Leren moet anders

Dit soort video's zoals hieronder staat blijft mij fascineren. Het is en blijft een wereld in beweging en ondanks veel geluiden blijft het onderwijs gestoeld op de lesmethoden en indelingen die nog stammen uit het industriële tijdperk. De klassen geordend op leeftijd is daarvan wel het meest pregnante voorbeeld. Ik heb daar al een tijd geleden een filmpje over geuploaded op Archief 2.0. In dit weblog heb ik ook eerder over leren geblogd naar aanleiding van een filmpje van een presentatie (les) van Michael Wesch. Ik heb ooit de lerarenopleiding gevolgd en blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan!

In onderstaand filmpje gaat Donald Clark in op (het gebrek aan) de toepassing van leerpsychologie in het onderwijs. Het gaat over nieuwe media en hij beweert dat de pioniers op het gebied van internet een grotere revolutie bewerkstelligd hebben in het onderwijs dan alle pedagogen bij elkaar.
Dat is een favoriet onderwerp van me: je kunt er wel voor gestudeerd hebben, maar dat betekent nog niet dat je tot veranderen, laat staan verbeteren, in staat bent. De wereld veranderd. Het is niet anders. Gebruik het en leer het te gebruiken. Niet voort blijven stuntelen op wat je 20 jaar geleden geleerd hebt, maar pas nieuwe mogelijkheden toe en ben adaptief bezig. Niet alles hoeft overboord, maar mix, meng, kom tot nieuwe wegen en use the best of both worlds. Dat betekent wel dat je niet mag verslappen of denken dat je de wijsheid in pacht heb. Blijf denken en blijf experimenteren. Of zoals Rob Coers het steeds opnieuw en eindeloos herhaald bij de cursus 23 (archief)dingen: blijf spelen! Ontdek.

Tot slot, voor de mensen die denken dat dit de zoveelste lofzang op de techniek is: hij laat opnieuw zien dat de jeugd van tegenwoordig meer tekst produceert dan wij tijdens onze middelbare schoolperiode. Ook leuk.

100 % Bedaux

Op zondag 18 april woonde ik de opening bij van de tentoonstelling over het werk van architect Jos. Bedaux. De tentoonstelling is opgezet naar aanleiding van zijn honderdste geboortedag en is te zien in de Universiteit van Tilburg. De Aula waar het officiële gedeelte plaatsvond is werk van zijn hand. Het is een prachtige ruime zaal met een voortreffelijke akoestiek. De opening was heel druk bezocht. Vanzelfsprekend is er een boek uitgekomen. Maar de familie heeft ook een lemma in Wikipedia gemaakt. Sommige mensen hoef je niets meer te leren.

Nou ben ik een liefhebber van mooie gebouwen, maar van architectuur als zodanig heb ik weinig verstand. De gebouwen die Bedaux ontworpen heeft, die springen er toch uit. Ik herken ze (of denk ze te herkennen...) aan enkele typische kenmerken. Voor mij stralen ze "oud" uit, 17de eeuws, in de traditie van trap en andere gevels. Metalen kozijnen, nogal eens een rond raam, torentjes met de ui erop en metalen uitsteeksels. Als je er op let, zie je dat op allerlei plaatsen terug. Mij spreekt het wel aan.

Op zich is dat niet vreemd aangezien ik geboren ben in de parochie Fatima, waar Jos. Bedaux het hele religieuze bouwen voor zijn rekening heeft genomen. Kerk, pastorie, fraterhuis en pension St. Jozefzorg zijn allemaal van zijn hand. Omdat ik daar tot mijn 21ste heb rondgelopen, gespeeld en gebruik van heb gemaakt zitten die gebouwen een beetje in mijn bloed.
De kerk, daar ben ik gedoopt en heb ik jarenlang de mis gediend. De kerk is afgebroken.
In de pastorie mochten we één keer per jaar komen als misdienaars wanneer de pastoor ons op een uitje trakteerde.
Het fraterhuis, daar woonden de fraters waar ik les van kreeg op de lagere school. Een enkele keer ben ik daar geweest om wat af te geven of op te halen.
In het pension St. Jozefzorg woonden mijn opa en oma, dus daar was ik ook regelmatig te vinden. Bovendien lag daaromheen een ruim grasveld dat schreeuwde om bevoetbald te worden. Ook al mocht dat niet van de wijkagent.
Een neef van me woont in een Bedauxpand in Riel.

Wil je meer werk zien van Jos. Bedaux? Kijk op www.josbedaux.nl. Zijn nageslacht heeft ook op internet een monument opgericht voor en met zijn nalatenschap in steen.

Tot slot een paar foto's van de genoemde gebouwen en wat andere uit de fotocollectie van het Regionaal Archief Tilburg.

Thomas Rosenboom - Denkend aan Holland

Dit pamflet van Rosenboom verscheen in 2005 als boekje nadat hij het voorgelezen had als de jaarlijkse Kellendonklezing.
Hij veegt hierin de vloer aan met de hedendaagse Hollander, die voornamelijk in het oranje vooral bezig is met zichzelf op de kaart te zetten bij elke gelegenheid die zich voordoet. De Hollander die niet meer in staat is om zijn kind op te voeden en enige terughoudendheid bij te brengen. Logisch als hij die terughoudendheid zelf ook niet bezit.
Het boekje is klein, kort en leest makkelijk weg. Deze discussie bestaat al vele jaren en met name in het onderwijs is het bekend dat de jeugd anders is.

Mij bekruipt daarbij telkens het gevoel dat dit niets nieuws is... Volgens mij kun je van elke generatie een dergelijk boek met dezelfde visie vinden. De jeugd is onopgevoed, luistert niet, en de schrijvers waren veel beter opgevoed, kenden manieren en hadden het juiste respect.

Ik herken er veel in van wat mijn ouders riepen toen ik in de puberende jaren verkeerde. Problemen van alle tijden. Niets nieuws onder de zon. Eigenlijk jammer dat Rosenboom, toch geen onbekende met geschiedenis, zich zo makkelijk heeft laten ringeloren door de hype van het heden.

De mensen van nu zijn ander dan de mensen van 30-40 jaar geleden. En dat is maar goed ook.