Douwe Draaisma - Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. De geheimen van het geheugen

Één van de twee boeken van Draaisma die al langere tijd op mijn lijstje staan. Dit heb ik de afgelopen week op vakantie in Frankrijk gelezen.

Dit is een buitengewoon interessant boek over de werking van het geheugen en de manier waarop we het verleden herleven door onze herinneringen. Alle aspecten komen daarbij aan bod en de conclusie moet zijn: we belazeren onszelf aan de lopende band. Een daadwerkelijk nauwkeurige herinnering is een onmogelijkheid. Documenten en foto's kunnen ons helpen om de accuraatheid te vergroten, maar feitelijk kunnen we plaatsen, mensen, gezichten en gebeurtenissen niet goed reproduceren. Hoe langer geleden, hoe lastiger dat zoiets ook wordt! Niet vreemd natuurlijk. De tijd heelt vele wonden en doet dat mede door de herinneringen te verzachten, te nuanceren, in grotere gehelen op te nemen etc.

Ook de bijzondere vormen van het geheugen komen aan bod, het zogenaamde savantsyndroom (waarbij iemand een buitengewoon talent heeft, vaak mensen die geestelijk niet tot de top behoren), de film die zich af zou spelen vlak voor we dood gaan, de invloed van geur op herinneringen, de beperkingen van het absolute geheugen enzovoort.
Heel lezenswaardig voor wie zich interesseert voor de werking van het geheugen en wel eens in de clinch ligt met anderen over voorvallen die je pertinent anders voor de geest staan dan je omgeving.

Tenslotte de titel. Een ervaring die bijna iedereen die ouder wordt heeft: de tijd lijkt steeds sneller te gaan. De oorzaak: de routine van het leven. Het aantal "eerste keren" neemt af, je gaat steeds routineuzer leven, vaste tijden, regelmaat e.d. Om dat te doorbreken is het van belang om onregelmatig (!) daarvan af te wijken, reizen, studeren, lezen, doet er niet toe, als het maar afwijkt van je routines. Handige tip! :-)

Ik raad dit boek van harte aan!

Geschiedenis is altijd belangrijk

Wat losse gedachten.

Er zijn mensen die zeggen dat geschiedenis hun niet interesseert. Dat is eigenlijk heel erg merkwaardig.
We zijn onze eigen geschiedenis. Iedereen is het produkt van zijn of haar eigen verleden (en het verleden van anderen), of we dat nou leuk vinden of niet. Je niet interesseren voor jezelf is geen goede houding en verwoest je toekomst.

Hoe ouder je bent des te meer geschiedenis je hebt.

Vaak raken mensen ook meer geïnteresseerd in geschiedenis naarmate ze ouder worden. Dat is eigenlijk wel logisch, dingen uit je verleden verdwijnen, worden gesloopt, auto's raken uit de mode, de muziek waar je van houdt is niet meer in. Genoeg redenen om terug te gaan denken.

Geschiedenis, herinneringen delen, belevenissen samen beleven, positieve en negatieve, zorgen voor saamhorigheid, verbondenheid, binding. Dat zijn de elementen die van een mensen familie of vrienden maken en van een land een natie.

Het ontkennen van geschiedenis, desinteresse voor geschiedenis en het degraderen van geschiedenis tot een vak dat wel wat minder uren kan hebben, is een gevaar voor onze samenleving, voor elke samenleving. Er is genoeg om trots op te mogen zijn. Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen geschiedenis.