Daily Mugshot - halverwege

Daily Mugshot

Een paar dagen geleden heb ik mijn 183ste mugshot geuploaded. Omdat ik dat een jaar zou volhouden en het jaar gemiddeld 365 dagen heeft ben ik inmiddels over de helft van mijn voornemen.

Het blijft lastig om "origineel" te blijven in je fotografie. Als je foto's van andere mugshotters bekijkt dan zie je ook dat iedereen probeert daar wat op te vinden. Naäperij is daarbij aan de orde van de dag en terecht natuurlijk! Ik ben nu beland bij de series. Dat is eigenlijk vals spelen, want het is geen foto van elke dag, dus verlies je een deel van de charme van de Daily Mugshot en leg je niet vast hoe je in een jaar tijd veranderd. Dat is de ene kant.
Van de andere kant is het wel aardig om te experimenteren met beweging, mede omdat de viewer van de Daily Mugshot de foto's in hoog tempo laat zien. Dat roept om stopmotionachtige initiatieven. Daar probeer ik de komende maanden verder vertrouwd in te raken. Het leven in een jaar in een filmisch geheel. Dat blijft lastig. De experimenten die nu lopen zijn in ieder geval geslaagd, dus het verdient verdere studie. Nu nog tijd vinden om iets goed uit te denken.
Voorlopig blijf ik volhouden en wil echt de 365 foto's halen.

Lokaal noodweer

Vanmiddag reed ik terug naar huis na het werk. De lucht was donker, dat wel, maar dat is niet heel erg bijzonder.
Dat bleek toch een inschattingsfout. Ineens zat ik in een enorme hagelbui die blijkbaar al eventjes aan de gang was en de weg had veranderd in een witte brij.
Remmen geblazen en op een slakkegang verder. Dat gaf wel de kans om een foto te maken een een kort filmpje. Wat een bui!

Ineens was het weer over en reed ik weliswaar over een nat wegdek, maar zonder glibberdingen. Lokale bui met hagel. En onweer.

Weer is mooi!

Weekendje Frankrijk in oktober

Afgelopen weekend zijn we naar Frankrijk geweest waar een schoonzus en broer van L. een huis hebben. Dat ligt bij Montrichard in een vlek dat heet La Piodière. Ze zijn al jaren bezig om het op te knappen en inmiddels kun je er heerlijk vertoeven. Het weer werkte op volle kracht mee aangezien het daar 24 graden in de zon was. Omdat de wind een weekend vrijaf had genomen resulteerde dat in een fantastich warm weekend waar je in hemd en t-shirt makkelijk de dag kon doorkomen.


Op vrijdagmiddag vertrokken we vol verwachting met een andere broer en schoonzus van L. naar Frankrijk. Ik liet me chauffeuren. Meerijden dus. Helaas begon de file ellende al bij Antwerpen, zette zich in heviger mate voort net voorbij de Franse grens om vervolgens rond Parijs ons opnieuw hinderlijk voor de wielen te rijden. Uiteindelijk kwamen we rond half 11 bij het huis aan. De haard snorde al en we hebben nog een genoeglijke avond doorgebracht.


De volgende ochtend scheen de zon volop zodat we op het terras konden ontbijten in de ochtendzon. Geweldig om dat halverwege oktober nog mee te maken. Stokbrood en croissants, zo hoort dat. In de middag bezochten we kasteel Chenonceau. Het was ronduit warm en gezellig druk daar! Het is en blijft een prachtig kasteel met nog mooiere tuinen. De keukens alleen al zijn een bezoek waard. Die zijn namelijk volledig ingericht en geven zo een prachtbeeld van hoe het daar aan toe ging. Nou ja, het glom allemaal wel... Voor het personeel zal het zwaar zijn geweest, Maar de inrichting geeft het wel een bijzonder cachet ook al zal het niet helemaal stijlvast zijn en alles niet uit dezelfde periode in de geschiedenis komen. Het ademt sfeer. Een aparte keuken voor het vlees, de groente, de bakker etc. Echt mooi!


Naderhand gingen we terug naar het huis en hebben in de tuin gezeten totdat het tijd werd om in Amboise te gaan dineren. Dat was gezellig en lekker. In het huis nog een hele tijd doorgepraat.

Op zondag vertrokken we weer maar niet zonder opnieuw in de volle zon het ontbijt genoten te hebben. Een paar van die dagen geven je veel energie. Het was jammer dat we weer weg moesten. De terugreis verliep voorspoedig en iets na negenen openden we de deur van ons eigen huis. Heerlijk weekend!

Meer foto's op Flickr

Rijbewijs en piepende banden

Op 25 juli 1991 kreeg ik mijn rijbewijs in handen. Ik slaagde de tweede keer voor het examen. Meteen toen ik het papiertje in handen had ging ik trots als een pauw een eindje rijden met onze prachtige lichtblauwe lelijke eend, Citroën 2CV. Per toeval hadden we een videocamera in huis zodat dit voor de eeuwigheid kon worden vastgelegd. Ik stap in, maar het angstzweet breekt me al meteen uit, dus stap ik weer uit en doe mijn colbertje uit. Daarna ga ik met de piepende banden van een beginnend chauffeur op weg... Geinig.
En wat is het toch een prachtige auto! Citroën forever.

Op de televisie (2) - Twee voor Twaalf

In 1993 deed ik samen met mijn studievriend Theo mee aan de televisiequiz Twee voor Twaalf. Een ouderwetse kennisquiz. De kwalificatie was al enkele maanden eerder geweest. We reden naar Hilversum waar we een vragenlijst van jewelste moesten invullen. Het leek wel examen. Zo'n 10 jaar na ons laatste examen op het Mollerinstituut viel dat niet mee. Theo was een stuk bedrevener in dat soort zaken want hij schreef zich zo'n beetje in voor alle quizzen die er in die tijd op TV waren. Hij heeft er dan ook aan talloze meegedaan. Hij was geïnspireerd geraakt na het succes van zijn deelname aan de Ted Show die hij won toen we nog studeerden. Hij kwam na middernacht terug van de opnames met een mini-cooper die uitpuilde van de kado's. Hij was steeds behoorlijk succesvol.

Voor deze quiz mocht ik meedoen omdat hij inschatte dat ik wel een heleboel zou weten. Mocht ik die kennis niet paraat hebben, dan kon ik als archivaris natuurlijk goed opzoeken. Zo ontstond er een natuurlijk taakverdeling. Ik weet nog goed hoe we enkele avonden bij elkaar zijn geweest om te oefenen in het beantwoorden van vragen en hoe we op miraculeuze wijze een twaalfletterwoordenlijst uit de word-dictionary hadden getoverd. Je wist maar nooit of dat van pas kwam. Je kunt rustig zeggen dat we beslagen ten ijs kwamen.

Op de dag van de opname reden we opnieuw naar Hilversum. Het was 26 maart 1993. Spannend! Ik zat in de grime met Astrid Joosten die de quiz presenteerde. Nog steeds trouwens. Zij werd toen vrij algemeen beschouwd als een mooie, aantrekkelijke vrouw. En dat was ze ook. Bovendien ook nog eens heel aardig. We hebben kort wat gekletst.
Ik kan me nog goed herinneren dat de studio een enorme teleurstelling was. Dat wil zeggen, het zag er niet uit! Het is door een goede belichting dat de desk waar wij achter zaten op televisie zeer toonbaar leek, maar als je er zat was het redelijk armoedig. Klatergoud zou mijn vader zeggen. Voor ons op de grond stond een televisietoestel waar we de animaties van de studenten van de Rietveldacademie en ander beeldmateriaal konden bekijken. Helaas zagen we daar niet op wat we goed deden en wat fout.

Ondanks deze voorbereiding liep het van geen meter. We hebben twee antwoorden op eigen kracht goed beantwoord en drie door opzoeken. Als opzoeker was ik goed voorbereid. Je kreeg vooraf een lijst van de naslagwerken die je mocht gebruiken. Die ben ik in de bibliotheek gaan bekijken om zo een goede indruk te krijgen van wat ik in welke serie of boek zou kunnen vinden. Bij het opzoeken had ik me wel voorgenomen om daar niet te lang tijd aan te besteden aangezien dat geld kostte. Dan maar een verkeerd antwoord. Beter dan dure guldens te laten wegtikken. Uiteindelijk hadden we 5 letters goed. Dat was niet veel. Maar tot onze grote opluchting hadden we wel het woord geraden: MANCHETKNOOP. Daarmee redden we tenminste onze eer.

Legendarisch in mijn vriendenkring is het antwoord dat Theo gaf op vraag 10: Corduroy, waar Manchester het juiste antwoord had moeten zijn. Typisch geval van de klok en de klepel. In die tijd had je nog ribfluwelen broeken die in de volksmond ook wel Manchesterse broeken werden genoemd, of corduroy broeken. Astrid Joosten vroeg naar de Engelse stad. Mijn vrienden kunnen er nog altijd smakelijk om lachen en ik prijs me gelukkig dat ik met mijn neus diep in de boeken zat zodat mij geen enkele blaam trof! Met bewijs op beeld...

Het tweede team, dat voor de derde keer meedeed, won. Niet omdat ze meer guldens over hadden. In dat seizoen had de VARA een nieuw element ingevoerd dat meteen zijn nut bewees. Om de mensen die maar drie letters fout hadden van de 12, en dus gewoon betere spelers waren, te belonen werd een bonussysteem ingevoerd. Onze tegenspelers kregen de bonus en wonnen ruim 19.000 gulden. Wij een boek. Ook mooi.

De prijs die we kregen staat nog steeds in mijn boekenkast en in dat boek zitten tot op de dag van vandaag de kaartjes met de vragen en het antwoordenkaartje waar Astrid Joosten bijhield wat we goed hadden en wat fout, welke vragen we opgezocht hadden en wat korte aantekeningen bij de verkeerde antwoorden. Mooie souvenirs!

Op de uitzenddag, 12 mei 1993, zaten we met een groep te kijken. Achteraf was het natuurlijk een heel bijzondere ervaring, ook al is het alweer errug lang geleden! Gelukkig hebben we nog de beelden.