Over vaders & Zonen - Hugo Borst

Hugo Borst heeft al jaren mijn sympathie als hij ergens in een televisieprogramma meedoet. Het gaat meestal om zijn mening in dat soort gevallen. Zijn tegendraadsigheid in woord en gedrag, vooral tot uiting komend in zijn kledingkeuze en haardracht die wars van alle modevoorschriften lijkt te zijn, spreekt me aan. Wat de man nou precies kon en deed, dat wist ik niet goed. Ja, hij deed iets met voetbal en journalistiek. Nu presenteert hij ook Langs de Lijn als ik het goed heb.

Het lezen van dit boek leerde me dat Hugo Borst al jarenlang veel bezoeken aflegt bij sportmensen, voetballers voornamelijk, en hun sociale omgeving. Hoe hij dat doet en in welke hoedanigheid, dat weet ik niet. Het zal ongetwijfeld met zijn schrijvende werk te maken hebben.

Het leverde dit alleraardigste boekje op. Niet alle verhalen spreken me aan of zijn wat mij betreft even boeiend, maar er zijn er een paar bij die prachtig laten zien hoe vaders met hun zonen, en omgekeerd, omgaan. Vader en zoon Van Basten bijvoorbeeld. Marco in de rol van zoon én in de rol van vader. Fascinerend hoe anders dat is. Geen verwijten achteraf, hoewel Marco's vader nog wel eens die kant op wil hellen, maar toch kiest Marco als vader een andere rol dan zijn vader. Fascinerend stukje psychologie denk ik dan.

De tragiek van een vader die zijn kind verliest komt twee maal voor in het boek bij Bosman en Boerenbach. Voetballers zijn echt gewoon mensen die net als ieder ander de harde realitieit bij tijd en wijlen te verduren krijgen, ook in hun persoonlijk leven.

De import-voetballer komt er eveneens in voor. De Afrikaanse man die maar moeilijk kan wennen aan de Europese mores hoewel hij rationeel begrijpt hoe het werkt. Maar emotioneel krijgt het er toch moeilijk mee en blijft strijd voeren.

Een prima boek om te lezen.

De Bekerfinale PEC - Ajax

Gisteren was ik bij mijn allereerste finale van de KNVB Beker. De wedstrijd had plaats in De Kuip in Rotterdam waar sinds 1989 de finale gespeeld wordt. Prachtig stadion waar ik vele jaren geleden ook al eens een de wedstrijd Feijenoord - Willem II bijwoonde. Vriend P. had me uitgenodigd en hij was op zij beurt uitgenodigd door de KNVB. We mochten binnen in de KNVB-lounge met hapjes, drankjes en menig bobo. We hebben er een stuk of 10 gespot. Wel bijzonder om na vorige week in de Arena te hebben gegeten nu een vorkje te prikken in de De Kuip. Het kan verkeren.

Op voorhand beloofde het geen enerverende wedstrijd te worden. Ajax is normaliter te sterk voor PEC, maar in een bekerfinale weet je het maar nooit. PEC stond per slot van rekening ook in de finale!

Na wat hapjes en drankjes onze plaatsen opgezocht in de Kuip. Wat een enorme bak herrie komt er op je af in zo'n stadion! Muziek schetterde door de speakers en de supportersgroepen van beide zijden deden daar nog een schepje bovenop. Sfeer genoeg, daar lag het niet aan.

Nu is bij de meesten wel bekend dat de wedstrijd niet verliep in een gemoedelijke sfeer. Enkele zwarthemden uit Amsterdam, getooid met bescherming voor mond en neus, hadden besloten om de autoriteiten te testen. Waar ze misschien geen rekening mee hadden gehouden was dat hun eigen doelman voor hun neus stond. Dat was blijkbaar geen reden om het plan te veranderen. Na een start waarbij beide kampen de nodige rookverwekkers in actie brachten begon de eerste vuurwerkregen in het doelgebied van Kenneth Vermeer die zichzelf in veiligheid bracht. Verstandige keuze.

De wedstrijd begon, Ajax kwam op voorsprong door een fantastisch schot van Van Rhijn. Daarna brak pas echt de pleuris los. Tientallen stuks vuurwerk, geen knallers maar rookverwekkers, kwamen terecht in het doelgebied van Ajax en er zat niets anders op dan de wedstrijd te staken. Het veld werd geïnspecteerd, de televisie verplaatste wat kabels en apparatuur en het wachten was op wat komen ging.

Na de hervatting van de wedstrijd hielden de Ajax-fans zich fatsoenlijk. Maar hun voetballers kwamen als makke schapen terug op het veld. Het was ronduit bedroevend wat de spelers van Ajax op de mat legden. Zelden zoveel verkeerde passes gezien. PEC was effectief en rekende snel af met de hoofdstedelijke trots.

Uiteindelijk mocht Ajax blij zijn dat het bij 5-1 bleef, want het hadden dubbele cijfers kunnen zijn als PEC bij de les was gebleven. De Zwolse fans lieten geen gelegenheid onbenut om de overzijde te overstemmen met gezang. De meeste spreekkoren waren provocerend op een goede manier of gewoon komisch. En laten we wel wezen, na wat die groep Ajax-supporters had laten zien, was dit bijzonder vredelievend.

PEC gaat Europa in. Dat is nog niet helemaal te bevatten, maar hetzelfde overkwam Willem II onder Co Adriaanse toen het zelfs Champions League mocht voetballen.

Zo werd het een enerverende vooravond in Rotterdam. Prachtig weer, een heleboel doelpunten, spektakel en sensatie. Een mooie herinnering.

Weekend met de vrienden in Hoogeloon

Vorig weekend zaten we gevieren in Hoogeloon in vakantiehuis de Hut van Beerze. Dat bleek onderdeel uit te maken van een boerderij met drie woningen waarvan wij aan de ene kant zaten. Het was een geweldige plek. Soms komen dingen samen en maken er een feestje van. De plek was dus fraai en het weer zo mogelijk nog meer. Na een kwakkelende zomer met meer wolken dan zon begon in de dagen voor dat weekend de zon te schijnen en die hield dat nog een weekend lang vol ook. We waren de koning te rijk zodat het huisje er eigenlijk ineens niet meer zoveel toe deed. We hebben het merendeel van de dagen buiten doorgebracht.

Bij het huis lag een gigantische tuin die voor het grootste deel uit gras bestond, slim gecompartimenteerd, zonder af te sluiten, door houtwallen van struiken en kaphout. Er was genoeg ruimte om hard en onnauwkeurig tegen een bal te trappen, om lekker een barbeque aan te steken en alle facetten van het leven onder de loep te nemen.

Bovendien had de verhuurder nog een paar bijzondere objecten die we mochten gebruiken: de voetbal, onmisbaar, een tafelvoetbalspel zoals we dat uit de voetbalkantine kennen en een tafeltennistafel. Vanwege het prachtige weer konden we ons in de buitenlucht en zon uitleven met dit speelgoed. Het doorschuifsysteem kwam goed van pas om steeds een team van wisselende samenstelling te krijgen. Een welkome, actieve afwisseling tijdens de dagen. Het weekendcryptogram van de Volkskrant was in recordtijd opgelost dit jaar. Een prestatie van formaat. We zijn ook goed in Denksport!

De wandeling was dit jaar een stuk korter dan anders, omdat het veel prettiger was om in de tuin te vertoeven. Maar op zaterdag hebben we toch nog de bronstijd grafheuvel bij Hoogeloon bekeken. Van achter uit de tuin bleek er ook nog zicht te zijn op de middeleeuwse kerktoren van Hoogeloon die los in het veld staat. Kortom: eigenlijk was er niets te klagen. De slaapkamers waren ruim en schoon en de bedden sliepen heerlijk. Met zulke randvoorwaarden voel je je koning.
Op zaterdagavond kwam de verhuurder met de vraag of we een vuur wilden stoken zodat we langer buiten konden zitten. Daar hadden wij we oren naar! Hij kwam op de proppen met een prachtige en vernuftige vuurkorf maar dan anders. Brandhout lag er in overvloed op het terrein dus hebben we een fenomenaal vuur gemaakt en ons daar lekker aan gewarmd.

Mannen, het was weer indrukwekkend om in jullie gezelschap te zijn. Volgend jaar weer en de kans is groot dat Hoogeloon opnieuw de plaats van bestemming wordt :)

Uitdrukkingen van mijn vader (4)

Mijn vader was een fanatiek voetballiefhebber. Hij voetbalde zelf al jong zoals te zien is op deze foto. Later speelde hij bij Willem II Op de achterkant schreef hij in zijn kinderhandschrift: de straatvoetbalclub. Die straat was waarschijnlijk de Tuinstraat waar zijn ouders een slagerij hadden op de hoek met de Telefoonstraat. Hij was één van de weinige vaders die regelmatig mijn matige voetbalprestaties kwam bekijken op de zaterdagmiddag. Mijn spreekwoordelijke luiheid was vaak onderwerp van gesprek. Maar ook mijn broer, die bij de top van Nederland honkbalde, kreeg kritiek op zijn spel. Het zat in de man.

Hij stak zijn opmerkingen niet onder stoelen of banken. Standaard waren de volgende uitdrukkingen. Bij doelpunten hoorden wij hem zeggen: Keeper blijf in je goal! Als oud-keeper ergerde hij zich mateloos aan het uitlopen van keepers. Het argument, dat een keeper daarmee zijn doel verkleind, daar wilde hij niet aan.
Natuurlijk was ook het salaris van de voetballers een doorn in zijn oog: D'r staat voor miljoenen in het veld, mar voetballen!!??!!
De beste voetballer ter wereld was Johan Cruijff. Daar dacht mijn vader anders over: Cruijff? Mijn neus uit!

Dimitri Verhulst - De verveling van de keeper

Het eerste boek van 2008. Één van mijn goede voornemens is, tenminste elke maand een boek lezen. Boeken als dit zijn geen enkel probleem, weinig bladzijden, prikkelend onderwerp en gloedvol geschreven.

In stijlvol Vlaams geschreven verhaal over de keeper der keepers Zarcko Vandegeneugten die in 2034 wereldkampioen werd met het Vlaamse elftal in eigen land. Deze intro zegt eigenlijk al genoeg.

Het levensverhaal van Zarcko is een aaneenschakeling van tragedies, merkwaardigheden en afwijkend gedrag. Moeilijk om te beschrijven waar het nu over gaat. De politieke problemen die typisch Belgisch zijn komen vanzelfsprekend aan bod. De problemen waar elk land in West-Europa nu mee kampt, de islamisering van de samenleving en wat daar mee te doen, komen er ook in voor en vinden een radicale oplossing. Om een hint te geven: het stadion waar de finale speelt heet het Philip Dewinter-stadion.

Wat het boek bijzonder leesbaar maakt is de stijl waarmee de schrijver het verhaal vertelt. Zo bloemrijk en Vlaams dat het lezen werkelijk een lust voor de geest is. Ik noem enkele pareltjes.

Het grasveld van de lokale voetbalclub waar Zarcko zijn carrière begint is een klassiek knollenveld en de spelers krijgen de typering: zodenzonen.

Wat de denken van: een veestige negerij.

Citaat: "Waar de keeper staat werd het veld een drek. Er liggen plassen aan zijn voeten, het gras verliest er z'n groen. Die smerigheid, die glibberige koek, dat is zijn territorium. Daar heerst hij, Lord of the Goal. De zuigende moor. Dat zompige. De grond die smakt bij elke stap, als werpt hij perfecte judaskussen naar de laatste te verschalken man. De palen zijn bespikkeld met strontige plekken die een bikkelharde en besmeurde bal erop afdrukte. De lippenstift van een zwarte hellefeeks. Zodra de bal aan het stuiten slaat, spettert de aarde in het rond; het vuurwerk dat in de hel werd afgeschoten en zich door de aardkorst boort."

Wie wel eens in regenachtige omstandigheden op een voetbalveld heeft gestaan met een van het water veel te zware leren tuut herkent deze beschrijving ongetwijfeld.

Pikant detail: Zarcko was er eentje van een tweeling. Alleen is er nooit een tweede kind geboren. Volgens de huisarts had Zarcko de ander opgegeten. Laat ik nou ook de helft van een ongeboren tweeling zijn...

Heerlijk boek als tussendoortje! Dank je Lian :-)