Als er iets ongrijpbaar is, dan is het wel zelfvertrouwen. En je hebt het zo nodig! Om je beter te voelen, zekerder, en van waarde.Ik predik het zelf ook aan anderen: werk aan je zelfvertrouwen. Het enige dat helpt: dingen gewoon doen waar je eigenlijk bang voor bent. Niet dat je onverantwoorde risico's moet nemen, dat is natuurlijk onzin, maar wel eens een keer een grens overgaan.
Het blijft grappig te zien en te horen dat gerenommeerde artiesten nog steeds last hebben van een gebrek aan zelfvertrouwen. Dat ze stijf staan van de spanning, ook al hebben ze honderden keren op de planken gestaan. Elke keer weer die angst en die spanning. Misselijkmakend soms.
Dit gesprek met Hans Dorrestijn (raspessisimist) en Herman Koch (tegen het arrogante aan) is daar een prachtig voorbeeld van. Beiden praten over het lijden in de kunst en dan gaat het niet over een rotjeugd of ander ongemak uit het verleden, maar de niet aflatende twijfel aan jezelf. Bang voor het moment van ontmaskering. Troostrijk :)
Wie herkent dit nog meer?
