Ålesund - potentiële vakantiebestemming

De Historische Scheurkalender gaf op 23 januari van dit jaar een bericht over een brand die dezelfde datum in 1904 het stadje Ålesund in Noorwegen helemaal in de as legde. Bijna 850 huizen waren verwoest.

De herbouw van de stad werd in de jaren daarna ter hand genomen en dat zorgde voor een unieke nieuwe stad die bijna uitsluitend in de stijl van de in die tijd populaire Jugendstil plaatsvond. Dat is een stijl die ik een warm hart toedraag en die ik bijzonder mooi vind.

Op zoek naar foto's op internet was ik al snel verkocht. Ålesund is een stad die ligt op een stuk scherenkust. Een scherenkust bestaat uit een conglomeraat van kleine eilandjes. In Ålesund zijn er een drietal verbonden door bruggen en het geeft het geheel een fantastische sfeer.


Hoewel Noorwegen geen land is om met alleen dunne zomerkleren naar toe te gaan, trekt me dit land, net als buurland Zweden, heel erg en dit soort van informatie brengt een vakantie daar dichterbij.

Vakantie met de jongens 1977 - Scharendijke (1)

(Op de foto: Peter rechts, Pieter op de rug, Luud en achter Berry) 1977 - Scharendijke - eerste keer met vijven.
Op de fiets naar Zeeland. 's Morgens heel vroeg reden we door Tilburg op weg naar de Bredaseweg en het Piusplein overstekend kwamen we Pa Touwslager tegen die erg verrast was om ons op dat tijdstip tegen te komen. Pa Touwslager was de vader van Pe(t)er Touwslager (die we de Ketter noemden) die in ons team voetbalde. Pa Touwslager was regelmatig op het voetbalveld te vinden en hij kon misschien wel "leider" genoemd worden. Hoe dan ook, hij sprak ons aan met een term die we sindsdien niet meer vergeten zijn: Hé stelletje naachtuilen (in onvervalst Tilburgs). Hij dacht vast dat we de nacht hadden doorgetrokken... deze keer niet!
De fietsen lagen altijd te slingeren rond de tent. Logisch op een jongerencamping.
De fiets van Joost was van bedenkelijke kwaliteit en hij was bij Steenbergen door zijn as gegaan. Hij had dus een belangrijk deel van de tocht achterop gezeten bij anderen...
We kwamen 's middags aan op een camping in Burgh-Haamstede, zochten een plekkie en trokken het stadje in om chinees te eten. Onze spullen zouden later met de auto worden nagebracht door de vader van Joost. Toen die aankwam en wij de camping opliepen was onze plaats door anderen ingenomen. Dat hadden we niet slim gespeeld!
Op zoek naar een nieuwe camping. Zo kwamen we terecht in Scharendijke. Niet bepaald een droomplaats, maar het was zomer en druk. We waren blij met een stek. Bovendien maak je de gezelligheid voornamelijk zelf! Het strand was gelegen achter een dijk... niet bepaald een aantrekkelijke plek dus trokken we verder weg. We hadden de fietsen toch bij ons!

Carnaval - mag ik uw genitaliën toucheren?

Een tekst als deze kan eigenlijk maar van één duo afkomstig zijn: Koot & Bie met hun Carnavalscoïtus. Het gekke is dat ik het nummer eigenlijk niet kende totdat een collega me er op wees.
Ik weet wel, als zuid-Nederlandse man moet ik het Carnaval verdedigen als een zottenfeest, een omkeerfeest en nog meer van die rituelen en antropologisch correcte benamingen.
Maar dat maakt niet onzichtbaar dat het ook een feest is waar de zeden minder strikt gelden, de drank rijkelijk vloeit en dat een combinatie is die tot hele mooie nieuwe ontmoetingen kan leiden, maar ook tot ruzie en scheiding.
Volkomen verklaarbaar ook als je bedenkt dat oorspronkelijk na Carnaval (eigenlijk alleen Vastenavond, maar daar hebben we niet genoeg meer aan) de Vastentijd begon en daarin was het verboden uitbundig te eten en de vleselijke lusten moesten ook in bedwang worden gehouden.

Koot & Bie parodiëren dat heel leuk, of eigenlijk niet. Ze maken alleen met vrolijke olijke toeten een ontzettend smerig lied, dat door het mooie woordgebruik uiterst gesoigneerd overkomt.

De Clip!!!


Zoiets als een politiek correct Carnavalsfeest. ;-)

Leren schrijven - herbezinning

In het tijdschrift Onze Taal van februari/maart 2009 staat een goed en leuk artikel van Joop van der Horst over het handschriftonderwijs.
Daarin betoogt hij, zelf een verstokte met-de-hand-schrijver (met vulpen zelfs) dat het handschriftonderwijs op de basisschool eigenlijk een achterhaalde bezigheid is.
Het is duidelijk dat in het leven van de huidige en toekomstige jongere (en die wordt vanzelf oudere) het handgeschreven papiertje een ondergeschikte rol speelt en blijft spelen. Eigenlijk is school nog de enige plaats waar je gedwongen wordt om met de hand te schrijven. Ondertussen klaagt iedereen steen en been over het onleesbare handschrift van de huidige generatie.

Van der Horst heeft daarvoor een hele goede verklaring. Twee zelfs. In de eerste plaats ontvangen kinderen nauwelijks handgeschreven brieven, kaarten of wat dan ook. M.a.w.: ze ontberen (goede) voorbeelden.
In de tweede plaats oefenen ze veel minder omdat de noodzaak van schrijven met de hand buiten school niet meer nodig is. De mobiele telefoon en de computer zijn prachtige communicatiemiddelen die door middel van toetsenborden te bedienen zijn.

Hij reageert in dit artikel op een stemming die op de via het tijdschrift en website onder de lezers van Onze Taal gehouden is en daar bleek een grote meerderheid te zijn voor het handhaven van het handschriftonderwijs en legt het teruglopen van de handschriften op het bordje van de school. Bovengenoemde argumenten laten duidelijk zien, dat de school er niets aan kan doen en dat de samenleving moet inzien dat het handschriftonderwijs ten dode is opgeschreven. Hoe spijtig ook.

Het is natuurlijk wel de doodsteek voor de grafologie en de grafoloog. Want wat zegt een handschrift nog als je het je niet eigen hebt gemaakt?

Mijn eigen handschrift is in de loop der jaren ook achteruit gehold. Ik had een heel mooi handschrift dat goed leesbaar was. Dat houd ik nu nog een woord of 6 vast en daarna ga ik onnoemelijk krabbelen, hoe goed ik ook mijn best doe.

Als liefhebber van paleografie en fervent lezer van oude protocollen met prachtige en vaak heel moeilijk leesbare handschriften, schaar ik me onder fans van handschriften. Desondanks kan ik zijn betoog alleen maar onderschrijven.

Met een digitale handtekening wel te verstaan.

;-)

Whatever!!!!

Geïnspireerd door een blogpost van Edwin ben ik op zoek gegaan naar muziek die niet algemeen geaccepteerd wordt, maar die mij ontzettend aanspreekt.
Als eerste kwam in mij op het nummer Whatever van Liam Lynch. Dat lied bevredigt mijn behoefte om af en toe een enorme dikke vinger naar alles en iedereen op te steken.
Een lekker stuk rauwe herrie, gitaar zwaar in de overdrive en rammelen op die drums! En na afloop helemaal suf van het headbangen (op mijn leeftijd!). De tekst zegt alleen maar: WHATEVER!

Op Youtube is een hele selectie aan zelfgemaakte video's te vinden die dit nummer als basis gebruiken. Logisch: je kunt er je heerlijk op uitleven!