Einde van een tijdperk - of het begin ervan?

Vandaag heb ik een groots privé-project afgerond. Het heeft iets meer dan 5 jaar geduurd: de eerste foto's nam ik op 6 november 2006.

Aanvankelijk maakte ik transcripties volgens de good old skool methode: vrije dag, op bezoek in het archief en dan proberen zoveel mogelijk archiefstukken weg te werken. Liefst geen integrale transcripties, maar regesten en dan nog zo compact mogelijk. Eerst nog met pen en papier en toen bruin het kon trekken met een digitale typemachine: een tweedehands laptop van vriend Pieter. Ik heb het ding nog ergens boven staan. Wat een luxe. En wat een snelheid ook! Eerst typte ik vrolijk alles over van mijn handschrift in de computer thuis. Nu hoefde dat niet meer. Productieverhogende vooruitgang.

Weer later kwam het digitale fototoestel in beeld. Dat maakte weer heel nieuwe dingen mogelijk. Nu hoefde je niet meer op archieflokatie je stinkende best te doen zoveel mogelijk pagina's door te lezen, nu kon je ze fotograferen. Niet dat dat het er makkelijker op maakte. De stress werd zo mogelijk groter omdat je het gevoel had dat je nu nog optimaler moest profiteren van de gelegenheid. Hoe meer voorraad je digitaal schoot des te langer kon je thuis vooruit. Ook hier geldt: je ogen zijn altijd groter dan de tijd die je denkt nodig te hebben om het allemaal te verwerken.

Maar goed, op dit moment heb ik wel de totale voorraad van het Oisterwijks schepenprotocol (het "algemeen protocol" deel) op de harde schijf, de externe harde schijf en op mijn Flickraccount staan. Van inventarisnummer 143 (1418) tot en met inventarisnummer 418 (maart 1744) heb ik het digitaal voorhanden en deel ik het met de wereld. Dan spreken we over ruim 20.000 foto's van archiefstukken, registers met rechtshandelingen die ik nodig heb voor mijn onderzoek naar de middeleeuwse geschiedenis van Udenhout en de reconstructie van het grondbezit. Gebrek aan vrije tijd wordt goedgemaakt door deze nieuwe manier van informatieverwerving.

Dat is dan wel deel 1 van het hele project. Het transcriberen is een heel ander hoofdstuk, daar ben ik nog wel wat jaartjes mee zoet. Om maar te zwijgen over het koppelen van de inhoud van de transcripties met een digitale kaart en een digitaal genealogisch bestand. Eigenlijk is het ondoenlijk. Als je even nuchter van een afstand naar de omvang kijkt dan zal ieder weldenkend mens zeggen: Luud, jongen, stop er gewoon mee! Dat gaat niet lukken.

Gelukkig ben ik geen weldenkend mens. Op naar de volgende mijlpaal: een publicatie in 2017.

53

Ja, het is weer 13 december.
Een jaartje meer op de teller.
Maar zeg nou zelf. Wie wil er nou geen 53 worden op de 13de! Ik wel in ieder geval.

13 is voor mij geen ongeluksdag, ook niet als ie op een vrijdag valt, en het is evenmin een ongeluksgetal. Dat heeft ongetwijfeld met het feit te maken dat ik op de 13de sinds 1958 een feestje vier.
Hoewel, dit jaar vier ik voor het eerst geen feest. Zelfs geen koffie met gebak voor familie en vrienden.

Maar daarom ben ik niet minder jarig :)

Ton & Tonnie in Goirle

Mijn zwager Ton speelde al muziek toen ik hem leerde kennen. En dat is al een hele tijd geleden. Al weer enkele jaren speelt hij samen met zijn vriend Ad in een duo voor feesten en partijen. Dit duo heet Ton & Tonnie. Het studentikoze van de naam klinkt ook door in hun liedjes. Die noemen ze toepasselijk hartlappen. Ik blogde er al kort eerder over.

Ze brachten op 27 november hun tweede cd uit (Was getekend, Ton & Tonnie) met een optreden in het Jan van Besouwhuis in Goirle. Eigenlijk zijn het meer performers die je tijdens een feestje of festival over het terrein moet laten struinen waar ze hun muziek dan ten gehore brengen aan wie het horen wil. En wie het niet horen wil trouwens ook. Lekkere deuntjes op gitaar en contrabas. Vrolijke liedjes, grappige teksten die soms tot nadenken stemmen. Goede entourage voor een leuke bijeenkomst.

Op een podium staan zijn ze in deze hoedanigheid dan ook niet gewend. Er was een drummer ingevlogen (Ad Lommers) en een pianist (Jan Hein van Ras). De bekende Arthur Ebeling, die ze op Oerol hebben ontmoet, speelde een paar nummers mee en naast Ton & Tonnie speelde ook Connie twee nummers op de accordeon. Na Ebeling speelde Hans Hulsenboom nog mee in de begeleiding. Zelfs de oer-Tilburger Ferry van de Zaande maakte zijn opwachting, samen met zijn chauffeur Fred van Boesschoten. Dan was er ook nog een achtergrondkoor (Marino van Liempt en Remko Gouw). Kortom, er viel genoeg te beleven.
Het was een heel goed en prettig optreden op de zondagmiddag, een heuse matinée!, sfeervol en smaakvol.

Ik heb er een paar opnames gemaakt met de Flip en op Youtube gezet. Het doet geen recht aan de beleving tijdens zo'n optreden, maar goed. Het is goed bedoeld!

Als je eens wat anders wilt op een feestje dan een loeiende dj, dan ken je nu een goed alternatief.

Erica en Borger

Afgelopen weekend was het tijd om er eens op uit te trekken. We doen het niet zo vaak als we zouden willen, maar we blijven het proberen! Nu was er eindelijk tijd. Dat wil zeggen: eigenlijk geen tijd, maar we hadden al geboekt :)

De reis voerde ons naar Erica in de provincie Drenthe. L. had er nog nooit van gehoord maar ik was bekend met deze meisjesnaam. De naam dan en de ligging, bij benadering. Het was ruim 2 uur rijden vanuit Udenhout en met files (ja die zijn er op vrijdagmiddag overal!) nog een stukkie langer. We kwamen in het donker aan in Drenthe. Jammer, want nu zagen we niets van de Drentse schoonheid en wilden we zsm naar ons hotel. Dat was hotel Green Meet's in Erica. Het lag buiten het dorp aan een speciaal aangelegde weg er naar toe. In the middle of nowhere. Zeker in het donker. Het was een mooi, smaakvol ingericht hotel. De naam verried al dat we met eco om de oren zouden worden geslagen en dat was ook zo. Maar niet hinderlijk. Integendeel, buitengewoon functioneel. In kleine dingen die vanzelf spraken. Zo kon de kraan van de wastafel niet helemaal open zoals thuis. Goed gedoseerd water. Inrichting was prima. Verder zijn we niet gekomen. Het restaurant bood een mooie kaart en de gerechten waren verfijnd en lekker! Goei poeier.

Zaterdagochtend na het ontbijt vertrokken we richting natuurgebied Bargerveen. Een prachtig gebied met restanten (hoog)veen. Uitgestorven. Doodstil. Een grijze lucht die geleidelijkaan opentrok en zelfs de zon liet zich na verloop van tijd zien. De wandeling duurde anderhalf uur en was van grote schoonheid. Hier in de buurt wandelen we in bossen en rondom en door het zand. Daar, in Drenthe, is het veen, hei met hier en daar een plukje bomen. Het spookachtige, dat veen en heide in de verhalen meestal herbergen, was hier bijna tastbaar. Prachtige verstilde vennen met dode bomen die net boven de waterspiegel uitstaken. Veel dood hout lag er verspreid in het gebied. Als je je ogen dicht deed hoorde je de wind fluisteren en het gras en de begroeiing knisperen. Bijzonder sfeervol natuurgebied met een heel eigen karakter. Mysterieus en tegelijk ook gracieus. Mooi begin van de zaterdag.

Vervolgens gingen we naar Borger, naar het hunebedcentrum aldaar. Eerst nog een voedzame lunch gegeten in De Deugniet. Het hunebedcentrum bleek gratis toegankelijk te zijn in dat weekend. Boften wij even. De presentatie was best mooi en informatief. Goed halfuurtje voordat het echte werk begon. Naar buiten en opnieuw een lekkere wandeling naar een groepje van vijf hunebedden net buiten Borger. In de voorbereiding bleek dat mijn twitter tijdlijn een aantal Drenten bevat. Deze tip van @janaca bleek goud waard: Mijn advies: zet auto bij grootste hunebed van NL (=museum) en wandel naar D21 dan door nr Bronneger. Mooi beeld van de Hondsrug.
Het was inderdaad een plaatje van een hunebed. Prachtig gelegen tegen een boom aan op een kleine heuvel in het landschap. Het tweede hunebed was een restant en nauwelijks als zodanig herkenbaar. Maar lag ook schitterend. Even verderop lagen er nog drie bij elkaar in een bos. Geweldig mooi en een stuk mooier dan het grootste hunebed dat bij het hunebedcentrum lag. Fraai stukje pre-historische steentijdbeleving in Drenthe.

Daarna weer terug naar het hotel dat we nu in het bijna volle licht van de inzettende avondschemering zagen liggen. Na weer een voedzaam en lekker maal in het restaurant op bed gaan liggen uitbuiken en beetje laptoppen, tv-kijken en wegzakken. Op zondag weer terug naar huis. Heerlijk weekendje Drenthe dat ik iedereen van harte aanraad.

Ondersteun Wikipedia / Wikimedia!!

Misschien hebben jullie de afgelopen dagen Wikipedia geraadpleegd en de oproep van Jimmy Wales gezien en genegeerd. Jammer.

Vorig jaar heb ik voor het eerst een financiële bijdrage geleverd aan het voortbestaan van een gratis en advertentieloos Wikipedia. Ik ben een regelmatig gebruiker van Wikipedia en vind ook van harte dat dit mooie crowdsourcingproject overeind moet blijven voor iedereen en op de manier waarop dat nu al jarenlang gebeurd.

Soms investeer ik ook in het bijwerken van lemma's binnen Wikipedia of toevoegen van nieuwe lemma's, maar dat is slechts sporadisch. Als ik blog gebruik ik bijna altijd een link naar Wikipedia als dat enigszins mogelijk is. Domweg om telkens weer te laten zien hoe informatie voor het oprapen ligt. Voor iedereen.
Het is de moeite waard om op alle mogelijke manieren te investeren in Wikipedia. Als je gelooft in de kracht van the crowd, the wisdom of the crowd en het gratis beschikbaar zijn van kwalitatief goede informatie dan moet je Wikipedia ondersteunen. Als je werkzaam bent als informatieprofessional, dan moet je Wikipedia ondersteunen: inhoudelijk, financiëel en met het doorverwijzen van informatiezoekers naar deze prachtige online bron.
Gratis, kwalitatief hoogwaardige informatie gratis aanwezig in vele, vele talen. Wie kan daar tegen zijn?

Vandaar deze oproep: doe het gewoon! Het is simpel, digitaal eenvoudig en bittere noodzaak.