2010 - Dag 6 - Santiago de Compostella (6-8-2010)

De dag begon anders dan anders: strak blauwe lucht, geen wolkje aan de lucht! Dat beloofde wat.
De reis begon slecht aangezien ik de weg kwijtraakte op weg naar de parkeergarage waar onze auto stond.
Maar goed, eenmaal op weg verliep alles soepeltjes. De snelweg bleek diverse onderbrekingen te kennen waardoor we wederom deels over tweebaans wegen moesten rijden. Dat verminderde de gemiddelde snelheid, maar leverde wel fraaie uitzichten op en hier en daar wat pelgrims die te voet onderweg waren naar Santiago. Dit keer in de volle zon.


De reis duurde wat langer, zoals elke keer, even aanleggen, de auto heeft ook levenssappen nodig net als wij, maar uiteindelijk in Santiago aangekomen. Auto in een parkeergarage gezet en te voet op weg naar het hotel. Daar kon je namelijk toch niet met de auto komen. Zonder plattegrond was dat nog een hele onderneming, maar uiteindelijk vonden we het hotel. Het is weer een juweeltje. Hele mooie kamer met uitzicht op een pleintje dat weer uitkijkt op een monumentale kerk. Er is de hele tijd leven door de voorbijtrekkende bezoekers van Santiago. Voor de mensen die het niet weten, net als ik, Santiago betekent Sint Jacobus.


De kerk van Jacobus is niet mooi. Beetje wanstaltig zelfs. Naar mijn smaak dan. Het is dan wel oud, maar het ziet eruit alsof het van beton is gemaakt. De steen is zwaar verweerd en heeft een betonnen uiterlijk nu. Maar goed. Hoewel de stad architectonisch niet zoveel indruk maakt, is het er een levendige boel van jewelste. Er lopen echt ontzettend veel mensen rond en de meeste van hen hebben een heuse pelegrinokaart om de nek hangen, ten teken van het feit dat ze tenminste 100 kilometer hebben gelopen om in Santiago de Compostella te komen. Pelgrims dus. Die hebben hier en daar een streepje voor zoals we merkten toen we een kerk  binnen wilde lopen maar dat mochten we niet, we hadden geen pelegrinokaat. En terecht want we hebben wel wat kilometers gelopen, maar niet genoeg.

Het is opvallend hoeveel jongeren hier aanwezig zijn. Hele groepen met identieke t-shirts lopen roepend en zingend door de straten. Ze verlevendigen de boel heel erg. Ik heb er een filmpje van gemaakt en het is hartverwarmend om te zien hoeveel plezier ze hebben en hoe blij ze waarschijnlijk zijn dat de pelgrimage er op zit. Ze dragen Spaanse vlaggen en vlaggen of borden met andere afbeeldingen van hun groep of plaats of parochie of wat dan ook. Heel vrolijk. Jongeren die samen onderweg zijn en hun doel hebben gehaald, die zijn uitgelaten. En terecht!


Het is hier dus een drukte van belang, een gezellige drukte, sfeervol en goed.

Ps. Hier heb ik dan eindelijk de churros con chocolate gegeten die van meet af aan op mijn wensenlijstje stond. Een herinnering van heel veel jaar geleden toen ik dat voor het eerst in Spanje at. Smakelijk!

Meer foto's van Santiago de Compostella:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

De wet van Parkinson

Parkinson is een besmette naam. Je denkt meteen aan de ziekte van Parkinson. Maar dat heeft helemaal niets te maken met de wet van Parkinson.

Die wet luidt namelijk: "Work expands to fill the time available for its completion." 
Van nature zijn mensen (medewerkers) er niet toe geneigd om iets sneller af te werken als een deadline eenmaal vaststaat. Je laat je leiden door de einddatum. Of iets nou sneller of efficiënter kan, dat is niet relevant.


Ik ben er zelf ook erg goed in: wachten met het voorbereiden van een presentatie tot uitstel echt niet meer kan. Als een vergadering voor anderhalf uur staat ingepland. duurt die zelden korter.
Kortom: een goede, realistische en strakke tijdsplanning maken levert domweg tijd op!
Dat is overigens geen wereldnieuws. De goede man publiceerde deze wet al in 1958, mijn geboortejaar. Daar had ik dus al mijn hele leven mijn voordeel mee kunnen doen!
Het is een open deur, we weten allemaal dat een goede en strakke planning het beste werkt en het meeste oplevert. Volgens mij is dat in (semi-)overheidsland ook bekend, maar toepassen... Misschien een goed idee om met de bezuinigingen die voor de deur staan toch maar eens kritisch te kijken naar deze wet.
Overigens zei Parkinson in dit verband nog meer zinnige dingen:
- Een manager wil, in plaats van meer rivalen, meer ondergeschikten.
- Een manager creëert werk (ze houden elkaar bezig).

En daarmee ontstaat de ideale voedingsbodem voor meer bureaucratie. De doodsteek voor efficiency. Tijd om de bakens te verzetten.

Mooie zinnen (7) - 50 Cent - In da club

Hiphop is geen muzieksoort die bij me hoort en toch toch toch zit er iets in die muziek die me regelmatig raakt. Onze dochter A. was al jong geïnteresseerd in de donkere artiesten die de muziekzenders lieten zien. Dan kom je als ouder sneller in aanraking met nieuwe muziek.

50 Cent met In Da Club is helemaal fout. Alles is fout aan dit nummer, zijn houding, zijn levensstijl, zijn stoere praat. Niet bepaald opvoedkundig verantwoord. Maar als ik naar dit nummer luister en de verschrikkelijke onverschilligheid hoor, de genadeloze eigenwijsheid en het geloof in kracht en eigen kunne, dan ga ik er toch in mee. Daar komt ook bij dat de muziek gewoon goed is. Strakke beat, lekker harde electro sounds er in en een plokkende gitaar om het af te maken. Swingt als een tierelier.

Klinkt helemaal goed eigenlijk!

Helaas geen bewegende beelden van swingende mensen hier. Die zijn er alleen in politiek correcte versies met aangepaste teksten en waar dat niet is hoor je blanks bij al de krachttermen. Jammer die Amerikaanse benepen houding. Dus alleen muziek! En een plaatje...

Lyrics

vakantie 2010 - Dag 5 - Oviedo (5-8-2010)

Tot en met vandaag voltrekken de dagen zich in een vast patroon. In de nacht is er regen. 's Morgens is het bewolkt en soms regent het nog wat. Onderweg is er regen en naarmate de ochtend vordert komen er wat opklaringen. Zijn we in de plaats van bestemming dan is het over het algemeen zonnig en een graad of 25. Het betrekt daarna weer en soms miezert het nog wat om vervolgens weer regen te geven in de nacht. Perfect weer om overdag actief te zijn aangezien het niet snikheet is en wel droog. Over het algemeen.
Vandaag was het idem dito. Veel regen in de nacht. Aangezien we op de bovenste verdieping sliepen in ons hotel in Santillana, hoorden we dat goed op het moment dat we wakker waren. Niet irritant hard, maar gewoon, regen op de pannen, de pannetjes worden nat.
De ochtend bracht nog wat regen, maar toen we de auto inpakten, of liever de hoteltas er in plaatsten, was het alweer droog. De weg naar Oviedo was 173 km lang. We trokken een nieuwe provincie binnen: Asturië.

De gang zat er goed in, snelweg, en ook nu weer prima wegen, goed aangegeven, niet druk, dus alle ruimte om rustig te rijden. Onderweg zien we steeds prachtige landschappen, nou ik dan, want L. duikt meteen de boeken in als we het asfalt van de snelweg raken. Het is verbazingwekkend hoe mooi het hier is. En om de zoveel km doemt daar de Golf van Biskaje weer op, en rijden we er weer vlak langs. Door de bergachtige omgeving verlies je het water dan weer kilometers uit het5 oog en daar is het dan weer ineens heel dichtbij. De stranden zie je liggen en de branding kopt wit schuim. Heel gevarieerd dus.

De weg voerde verder naar het westen en we kregen langzaam aan de landzijde de hogere bergen van Picos gebergte in zicht. Ondanks aanmaningen van enkele kennissen om daar te gaan wandelen doen we dat toch niet. Voor L. is dat bergachtige sowieso geen avontuur en om er nou alleen een paar uur tussenuit te trekken. Toch heb ik een paar keer getwijfeld, met name bij de afslagen naar Covadonga. Uiteindelijk toch maar niet gedaan. Covadonga ligt in het Picosgebergte en je kunt er met de auto komen en vandaaruit slingert de weg nog wat verder de bergen in. Klinkt avontuurlijk.
Op een gegeven moment bleek de snelweg op te houden en weer over te gaan in een tweebaansweg die aanvankelijk over een behoorlijke slingerweg waar aan gewerkt werd voerde. Dat was andere koffie dan ruim twee- of driebaans door gebergte rijden. Uitkijken geblazen en niet te veel de afgronden in kijken. Het is altijd weer even wennen en net toen ik me weer op mijn gemak voelde, ging de weg over in een veel minder bochtig vervolg door stadjes en dorpen. Aan de kant van de weg was volop activiteit zichtbaar waaruit duidelijk werd dat de vierbaans snelweg in aantocht was. Kilometers lang grote grondverplaatsingen in berghellingen en aanzetten tot nieuwe viaducten. De hele weg is een aaneenschakeling van viaducten en tunnels met af en toe een stukje recht en vlak. Er wordt hard gewerkt hier in noord-Spanje en overal is activiteit op het gebied van infrastructuur. Na een kilometer of 40 was de vierbaansweg weer klaar en konden we op hogere snelheid verder naar Oviedo.
De weg naar het hotel was al ingeprogrammeerd en truus leidde ons feilloos naar de voordeur van het hotel. Parkeren was wederom een kleine ramp, maar ik wist toch een parkeerboete op het nippertje te omzeilen. Prachtig hotel met een nog prachtigere kamer. Helemaal strak en in design. Een juweeltje voor een spotprijs van 65 euro. Gauw de hoteltas gepakt en nog wat spullen, de kamer opgezocht, spullen achtergelaten en een parkeergarage gezocht om de auto kwijt te raken. Dat lukte na veel moeite dichtbij het oude centrum en wat verder van het hotel. Maar niet al te ver, 15 minuten lopen of zo.


Daarna meteen de stad in gelopen om wat te eten en te bezichtigen. In een eerste tentje een lekkere bord kip met ham en kaas, friet en een salade op met bijbehorende drankjes. Daarna het oude centrum in gelopen waar we nog een staartje markt meepikten. Want de siësta is nog steeds heilig en tussen half 3 en 6 sluit er van alles, zeker in de oude kernen. De grotere winkelstraten tonen nog bedrijvigheid, maar veel mensen zie je er niet lopen. We zijn nog een tijdje doorgelopen, tenslotte ergens wat koffie gaan drinken om precies om 4 uur bij de grote kathedraal van Oviedo te zijn die toen de deuren weer opende. Wij naar binnen.

Het is een laatgotisch bouwwerk, donker en sober zoals het hoort maar ook met enkele spuuglelijke tabernakels en altaarstukken. Gelukkig bezat de kerk ook een hele fraaie schatkamer en het bezoek daaraan voerde ons door een aantal ruimten boven de grond, bereikbaar via trappen die je in Nederlandse kerken nergens vindt. Een prachtige collectie stenen en houten beelden en restanten van sculpturen van de Visigotische tijd tot in de 20ste eeuw trokken aan onze ogen voorbij. De oudste waren natuurlijk wel de mooiste, minder expressief maar daardoor ook veel minder melodramatisch dan enkele beelden uit de 18de eeuw die in dramatiek niet onderdeden voor de gemiddelde doktersroman. Na dat schouwspel volgde nog een rondgang door de kloostergang met uitstapjes naar aangelegen ruimten waar onder andere graven van de koningen van Asturië. Geen idee, maar blijkbaar was dat in de middeleeuwen een eigen koninkrijk dat zelfs niet bezet is geweest door de Moren. Daardoor is er ook geen enkel moors motief terug te vinden en zie je een onafgebroken reeks van visigotische bouw, meestal de fundamenten, via romaans naar gotisch. Het interieur dan vaak door barokke elementen ingevuld. Oviedo was de hoofdstad van dat Asturische koninkrijk. Zo leer je nog eens wat.

We waren snel moe vandaag dus lagen we om 6 uur al op de kamer, lezen, wat eten en drinken en natuurlijk de noodzakelijk mails checken en dit dagboek bijwerken. Zo blijft er altijd wat te doen.
Morgen naar Santiago de Compostella, een langere rit van 330 km.

Meer foto's van Oviedo:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

De Zondares - Tess Gerritsen

Een thriller van de Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen. Hoewel haar achternaam anders doet vermoeden is ze staatsburger van de VS. Ongetwijfeld met Nederlandse afstamming ergens in de bloedlijn.
Deze thriller is er eentje zoals zovelen. Niet dat ie daarmee slecht is, maar als je er een aantal achter de kiezen hebt, dan lijkt het allemaal veel op elkaar. Tenminste, dat vind ik.
Het gaat in dit verhaal om twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters, de ene een politieagent en de ander een patholoog-anatoom. Voor de human interest gaan hun privélevens een rol spelen in het verhaal. Het is niet ongeloofwaardig, maar ook niet origineel. Een scheiding, een zwangerschap, twijfel daarover, de vader wel of niet inlichten, de ex die weer ten tonele verschijnt, niet helemaal zonder dubbele agenda, incest etc. En dat overgoten met een religieus sausje. Waar heb ik het meer gelezen.

Het verhaal is verder wel goed gevonden, de plot dus. Dat is dan weer wel origineel. De verwikkelingen minder, maar ik heb het boek in twee dagen uitgelezen al reizende. Het kon me zeker wel boeien omdat ik wilde weten hoe het nu precies in elkaar zat.

Wie van thrillers houdt, door vrouwen geschreven, komt ongetwijfeld aan zijn en haar trekken.