Mooi zinnen (6) - zonder woorden: Philip Glass - Facades

Soms heeft muziek geen woorden nodig. Je verzint er zelf een verhaal bij, afhankelijk van de stemming waar je je in bevindt. Allemaal even mooi en even toepasselijk. Philip Glass is een fenomeen.



Ik heb deze muziek heel veel jaren geleden gehoord in oude Muziekcentrum Vredenburg en ik zweer je, het leek soms of je ging zweven boven je stoel. Het was zo krachtig en zo goed uitgevoerd, het Glass minimalisme. Strakke ritmes en snoeihard. Dit nummer daarentegen blonk uit door elegantie en gevoel.

Spreken is zilver. Zwijgen is goud.

Vakantie 2010 - Dag 3 - Bilbao (3-8-2010)

De ochtend begon met een ontbijt in het hotel Europe, croissantje, kaas, abrikozenjam, koffie, jus en een bakje yoghurt. Mijn gemiddelde vakantie-ontbijt. Daarna terug naar de kamer voor de laatste check, een sanitaire stop en uitchecken maar. De hotelmedewerker vroeg of de auto moest voorgereden worden. Uiteindelijk zeiden we ja. De parkeergarage was niet gelegen aan een brede straat met ruime bochten, maar nogal hoekig en klein. Waarom zelf het risico lopen als de chauffeur die onze auto nu bracht daar vast veel meer ervaring in had?

Daarna op weg naar Bilbao. Hoofdstad van Biskaje, deel van Spaans Baskenland. De mensen die we vooraf spraken hadden het daarbij steeds over het Guggenheim museum in Bilbao: een architectonisch wonder. Dat was dan ons reisdoel.
De tocht naar Bilbao verliep goed. Wel een strenge controle gehad onderweg bij een tolpoort van de Guardia Civil die duidelijk op zoek was naar iemand. De weg was met vier politiewagens, net na de tolpoort, versmald tot een rijstrook waar al het verkeer zich doorheen moest wringen. En het was wringen en dringen. Een politieagent stond voor de afzetting en gaf aan dat je door mocht rijden en meteen achter de doorgang stond een politieagent klaar met een stekelmat die hij op de weg kon gooien als iemand weigerde langzaam te rijden of te stoppen, zo'n mat waar meteen al je banden van lek springen. Gelukkig zochten ze ons niet!

Het was dichtbewolkt in San Sebastian en onderweg regende het af en toe, maar er waren ook opklaringen. Klassiek wisselvallig weer dus. In tegenstelling tot de wegen die we in Frankrijk bereden hebben, was deze weg extreem bochtig en kon ik mijn handen nauwelijks van het stuur afhalen, zelfs niet eentje. Alert blijven was de boodschap. Gelukkig was het heel rustig op de weg, dus had ik alle ruimte. De 100 km gingen snel en we waren iets na 11 uur in Bilbao op zoek naar ons hotel. 
Dat bleek niet moeilijk, alleen was het parkeren opnieuw een kleine ramp. Na wat omwegen de auto voor de volle parkeergarage onder het hotel gekregen en bijna meteen was er een plaats vrij.  Mazzeltje. De medewerkers onder in matsten ons ook nog met een parkeerplek waar we recht in konden rijden met ruimte in overvloed. Helemaal mooi!

Het hotel was ruim en groot, veel luxer in dat opzicht dan in San Sebastian en via internet hadden we een mooie aanbieding geboekt vanuit het hotel in San Sebastian. Meteen voor de hele week want de chaos in San Sebastian was zo groot dat we niet meer wilden rondrijden in steden met eenrichtingsverkeer en geen parkeerplekken. Dan maar meteen naar het hotel. Online boeken gaat simpel zoals iedereen weet, en de wifi in hotel Europa heeft ons tot en met vrijdag onder dak gekregen. Mooi zo!


Na het inchecken de stad in gelopen, naar het Guggenheim. Ons hotel lag daar vlak bij, aan de rivier de Bilbao. Een mooie brug over en op weg naar het bizarre architectonisch wonder van Frank Gehry. Het is inderdaad adembenemend mooi en we wilden er graag naar binnen maar de rij schrok ons af. De zon scheen in Bilbao dus de noodzaak om naar binnen te gaan was niet direct aanwezig. We liepen eerst verder de stad in en kwamen op het idee om het oude centrum te gaan bezoeken. Een hele tippel door Bilbao, maar het was lekker weer en er was genoeg te zien.
De oude stad was al voorzichtig begonnen aan de siësta, dus sloten steeds meer zaken. We hebben er nog wat rondgelopen en zijn toen op een bank gaan zitten op het Plaza Nueva. Daar waren een aantal skateboarders actief en ze gingen ook opnamen maken van hun kunsten. We zaten heerlijk op het bankje en hebben daar een half uur doorgebracht terwijl voor ons circus skateboard een uitvoering hield met wisselend succes.

Daarna maar weer richting Guggenheim gegaan. Het was er veel minder druk dus we besloten naar binnen te gaan. Het is een indrukwekkend gebouw dat alleen al het bezoekje waard is. De collectie is minder, althans voor onze smaak. Het meeste zou zo bij de sloopmaterialen ondergebracht kunnen worden, echt rommel. De tentoonstelling van Henri Rousseau en Anish Kapoor sprak ons wel aan. De gigantische objecten van Richard Serra waren bijzonder en mooi... of niet? Lastig :)
De zaal met spiegelobjecten was ook de moeite waard. Al met al een bezoek meer dan waard.
Daarna even uitrusten bij het museum voor de deur. Het weer was weer veranderd, nog wel warm maar veel meer betrokken dan eerder die dag.


Dat was meteen het einde van de actieve dag. Ik ben nog even over de hoge brug gelopen die deel uitmaakt van het ontwerp van Gehry over de rivier, terwijl L. het bij het laag bij de grondse hield. We troffen elkaar aan de andere oever, hebben wat inkopen gedaan in een supermercado en zijn daarna op bed neergeploft om er niet meer vanaf te komen. Wennen aan een actieve vakantie.


Morgen naar Santillana del Mar. Weer een korte etappe.

Meer foto's van Bilbao:

Created with Admarket's flickrSLiDR.

De Buitenvrouw - Joost Zwagerman

Boek twee van de e-reader, die stond er nog op en het leek L. wel een leuk boek voor mij. Voor zover ze zich kon herinneren. Nou, mij viel het niet mee. 
Hoofdpersoon Theo, leraar Nederlands, gaat vreemd met de gymlerares Iris, van Surinaamse afkomst. Het hele verhaal stond wat mij betreft bol van obligate stukken tekst over de sexuele beleving, discriminatie, het leraarschap op een middelbare school de benepenheid van een nieuwbouwwijk in West-Friesland en een heleboel burgerlijkheid. Van alles kwam ter sprake en het leidde allemaal tot niets. Je denkt steeds, al deze verhalen zullen uiteindelijk wel in iets groots en authentieks sublimeren. Niks ervan.

Ik heb nu twee boeken gelezen op vakantie. Dat is alles wat ik er van kan zeggen.

250 Twitter volgers

Een mijlpaal. Of niet. Ik weet het nog steeds niet. Bijna 2 jaar ben ik nu actief via Twitter.
Twitteren is een leuke bezigheid en soms ben ik lekker fanatiek. De afgelopen maanden ben ik op privétwittervlak wat teruggetreden. De meeste tweets gingen het www op tijdens het congres Archives Without Borders.

Ik ben ook weer eens kritisch mijn lijst van twitteraars die ik zelf volg doorgelopen en heb die wat uitgedund. Maar het is allemaal marginaal. Het blijven er veel, hoewel veel daarvan nauwelijks twitteren. Mijn volgers bestaan inmiddels ook uit een groot deel bedrijven en/of instellingen die niet zozeer geïnteresseerd zijn in mijn tweets maar eerder willen dat ik hen volg. Denk ik dan.

Ik lees ook regelmatig nieuwe zakelijke dingen via Twitter, links of observaties die ik anders gemist zou hebben. Daarin biedt Twitter zeker een meerwaarde. Van sommige persoonlijke tweets kan ik eveneens genieten en het nut inzien. Je krijgt tips om te lezen of te kijken, of je wordt geattendeerd op een goed tv-programma.

De interactiviteit in tweets is in mijn geval beperkt, dat kan overigens net zo goed aan mij liggen hoor. Soms volg ik het gewoon niet zo. Ik snap overigens uit de gesprekken met anderen dat het DM'men een grote vlucht neemt en daarmee de soms beoogde openbaarheid van informatie ook onder informatiespecialisten geweld aan doet. En ik doe daar op mijn beperkte schaal vrolijk aan mee. Laten daar nou vaak de grote openbaringen plaatsvinden! Jammer eigenlijk.

We zijn nog steeds niet professioneel genoeg om daar opener mee om te gaan. Of misschien zit het gewoon anders in elkaar en blijft elke poging om een dienst in het leven te roepen waarmee je direct, snel en in het openbaar kunt communiceren alleen bestaat bij de gratie van de mogelijkheid om vooral ook sub rosa te kunnen blijven communiceren.

Of misschien moet ik gewoon een ander vak kiezen.

Vakantie 2010 - Dag 2 - San Sebastián (2-8-2010)

Na een goede nachtrust in Brive, stonden we op en gingen op weg naar het ontbijt. Niets bijzonders. Wat wel bijzonder was, was het aantal gasten dat blijkbaar in die Ibis de nacht had doorgebracht. Zo'n op het oog onbenullig plaatsje. 
Het had die nacht geregend en de lucht zag er ook niet bijzonder hoopvol uit. Maar het was wel droog. We gingen met de hoteltas de deur uit en maakten de auto verder klaar voor de reis. De nieuwe koelkastbox voldeed aan alle verwachtingen en zoemde na het starten van de auto. Wat erin lag aan drank en eten zou weer lekker koel worden. De regenachtige nacht in Brive had er in ieder geval voor gezorgd dat niet alles warm was geworden.

We gingen op weg naar Bordeaux, in westelijke richting dus. Onderweg nog wat regen gehad, maar naarmate we de kust naderde klaarde het zienderogen op. Af en toe scheen zelfs de zon even! Bij Bordeaux was het zoals verwacht druk, maar we konden toch goed doorrijden. Het schema zag er hoopvol uit! Dat bleef natuurlijk niet zo. Na Bordeaux, richting Spaanse grens, ging het aanvankelijk van een leien dakje. De ellende begon bij de tolpoorten. Die bleken nog berekend op verkeer van een jaar of 25 geleden met als gevolg dat het bij elke tolpoort bouchon (=file) was. Dat schoot niet op. En we kregen er een paar voor onze kiezen. Goed, dat leverde een behoorlijk vertraging op, maar we raakten toch over de Spaanse grens bij Hendaye. España dus. San Sebastián, onze volgende etappeplaats, ligt vlak over de grens. Het ligt in Spaans Baskenland, een regio die af en toe wordt opgeschrikt door aanslagen op het Madrileense gezag.

Na een korte tijd kwamen we de stad in. We hadden geen idee van een hotel, dus reden we naar het centrum op goed geluk. Hotels genoeg. Dat was het probleem niet. De reisgids van het Capitool gaf eigenlijk al aan dat het er prijzig was, in San Sebastián. Een mondaine badplaats met één van de duurste hotels van Spanje binnen de grenzen. Al snel bleek dat de laatste update van de TomTom kaart West-Europa niet alle wijzigingen in San Sebastián had meegenomen. Eenrichtingsverkeer wat de klok sloeg en dat maakte het bereiken van hotels er niet makkelijk op. Uiteindelijk kozen we voor hotel Europa, middenin het centrum, vlak bij het strand. De prijs was er dan ook naar. Maar goed, we zijn gelukkig niet armlastig dus we kunnen wel een veer laten. Of twee. Ingechecked. 
De auto moest naar een parkeerplaats verderop. Nog een keer een forse investering. De garage was niet bepaald florissant. Ondergronds, bedompt en we moesten de sleutels achterlaten aangezien de auto door de medewerkers van de garage werden geparkeerd. Het was er mudvol en rijen dik met auto's. Gauw weglopen en blij zijn dat de Citroën niet meer spik en span is.

We liepen de stad in, richting boulevard. Hoewel we onderweg nauwelijks nog landgenoten hadden gezien, liepen er hier een heleboel rond. Ik heb nog nooit iemand gesproken die in San Sebastián op vakantie is geweest, maar er zijn er genoeg! De stad ligt prachtig rondom een natuurlijke baai. Een heel mooi zandstrand, watersporten genoeg. Vanaf een heuvel waar we op waren gelopen (met een enorm Jezusbeeld zoals in Buenos Aires) zagen we een klasje windsurfers, een klasje zeilboten en een klasje kanoërs. Plus de nodige lokale vissers en plezierboten. Echt een vakantiestad. Een brede boulevard waarop volop geflaneerd werd, een levendige oude stad, met een keur aan restaurants en terrassen. We hebben laat in de middag wat gegeten op het Plaza de la Constitucion, waar vroeger de stierengevechten plaats vonden. Wat tapas naar binnen gewerkt in een aangename temperatuur. Wat later ging het nog regenen, behoorlijk zelfs, maar het was een bui, dus eindigde ook weer snel. We namen nog een heerlijke helado en namen wat brood mee voor op de hotelkamer. Moe en voldaan zegen we neer op de bedden, sloten alle apparatuur aan om op te laden en gingen wat lezen en keuvelen. Daarna de internetverbinding geregeld, voor dat geld moeten we wel alles eruit halen wat er mogelijk is. Voor zover het gratis is.




San Sebastián is een prachtige stad. En als de zon schijnt is het er waarschijnlijk nog mooier. Sfeervol en gezellig druk, zonder echte monumenten of karakteristieke gebouwen. Gewoon mooi en welvarend. Er was dan ook heel wat aan bouwactiviteiten te bewonderen, niet altijd prettig om te zien. Maar ja, waar gebouwd wordt is werk en hoop. En het ziet er al zo verzorgd uit.