Lokaal noodweer

Vanmiddag reed ik terug naar huis na het werk. De lucht was donker, dat wel, maar dat is niet heel erg bijzonder.
Dat bleek toch een inschattingsfout. Ineens zat ik in een enorme hagelbui die blijkbaar al eventjes aan de gang was en de weg had veranderd in een witte brij.
Remmen geblazen en op een slakkegang verder. Dat gaf wel de kans om een foto te maken een een kort filmpje. Wat een bui!

Ineens was het weer over en reed ik weliswaar over een nat wegdek, maar zonder glibberdingen. Lokale bui met hagel. En onweer.

Weer is mooi!

Rijbewijs en piepende banden

Op 25 juli 1991 kreeg ik mijn rijbewijs in handen. Ik slaagde de tweede keer voor het examen. Meteen toen ik het papiertje in handen had ging ik trots als een pauw een eindje rijden met onze prachtige lichtblauwe lelijke eend, Citroën 2CV. Per toeval hadden we een videocamera in huis zodat dit voor de eeuwigheid kon worden vastgelegd. Ik stap in, maar het angstzweet breekt me al meteen uit, dus stap ik weer uit en doe mijn colbertje uit. Daarna ga ik met de piepende banden van een beginnend chauffeur op weg... Geinig.
En wat is het toch een prachtige auto! Citroën forever.

Sinterklaas!

Een oude Sint. Je ziet het aan de kleren... Hier staan mijn oma de Brouwer-Hovers en haar broer Toon Hovers naast de Sint.

6 December vroeg in de morgen naar beneden sluipen en kijken op de tafel... in de huiskamer... vlak voor de kolenkachel. Verder geen vragen stellen. Kijken wat er voor jou op tafel stond! Ik was het nakomertje dus mijn broer en zus hebben het spelletje jarenlang meegespeeld. En zo hoort het ook.

Nu is het nog steeds leuk. De pepernoten liggen wel heel vroeg in de winkel en hetzelfde geldt voor chocoladeletters. Ik beheers me altijd een aantal weken, maar ergens in oktober dan is de drang te sterk geworden en schaf ik én pepernoten én chocoladeletters aan. Wel puur hè. Niet dat slappe melkgedoe.

Sinterklaas moet blijven en daar heb ik geen Rita Verdonk of partijprogramma voor nodig. Daar zorg ik namelijk zelf voor!