Een soort familie - Kees van Beijnum

Het verhaal gaat over een familie die in de jaren tachtig zich helemaal toelegde op de vredesbeweging. De kinderen werden daar niet in gekend, zo gaat dat nou eenmaal, maar gaan zich er op een gegeven moment wel tegen verzetten. Zo gaat dat nou eenmaal ook!

De verhouding tussen de vader en moeder in het gezin wordt niet voldoende uitgelegd, toegelicht, uitgewerkt, maar daar klopt iets niet. Het waarom wordt helemaal niet duidelijk. Er zitten pijnlijke verhoudingen met de familie in, want ze zien nooit hun familie. De ouders beweren dat de mensen van “de beweging” een soort familie is, waar je steun aan hebt en die over bepaalde dingen hetzelfde denken.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van één kind. De vertelvorm is wel “hij” als het over “ik” gaat. Dat is soms verwarrend, maar doet verder geen afbreuk aan het boek. Het andere kind, ook een jongen, is ouder dan de verteller en gaat rebelleren tegen de ouders. Dat proces, ook de wisselwerking met de jongere broer is steeds aan de orde.
De verteller is in zijn huidige leven gescheiden, heeft een baan zonder aspiratie, is ongelukkig en kan geen grip krijgen op dat leven. In die omstandigheid denkt hij steeds meer terug aan en gaat ook terug naar de plaatsen van zijn jeugd.

Het boek is goed geschreven, hoewel ik het laatste deel te langdradig vond. Teveel verhaal er omheen verzonnen wat mij betreft. Maar dat laat onverlet dat het een mooi boek is, gevoelvol en stijlvol.

Vakantie 2010 - Dag 12 - Guimarães – Citeira de Breigeras – Barcelos (12-8-2010)

Een druk dagje vandaag. Hoewel we in eerste instantie wilde gaan wandelen in het nationaal park Peneda de Geres hebben we toch maar besloten om naar Guimarães te gaan. Dat is de oude hoofdstad van Portugal. De verwachtingen na Braga waren hooggespannen maar helaas werden ze niet bewaarheid. Op de een of andere manier is de Portugese bouwkunst niet van dien aard dat wij ons er door aangesproken voelen. Het is een beetje gewoontjes, vooral grijs en af en toe een tegelwand, die soms aan een badkamer doet denken. Soms ook heel mooi en bijzonder, maar dat is eigenlijk maar zelden. Het oude centrum hebben we doorgewandeld zonder echt onder de indruk te raken. Jammer eigenlijk. Hier ligt toch een stuk geschiedenis van de ontdekkingsreizigers die het pad geëffend hebben voor o.a. De Nederlandse gouden eeuw, maar je ziet er nauwelijks iets van terug. Misschien moet je dan toch in Porto of Lissabon zijn. Dat zullen we deze reis niet meer ontdekken.

We vertrokken snel naar het tweede reisdoel in de buurt van Guimarães: Citânia de Briteiros. Daar liggen de restanten van een stad uit de ijzertijd. Op een hoge berghelling. Je verwacht het niet maar er liggen verschillende verdedigingswerken op de hellingen om de stad heen en de restanten zijn verblufgfend goed bewaard. De plaats is bewoond van ongeveer 400 v. chr. tot 400 na christus. Rond de 2000 jaar geleden woonden daar mensen en je kunt nog lopen over de straten, je ziet de contouren van hun huizen, sommige rechthoekig en sommige rond. Er zijn twee van die ronde huizen weer opgebouwd om je een betere indruk te geven van hoe het er uit heeft gezien. Daar staat dan wel om onbegrijpelijk redenen een enorme hoop rotzooi in in plaats van een mooie vuurplaats, maar4 goed, dat zal wel aan mij liggen. Ik vond het in ieder geval een fantastische plek om rond te lopen en door de huizen te lopen, de binnenplaatsen, de weggetjes etc. Je had op sommige plaatsen een verbluffende mooi uitzicht over de omgeving maar ook over de bouwwerken van die gemeenschap. We hebben er heerlijk rondgedoold en van alles bekeken, veel gefotografeerd en gefilmd. Het leende zich er heel goed voor. Na een verkwikkende cola zero zijn we vertrokken naar de volgende halte van deze dag: Barcelos.

L. was daar al eerder geweest tijdens de Euroweek die hier is gehouden. Ze herinnerde zich de stad en vooral een enorme markt die daar gehouden wordt op donderdag. En het is vandaag donderdag. Wat een toeval! Het was ontzettend druk in het centrum vanwege diezelfde markt en het bleek inderdaad een enorm grote markt te zijn. Wat kon je er eigenlijk niet kopen? Kippen, eenden, pannenlappen, kasten, beddengoed, keukengerei, kleding, schoeisel en wat als die meer. We hebben er uitgebreid overheen gestruind en Lian heeft haar slag geslagen met een voor inductie geschikte braadpan annex opdienschaal. Of zoiets. Nog nooit gezien in Nederland, maar hier lag het ding op elke kraam met spullen voor de keuken. Goed, na opnieuw een consumptie, want het blijft hier heet hoewel het vandaag zowaar een beetje bewolkt is geweest, en drinken is hoofdzaak. Daarna nog een ijsje voor mij om het af te leren en op weg naar huis. Het huisje wel te verstaan.
Een LeClerc bracht ons nog even van het rechte pad en daar gingen we inkopen doen voor het avondeten van vandaag en morgen.

Morgen laatste dag in het huisje en zaterdag op pad naar Léon in Spanje. De eerste etappe terug naar Udenhout.


Nog meer foto's van Citânia de Briteiros op Flickr:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

Stille vlam – Philip Kerr

Tweede detective van Kerr met Bernard Gunther als hoofdpersoon. Dit keer speelt het verhaal zich af in Argentinië in de wereld van de gevluchte SS-ers die daar naar de tweede wereldoorlog een tweede thuis konden vinden. Het is opnieuw een intrigerend verhaal en de ontmoetingen met beruchte oorlogsmisdadigers als Eichman en Mengele is soms onthutsend. Maar ook andere moordenaars komt hij daar tegen.


Op die manier komt een deel van het verhaal van de gruwelijkheden uit de tweede wereldoorlog aan de oppervlakte en op mij heeft dat net zoveel impact als wanneer er een boek is waarin die gruwelijkheden het onderwerp zijn. De terloopsheid waarmee de verhalen worden opgedist en de manier waarop bij sommigen de geest van Hitler aanwezig blijft is schokkend. Alles klinkt buitengewoon geloofwaardig en de Argentijnen wisten ook hoe je met politieke vijanden moet omgaan, dat is genoegzaam bekend.

De ontknoping is deze keer minder van kwaliteit, maar de onthullingen over het onverwerkte en niet erkende Argentijnse verleden liegt er niet om. Ook al is het natuurlijk fictie...


Opnieuw een prima boek!

Vakantie 2010 - Dag 11 - huisje in Portugal (11-8-2010)

Vandaag was het woensdag en hebben we de hele dag rond het huisje vertoefd, lekker veel gelezen en gezond. Het was wederom een snikhete dag die wel sneller dan anders omsloeg in temperatuurdaling. De hele dag heeft er een brandlucht gehangen omdat het echt volop aan het branden was op enkele heuvels in de omgeving. De rook bereikte dan ook mijn ogen die prikkerig aanvoelen. Er daalde ook regelmatig as neer dat voorbij kwam zweven. Je herkende er de blaadjes nog in die enkele honderden meters verderop in vlammen waren opgegaan. Nou niet opgegaan dus, maar als verkoold restant door de lucht zweven en neerdaalden. De auto zat ook onder het as maar toen ik dat vroeg in de avond op foto wide vastleggen had het teveel gewaaid, voor het eerst in Portugal, zodat ik niets meer terugvond. Morgen nog een keer proberen dus!

Lekker rustig dagje.

Sprakeloos – Tom Lanoye

Dit boek gaat over de moeder en ook over de vader van de schrijver. Zijn moeder was een dominante, theatrale vrouw zich die als slagersvrouw en moeder van 5 kinderen door het leven sloeg met verve. Toneelspelen was haar grootste hobby en die heeft ze heel haar leven dan ook met vreugde en bezieling beleefd. Zijn welbespraakte moeder en zwijgzame vader zijn allebei gestorven op het moment dat hij dit boek schrijft. Zijn moeder als eerste, zijn vader twee jaar later.
Het overlijden van zijn moeder maakte het meest bij hem los aangezien hij een niet probleemloze relatie met haar had. Desondanks hebben zij altijd contact gehouden. Zij krijgt een serie attaques en kan vanaf de eerste niet meer spreken. Ze spreekt wel, maar onverstaanbar. En dat terwijl zij hem spreken en liefde voor de taal heeft bijgebracht. Dat doet hem uiteindelijk het meeste pijn, dat zij zo gestraft is door het lot. Het heet niet voor niets moedertaal zegt hij dan ook in zijn boek.
Zijn geweldige Vlaamse woordenrijkdom is een lust voor de leespapillen en het boek is ronduit komisch in al zijn tragiek. De manier waarop hij schrijft is bij voortduring een ontdekkingstocht naar taal die in het dialect en Vlaams zoveel meer zeggingskracht heeft.
Het is een fantastisch mooi boek. Als zoon van een moeder die op het laatst steeds dementer werd ook heel herkenbaar. Het kwijtraken van een, in mijn geval gemankeerd, contact met een vrouw die altijd kracht heeft uitgestraald maar op het laatst niets meer is, niets meer kan. Geen schim meer van de persoon die geleefd heeft. Dan is de dood eigenlijk nooit te vroeg maar altijd te laat.