De Kroniek van de hertogen van Brabant

Dit boek bevat de complete geschiedenis, voor zover bekend, van alle hertogen van Brabant vanaf Pepijn I tot en met de huidige koningen van België. Ik heb de oude verhalen met plezier gelezen, maar naarmate de tijd dichterbij kwam verloor het toch mijn interesse. Filips II was een brug te ver en daar ben ik dan uiteindelijk afgehaakt.

Maar het boek is desalniettemin heel waardevol, in ieder geval voor iemand als ik, die al die hertogen en dynastieke verwikkelingen niet goed uit elkaar kan houden. Hier staat bij elke hertog een goed behapbaar stuk tekst dat prettig leest. Bovendien bevat het boek een heleboel uitstekende illustraties.

Als toegift staat er een uitgebreid hoofdstuk over de restauratie van de St. Jan in 's-Hertogenbosch waar veel beelden van de hertogen een plaats hebben gekregen.

Khaled Hosseini - De vliegeraar

Dit boek is erg populair. En terecht. Ik heb het met ontzettend veel plezier gelezen. Het is lang geleden dat ik zo vaak met natte ogen naar een boek heb gekeken. Zijn manier van schrijven, de grenzeloze tragiek van een mensenleven, klassenonderscheid, onderhuidse ontevredenheid door onrecht. Het vastzitten in patronen, culturen en traditie. Van de ene kant biedt dat allemaal veel zekerheid en genoegens, van de andere kant is het een groot onrecht. En hoe ga je daar mee om. Welke keuzes maak je. We zijn niet allemaal helden...

Het speelt zich voor het grootste deel af in Afghanistan. Een niet te duiden interesse in het oosten heb ik al een groot deel van mijn leven. Passief (ik ben geen wereldreiziger) maar de muziek, de sfeer, het eten, ik mag het allemaal graag horen en proeven. Is dat een deel van de magie van dit boek? Het speelt ongetwijfeld een rol, maar dit boek was een genot.

Deze schrijver mag mij opnieuw verrassen.

Jethro Tull in Brussel en Heerhugowaard

Afgelopen weekend was het zover. Voor de tweede keer in 7 maanden kon ik Jethro Tull twee dagen achter elkaar in actie zien. Dit keer zonder violiste, maar een full electric concert!! De drummer Doane Perry was weer present na een operatie en drumde in een heerlijk strak ritme twee achtereenvolgende avonden.

Guitarist Martin Barre was ook in topvorm en combineerde opperste concentratie en virtuositeit moeiteloos op beide avonden. Na de optredens met orkest en de violisten was dit weer een "ouderwets" optreden met fluitende guitaren en dreunende drums.

Ian Anderson was minder spraakzaam dan bij sommige andere concerten die ik heb gezien, maar hij was wel de master of the evening die met een uitgekiend showmanship de zaal elke keer weer weet mee te krijgen. Zijn stem blijft een zorgenkind, hoewel het aangepaste tempo bij sommige songs wel helpt.

John O'Hara aan (of op) de keyboards en David Goodier op de (6-snarige) bas completeerde het gezelschap.

Vorst Nationaal in Brussel was de plek op vrijdagavond 1 juni. Helaas liet de akoustiek te wensen over in die grote zaal, maar als je daar doorheen luisterde viel er toch volop te genieten. Ik was er met Lian en twee andere fans uit Nederland.

Het publiek was erg enthousiast en stak dat niet onder stelen of banken. Het leverde een inspirerend optreden op. Na twee uur stapten we opgewekt de Brusselse avond in met een mooie herinnering op zak.



Een dag later ging de reis naar Heerhugowaard in Noord-Holland. Dit keer vergezelde mijn zwager Nino en Tull-reisgenoot Fred Greve mij. Ik stuurde ons richting noorden, maar helaas kwamen we al snel vast te staan vanwege werkzaamheden aan de weg. Die ellende nam zoveel tijd in beslag dat we de eerste 3 nummers gemist hebben.

De Waerdse Tempel is een spiksplinternieuwe concertzaal, niet al te groot, wat een prettig intieme sfeer opriep. Soms iets te intiem want er waren nogal wat "muziektoeristen" die hun eigen verhalen blijkbaar interessanter vonden dan sommige nummers die Tull vertolkte. Een ergerlijk fenomeen dat helaas al jaren in opmars is.
De kleine zaal had wel een perfecte akoustiek waardoor de kwaliteit van de muziek geweldig goed uit de verf kwam. Muzikanten van de hoogste categorie, dat zijn het! Opnieuw was het een hele mooie avond, dit keer met een pauze en wat minder muziek... De horeca moet ook leven!

De setlist van de tweede avond volgt hieronder. In Brussel speelde Jethro Tull ook nog Beside Myself.

Someday the sun won't shine for you
Living in the Past
Jack in the Green
The Donkey and the Drum
Watercarrier
Thick as a Brick (extract)
Pastime With Good Company (voorheen King Henry's Madrigal)
Fat Man
Bouree
- pauze -
Nothing is Easy
Sweet Dream
After You After Me (Martin Barre and band)
Aqualung
America (and variations)
My God
Budapest

Locomotive Breath

Bergljot Hobaek Haff - Sigbrits brandstapel

Een boek dat niet aan de verwachting heeft voldaan wat mij betreft.

Het was wel een boek dat het lezen waard was, maar waarvan ik denk dat er meer in had gezeten. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog. Het is en blijft wel een opmerkelijk stuk geschiedenis. Het speelt zich af in de beginjaren van de 16de eeuw in het koninkrijk dat Denemarken, Noorwegen en Zweden omvat. Sigbrit Willums en haar dochter Dyveke spelen de hoofdrol samen met koning Christiaan van Denemarken.

Het boek is alleen al de moeite waard om het besef dat ook in hele vroege 16de eeuw vrouwen een belangrijke rol (op de achtergrond) in het politieke leven konden spelen.
Het verhaal blijft voor mijn gevoel teveel kabbelen. De ontknoping voel je al van verre aankomen. Het al dan niet heks zijn, of met een heks geïdentificeerd worden, het is mij te makkelijk. Misschien wel heel waarheidsgetrouw (en we weten allemaal dat het echte leven niet zo spettert als realityshows, films en boeken/tijdschriften ons willen doen geloven), maar redelijk saai. Mogelijk dat de stijl van schrijven mij niet ligt.

Uiteindelijk is het geen verspilde moeite geweest vanwege de historische context. Dat gegeven alleen was voor mij waardevol genoeg.

Sándor Márai - De gravin van Parma

Dit boek vertelt een episode uit het leven van de legendarische vrouwenverleider Casanova. Hij is ontsnapt uit de gevangenis in Venetië en komt terecht in het Noord-Italiaanse Bolzano. Hij neemt zijn intrek in een herberg en daar speelt het verhaal zich helemaal af.

Het lezen vond ik geen pretje. Dat hangt helemaal samen met de stijl van het boek. Het taalgebruik, maar ook hetgeen gezegd wordt, kan me maar moeilijk bekoren. Er zitten nogal wat monologen in die ik het liefst had overgeslagen omdat ze voor mijn gevoel niets toevoegen aan het uiteindelijk verhaal. Om tot dat verhaal door te dringen moet je een eind in het boek gevorderd zijn.

De confrontratie met de gravin van Parma is heel goed beschreven en is ook wel verrassend. Dat gedeelte maakte tenminste indruk op me. De hele voorgeschiedenis is tamelijk langdradig en niet inspirerend. Veel geschreeuw en weinig wol.
Misschien dat het anderen meer zal aanspreken. Uiteindelijk heb ik er geen spijt van dat ik dit boek heb gelezen.