Juli is begonnen. Dat betekent meestal, het finale weekend van Wimbledon en de start van de Tour de France. Tennis is niet mijn sport. Ik kijk er wel eens naar, maar het is toch niet echt een tv-sport die me boeit. Allemaal goed en knap en getraind en klasse, maar het kan me niet genoeg aan de beeldbuis kluisteren. Gisteren even naar de zusjes Williams gekeken, maar nee. Mogelijk dat de onzichtbare Nederlandse inbreng daar mede debet aan is. Enig chauvinisme, daar ben ik niet vies van.De Tour de France daarentegen, dat trekt me meer. Die volg ik al een mensenleven lang. Hier geldt eveneens: met de tanende Nederlandse inbreng daalt ook mijn enthousiasme. Bij wielrennen heb ik jarenlang gedacht dat er echt een bovenmenselijke prestatie werd geleverd door die heroïsche mannen (en later ook vrouwen) op de pedalen. Alweer flink wat jaren terug bleek het met recht een bovennatuurlijke prestatie, want zonder hulpmiddelen komt zelfs de rode lantaarndrager nooit aan in Parijs. Een illusie armer, maar een ervaring rijker. Niets voor niets.
Desondanks heeft de Tour de France nog steeds een aantrekkingskracht op me. Met de komst van internet en livefeeds online kan ik er ook makkelijker naar kijken dan voorheen, toen je toch echt op tijd naar huis moest, of er vrije dagen voor moest opnemen om een prachtige bergetappe op veilige afstand op de bank te kunnen volgen.
Dit jaar ontdekte ik een nieuw fenomeen in het web 2.0 geweld: een google map die op basis van de gps-gegevens van de renners het koersverloop toont en daarnaast een tweetfeed laat zien over dezelfde Tour de France.
De kaart ziet er prachtig uit maar of de hele club daar met gps rondrijdt, dat is maar de vraag. De vijf namen die ik steeds zie staan zijn ook regelmatig offline, dus geen gegevens. Eentjes staat er zelfs nog bij de finish. Tja... alle begin is moeilijk.
Wel opnieuw een leuke googlemapsapp.
[foto van wielersport.slogblog.nl: Jo de Roo, ca. 1965]
